Υπέρ Σαμαρά ο Μάξιμος Χαρακόπουλος
http://www.tvxs.gr/v26318?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+TvxsStoriesRssFeed+%28TVXS+Stories+RSS+Feed%29
Βρε τι τραβαμε ..Δεν μας φτανει που επρεπε να μαθουμε λους τους υπουργους και βαλε τηςΝου Δους και τωρα του Πασοκ
πρεπει τωρα να μαθουμε υπερ Ποιου ειναι ο κ Μάξιμος Χαρακόπουλος;
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2009
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009
Χορεύοντας στον πάγο», του Σταύρου Ιωάννου.(αναδημοσιευση απο το Μπλογκ του Στρατου Κερσανιδη)
Δύο ελληνικές ταινίες συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η μία από αυτές είναι το «Χορεύοντας στον πάγο», του Σταύρου Ιωάννου.
Πρωτοχρονιά του 1996. Τα Βαλκάνια μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων, συγκλονίζονται από εθνικιστικούς πολέμους που έχουν σαν συνέπια την οικονομική κρίση και τις μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών. Τρεις γυναίκες άγνωστες μεταξύ τους, προερχόμενες από τρεις διαφορετικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, συναντώνται σε παραμεθόρια πόλη της Βουλγαρίας, για να περάσουν παράνομα στην Ελλάδα. Χωρίς περιθώριο επιλογής, έχουν αναγκασθεί να εναποθέσουν τις ελπίδες τους σ’ έναν ανησυχητικό συνοδό λαθρομεταναστών, που τις οδηγεί προς το «ελληνικό τους όνειρο» μέσα από δύσβατα ορεινά μονοπάτια.
Στην ερημιά των βουνών οι τρεις γυναίκες θα γίνουν έρμαιο στα χέρια του.
Η απελπισμένη τους προσπάθεια ν’ αλλάξουν τη μοίρα τους θα καταλήξει, μετά από δραματικές κι οριακές περιπέτειες, σε τραγωδία. Ο σκηνοθέτης μίλησε στην Εποχή.
Πως έφτασαν σε σένα αυτές οι ιστορίες
Λεν πως το σενάριο βασίζεται σε αληθινές ιστορίες. Εκεί έχει μεπι και η μυθοπλασία αλλά όλα αυτά που συμβαίνουν στους ανθρώπους οι οποίοι περνούν παράνομα τα σύνορα, δεν μπορεί να τα σκεφτεί κανένας σεναριογράφος επειδή ξεπερνούν τη φαντασία. Για να γραφτεί το σενάριο ανέτρεξα σε αφηγήσεις γυναικών που είχαν φτάσει σε μένα, μιλώντας με κάποιες γυναίκες. Και βέβαια ακόμα και στις πρόβες οι ηθοποιοί ήρθαν κι αυτοί σε επαφή με γυναίκες και άκουσαν τις προσωπικές τους ιστορίες για να μπορέσουν να μπουν στο κλίμα. Γιατί όλες αυτές οι ιστορίες είναι έξω από το πνεύμα ενός καλοβαλμένου αστού.
Γιατί επέλεξες ένα τέτοιο θέμα;
Είναι ένας κινηματογράφος που εστιάζει στα πάθη και τις επιθυμίες των ανθρώπων. Τους φόβους τις αδυναμίες. Η ταινία παρακολουθεί την απελπισμένη πορεία μιας ομάδας γυναικών από τις πρώην ανατολικές χώρες προς στην Ελλάδα. Είναι η τρίτη ταινία μου και πιστεύω η τελευταία με κεντρικούς ήρωες τους μετανάστες,. Οι «Κλειστοί δρόμοι» είχαν θέμα τους μετανάστες από την ανατολή, και το «Χορεύοντας στον πάγο» έχει θέμα γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη. Η ταινία εντάσσεται χρονικά στο τέλος του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ο πόλεμος είχε σαν αποτέλεσμα τη βίαιη μετακίνηση πληθυσμού. Όταν συμβαίνουν πολύ μεγάλα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα η πιο ευαίσθητη ομάδα είναι οι γυναίκες. Μετακίνηση γυναικών για πορνεία, αλλά και για δύσκολες οικιακές δουλειές. Γι αυτό επέλεξα ως ηρωίδες μου, γυναίκες.
Νομίζεις πως μια ταινία βοηθά τον έλληνα θεατή να κατανοήσει το πρόβλημα της μετανάστευσης, τον ευαισθητοποιεί;
Πιστεύω ότι η ταινία λειτούργει συγκινησιακά, έτσι ήθελα, και ίσως στο τέλος κατορθώνει να ξεβολέψει το συνειδησιακό μας βόλεμα. Αν ταυτίζεται ο θεατής με τις ηρωίδες δεν ξέρω γιατί είναι αρκετά μακρινά αυτά που τους συμβαίνουν, δεν μπορούν να συμβούν σε μας. Όμως η κινηματογράφηση, δηλαδή ο τρόπος που έχει γίνει, μας βοηθά περισσότερο να αισθανθούμε και να ζήσουμε τα πάθη μαζί με τους ήρωες.
Πως χρηματοδοτήθηκε η ταινία σου;
Από το πρόγραμμα Νέο Βλέμμα. Είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους μυθοπλασίας, και χρηματοδοτήθηκε επίσης από την ΕΡΤ το ΕΚΚ και την εταιρία Filmopde που είχε και το βάρος της παραγωγής.
Εσύ, σε αντίθεση με τους συναδέλφους σου Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, επέλεξες να συμμετάσχεις στο Φεστιβάλ. Δεν συμφωνείς με τα αιτήματά τους;
Συμφωνά μα τα αιτήματα, συμφωνά πvς πρέπει να γίνει ένας νέος νόμος στον οποίο ελπίζω ότι θα υπάρχουν όλα όσα χρειάζεται ο κινηματογράφος του δημιουργού. Θεωρώ πως μετά τις εκλογές το πιεστικό αίτημα «τώρα ο νόμος» δεν έχει πρακτική αξία. Θα πρέπει συντεταγμένα να οδηγηθούμε σε μία συνεννόηση με τον υπουργό. Επίσης την ταινία την υπέβαλλα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αλλά όχι και στα κρατικά βραβεία του ΥΠΠΟ. Πιστεύω πως πρέπει να αλλάξει ο τρόπος που δίνονται τα βραβεία. Δε νομίζω ότι κανένας συνάδελφος θέλει να σαμποτάρει το θεσμό του φεστιβάλ. Προσωπικά πιστεύω ότι για τους σκηνοθέτες που κάνουν ανεξάρτητο κινηματογράφο, για αυτούς που οι ταινίες τους δεν έχουν διανομή στις αίθουσες, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, είναι το πιο μεγάλο βήμα για να τις δείξουν. Οι ταινίες γίνονται για να τις βλέπει ο κόσμος και όχι για να μένουν στα κουτιά. Εγώ ανδρώθηκα μέσα από το φεστιβάλ από την πρώτη μου μικρού μήκους, όταν ήμουν ακόμη φαντάρος το 1980, μέχρι τους «Κλειστούς δρόμους» όπου μετά τη βράβευσή στο διεθνές διαγωνιστικό, η ταινία συμμετείχε στο φεστιβάλ Βερολίνου και σε 30 ακόμη φεστιβάλ στον κόσμο.
Η ΕΠΟΧΗ 15 Νοεμβριου 2009
Πρωτοχρονιά του 1996. Τα Βαλκάνια μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων, συγκλονίζονται από εθνικιστικούς πολέμους που έχουν σαν συνέπια την οικονομική κρίση και τις μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών. Τρεις γυναίκες άγνωστες μεταξύ τους, προερχόμενες από τρεις διαφορετικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, συναντώνται σε παραμεθόρια πόλη της Βουλγαρίας, για να περάσουν παράνομα στην Ελλάδα. Χωρίς περιθώριο επιλογής, έχουν αναγκασθεί να εναποθέσουν τις ελπίδες τους σ’ έναν ανησυχητικό συνοδό λαθρομεταναστών, που τις οδηγεί προς το «ελληνικό τους όνειρο» μέσα από δύσβατα ορεινά μονοπάτια.
Στην ερημιά των βουνών οι τρεις γυναίκες θα γίνουν έρμαιο στα χέρια του.
Η απελπισμένη τους προσπάθεια ν’ αλλάξουν τη μοίρα τους θα καταλήξει, μετά από δραματικές κι οριακές περιπέτειες, σε τραγωδία. Ο σκηνοθέτης μίλησε στην Εποχή.
Πως έφτασαν σε σένα αυτές οι ιστορίες
Λεν πως το σενάριο βασίζεται σε αληθινές ιστορίες. Εκεί έχει μεπι και η μυθοπλασία αλλά όλα αυτά που συμβαίνουν στους ανθρώπους οι οποίοι περνούν παράνομα τα σύνορα, δεν μπορεί να τα σκεφτεί κανένας σεναριογράφος επειδή ξεπερνούν τη φαντασία. Για να γραφτεί το σενάριο ανέτρεξα σε αφηγήσεις γυναικών που είχαν φτάσει σε μένα, μιλώντας με κάποιες γυναίκες. Και βέβαια ακόμα και στις πρόβες οι ηθοποιοί ήρθαν κι αυτοί σε επαφή με γυναίκες και άκουσαν τις προσωπικές τους ιστορίες για να μπορέσουν να μπουν στο κλίμα. Γιατί όλες αυτές οι ιστορίες είναι έξω από το πνεύμα ενός καλοβαλμένου αστού.
Γιατί επέλεξες ένα τέτοιο θέμα;
Είναι ένας κινηματογράφος που εστιάζει στα πάθη και τις επιθυμίες των ανθρώπων. Τους φόβους τις αδυναμίες. Η ταινία παρακολουθεί την απελπισμένη πορεία μιας ομάδας γυναικών από τις πρώην ανατολικές χώρες προς στην Ελλάδα. Είναι η τρίτη ταινία μου και πιστεύω η τελευταία με κεντρικούς ήρωες τους μετανάστες,. Οι «Κλειστοί δρόμοι» είχαν θέμα τους μετανάστες από την ανατολή, και το «Χορεύοντας στον πάγο» έχει θέμα γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη. Η ταινία εντάσσεται χρονικά στο τέλος του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ο πόλεμος είχε σαν αποτέλεσμα τη βίαιη μετακίνηση πληθυσμού. Όταν συμβαίνουν πολύ μεγάλα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα η πιο ευαίσθητη ομάδα είναι οι γυναίκες. Μετακίνηση γυναικών για πορνεία, αλλά και για δύσκολες οικιακές δουλειές. Γι αυτό επέλεξα ως ηρωίδες μου, γυναίκες.
Νομίζεις πως μια ταινία βοηθά τον έλληνα θεατή να κατανοήσει το πρόβλημα της μετανάστευσης, τον ευαισθητοποιεί;
Πιστεύω ότι η ταινία λειτούργει συγκινησιακά, έτσι ήθελα, και ίσως στο τέλος κατορθώνει να ξεβολέψει το συνειδησιακό μας βόλεμα. Αν ταυτίζεται ο θεατής με τις ηρωίδες δεν ξέρω γιατί είναι αρκετά μακρινά αυτά που τους συμβαίνουν, δεν μπορούν να συμβούν σε μας. Όμως η κινηματογράφηση, δηλαδή ο τρόπος που έχει γίνει, μας βοηθά περισσότερο να αισθανθούμε και να ζήσουμε τα πάθη μαζί με τους ήρωες.
Πως χρηματοδοτήθηκε η ταινία σου;
Από το πρόγραμμα Νέο Βλέμμα. Είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους μυθοπλασίας, και χρηματοδοτήθηκε επίσης από την ΕΡΤ το ΕΚΚ και την εταιρία Filmopde που είχε και το βάρος της παραγωγής.
Εσύ, σε αντίθεση με τους συναδέλφους σου Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, επέλεξες να συμμετάσχεις στο Φεστιβάλ. Δεν συμφωνείς με τα αιτήματά τους;
Συμφωνά μα τα αιτήματα, συμφωνά πvς πρέπει να γίνει ένας νέος νόμος στον οποίο ελπίζω ότι θα υπάρχουν όλα όσα χρειάζεται ο κινηματογράφος του δημιουργού. Θεωρώ πως μετά τις εκλογές το πιεστικό αίτημα «τώρα ο νόμος» δεν έχει πρακτική αξία. Θα πρέπει συντεταγμένα να οδηγηθούμε σε μία συνεννόηση με τον υπουργό. Επίσης την ταινία την υπέβαλλα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αλλά όχι και στα κρατικά βραβεία του ΥΠΠΟ. Πιστεύω πως πρέπει να αλλάξει ο τρόπος που δίνονται τα βραβεία. Δε νομίζω ότι κανένας συνάδελφος θέλει να σαμποτάρει το θεσμό του φεστιβάλ. Προσωπικά πιστεύω ότι για τους σκηνοθέτες που κάνουν ανεξάρτητο κινηματογράφο, για αυτούς που οι ταινίες τους δεν έχουν διανομή στις αίθουσες, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, είναι το πιο μεγάλο βήμα για να τις δείξουν. Οι ταινίες γίνονται για να τις βλέπει ο κόσμος και όχι για να μένουν στα κουτιά. Εγώ ανδρώθηκα μέσα από το φεστιβάλ από την πρώτη μου μικρού μήκους, όταν ήμουν ακόμη φαντάρος το 1980, μέχρι τους «Κλειστούς δρόμους» όπου μετά τη βράβευσή στο διεθνές διαγωνιστικό, η ταινία συμμετείχε στο φεστιβάλ Βερολίνου και σε 30 ακόμη φεστιβάλ στον κόσμο.
Η ΕΠΟΧΗ 15 Νοεμβριου 2009
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009
ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΛΑΘΕΥΣΗ
ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΛΑΘΕΥΣΗ
στον Κ Πόππερ οφειλουμε την επιστημονική μεθοδο της επιλάθευσης
Τι σημαινει επιλαθευση;
Μεχρι τον Πόππερ η επιστημονική μεθοδος περιοριζόταν στην Επαλήθευση
Δηλάδη : Κανω μια υποθεση εργασιας ..Και Ψαχνω απλώς για τα στοιχεια που τυχόν την επαληθευουν ..
Ο Πόππερ εβαλε την Επιλαθευση (Falsification )
Δηλαδή : Δεν Αρκει να βρω τα στοιχεια που επαληθευουν εν γενει η εν μέρει την Υποθεση εργασιας μου
Πρεπει να Ψαξω και στην Αντιθετη Πλευρά
Μήπως δηλαδή υπάρχουν στοιχεια που να ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ την υποθεση εργασιας μου ;
Αυτό προυποθετει η εντιμη επιστημονική ερευνα ..
Και μια υπόθεση εργασιας ειναι τοσο περισσοτερο επιστημονική οσο περισσοτερο ειναι ανοιχτή σε Διαψευσεις …
στον Κ Πόππερ οφειλουμε την επιστημονική μεθοδο της επιλάθευσης
Τι σημαινει επιλαθευση;
Μεχρι τον Πόππερ η επιστημονική μεθοδος περιοριζόταν στην Επαλήθευση
Δηλάδη : Κανω μια υποθεση εργασιας ..Και Ψαχνω απλώς για τα στοιχεια που τυχόν την επαληθευουν ..
Ο Πόππερ εβαλε την Επιλαθευση (Falsification )
Δηλαδή : Δεν Αρκει να βρω τα στοιχεια που επαληθευουν εν γενει η εν μέρει την Υποθεση εργασιας μου
Πρεπει να Ψαξω και στην Αντιθετη Πλευρά
Μήπως δηλαδή υπάρχουν στοιχεια που να ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ την υποθεση εργασιας μου ;
Αυτό προυποθετει η εντιμη επιστημονική ερευνα ..
Και μια υπόθεση εργασιας ειναι τοσο περισσοτερο επιστημονική οσο περισσοτερο ειναι ανοιχτή σε Διαψευσεις …
Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009
Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2009
Ο Σίσυφος με τα πολλά πόδια (ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΙς ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (ΣΥΡΙΖΑ) ΣΤΙς ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ...
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=49704
της Κατερίνας Λαμπρινου και του Γιαννη Μπαλαμπανιδη
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Και να που φτάσαμε ώς εδώ. Χωρίς αποσκευές; Και ναι και όχι. Γιατί είναι χρήσιμη αποσκευή, ας πούμε, το καλό αποτέλεσμα σε μια εκλογική αναμέτρηση όπου όμοροι χώροι όπως το ΠΑΣΟΚ και οι Οικολόγοι κατέγραψαν ποσοστά που θα προϋπέθεταν μια μεγάλη συμπίεση του χώρου που εκπροσωπεί ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς – και μάλιστα έπειτα από μια δύσκολη περίοδο κρίσης και εσωστρέφειας. Είναι αναπόφευκτη όμως η ανάγκη να κάνουμε μια συνολική αποτίμηση, έχοντας στο νου μια υπαρκτή και εμπειρικά απτή δυναμική που ο χώρος μας κατάφερε να δημιουργήσει, τώρα αλλά και νωρίτερα. Το καίριο ερώτημα είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι ένα άλλο κόμμα, σε μια δεδομένη συγκυρία, θεωρήθηκε δυνάμει αποδέκτης της ψήφου ενός μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων και γιατί τελικά αυτό το "δυνάμει" δεν κατέληξε σε κάτι πιο χειροπιαστό.
Μέσα στον Συνασπισμό, σε κάποια συγκεκριμένη ιστορική συνθήκη, επιτελέστηκε μια σημαντική "συνάντηση": η συνάντηση δύο ιστορικών τάσεων και πολιτικών αντιλήψεων, εγγενών στο ίδιο το σώμα της Αριστεράς, που δεν ταυτίζονται με τα στενότερα όρια των εσωκομματικών μας τάσεων όπως τις ξέρουμε. Πρόκειται για την τάση του δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό και την τάση του κομμουνιστογενούς ριζοσπαστισμού. Η πρώτη μπορεί να πει κανείς ότι διαμόρφωσε κυριαρχικά την ταυτότητα του κόμματός μας μέχρι τα τέλη του '90, μια ταυτότητα διακριτή --μάλλον ελκυστική για σημαντικό μέρος της κοινωνίας, συνήθως ευρύτερο από τις εκλογικές μας επιδόσεις--, με ορισμένα σαφή χαρακτηριστικά: συνεκτικός προγραμματικός και μεταρρυθμιστικός αριστερός λόγος, αριστερός ευρωπαϊσμός και αντιεθνικισμός, παρέμβαση της Αριστεράς στις θεσμικές δημοκρατικές διαδικασίες, έμφαση στα ζητήματα ελευθεριών και δικαιωμάτων, στα "μεταϋλιστικά" αιτήματα, αποδοχή της δημοκρατίας (ουσιαστικής και τυπικής ακόμη) ως αναγκαίου όρου για τη μετάβαση στο σοσιαλισμό. Όμως, από ένα σημείο και μετά, τα οριακά εκλογικά αποτελέσματα, η ήττα απέναντι στην ηγεμονία του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος, η επίγνωση του γεγονότος ότι μια Αριστερά δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά προγραμματική χωρίς άλλου τύπου διαδικασίες διεκδίκησης σε συμβιωτική συνύπαρξη και αλληλοτροφοδότηση, έφερε, από το 2000 και έπειτα, την αλλαγή του εσωκομματικού συσχετισμού και την ανάδυση μιας άλλης ταυτότητας, που επιχειρούσε τη γείωση της κομματικής πολιτικής στους κοινωνικούς χώρους και φλέρταρε με τις κινηματικές διεργασίες που συντελούνταν σε παγκόσμιο επίπεδο.
Με διαφορετικούς συσχετισμούς πια, ο χώρος μας διασταυρώθηκε, τακτικά μάλλον παρά στρατηγικά, με μια σειρά εξωκοινοβουλευτικά μορφώματα, μικρούς αριθμητικά κομματικούς σχηματισμούς, αμιγώς προσωποκεντρικά σχήματα-σφραγίδα, μεμονωμένους ανένταχτους αριστερούς πολίτες με παρουσία στους κοινωνικούς τους χώρους. Φτιάχτηκε έτσι ένας τόπος συνάντησης, ο οποίος στην πρώτη φάση του ασχολείται ουσιαστικά (όχι αποκλειστικά) με τη δημιουργία των προϋποθέσεων υποδοχής και συμμετοχής σε μια κινηματική διαδικασία από το εξωτερικό (ευρωπορείες-αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα). Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε ότι αυτός είναι και ο κοινός παρoνομαστής της όσμωσης, ανεξάρτητα από τις αρχικές διαθέσεις και απόψεις. Περνάμε λοιπόν σε μια πολιτική "συναναστροφή" που συντελείται κυρίως υπό την ιδιότητα του "ακτιβιστή" και απολήγει σε μια εκλογική συνεργασία (ενίοτε και σε κάθοδο με αντιπαραθετικά σχήματα), καλλιεργώντας μια αντίληψη κινήματος-εκλογικής συμμαχίας. Το συνεκτικό στοιχείο στα μέλη της συνεργασίας δεν ήταν τόσο το ιδεολογικό --πέρα από την κοινή αφετηριακή μήτρα όλων μας, δηλαδή την ιστορική σοσιαλδημοκρατία αλλά το ακτιβιστικό, άρα κινηματικό.
Ο αυτοσκοπός μιας απροϋπόθετης ενότητας της Αριστεράς, που προτάσσεται κατά συνέπεια και στο εσωτερικό του ΣΥΝ, ήρθε να καλύψει ακριβώς και μια υπαρκτή ανάγκη φυσικής παρουσίας στην κοινωνία. Μια αντικειμενική ανάγκη στελέχωσης φοιτητικών και συνδικαλιστικών σχηματισμών, ομάδων πολιτών και πάσης φύσεως μετωπικών σχημάτων, προκειμένου να επιτευχθεί ο θεμιτός στόχος της παρέμβασης στους κοινωνικούς χώρους. Ο ευκολότερος τρόπος είναι η συμμαχία με ήδη έτοιμους ακτιβιστές-συνδικαλιστές και με τη σταδιακή καλλιέργεια μιας συγκολλητικής ταυτότητας που εδράζεται σε κοινούς αγώνες, κινηματικές διαδικασίες και στην ιδεολογικοποίηση του νέου ριζοσπαστισμού, μηδέποτε σαφώς οριζόμενου. Και εδώ κάπου τέθηκε και εξακολουθεί να τίθεται το κρίσιμο ζήτημα. Σε μια χρονική συγκυρία αδυναμίας των συνδικαλιστικών σχημάτων, ουσιαστικής ανυπαρξίας των κοινωνικών κινημάτων, υποχώρησης των φοιτητικών διεκδικήσεων και της συμμετοχής, σε μια εποχή ανθρωπολογικού ατομισμού και ιδιώτευσης, αρκεί μεθοδολογικά ο βολονταρισμός για την ενεργοποίηση τέτοιων διαδικασιών με εύρος αντίστοιχο του παρελθόντος; Μπορούμε επί της αρχής να είμαστε με την κοινωνία χωρίς την κοινωνία, όταν και το παραδοσιακό οργανωτικο-πολιτικό τριμερές σχήμα που συναντά κανείς στη σοσιαλδημοκρατική και κομμουνιστική παράδοση (κόμματα-μετωπικά σχήματα-συνδικάτα) βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία; Μπορεί ο πολιτικός λόγος να απομειώνεται σε ένα συμπίλημα αλληλοαναιρούμενων συνδικαλιστικών αιτημάτων;
Έρχεται, στη φάση αυτή, η στιγμή που η αντιπαράθεση στο εσωτερικό του Συνασπισμού γίνεται από πολυτασική επί της ουσίας μετωπική, όπως και τα αόριστα λίγο έως πολύ εκπεφρασμένα σχήματα για το ρόλο του κόμματος. Ένα ασφυκτικό παιχνίδι αλλαγής συσχετισμών σε κομματικο-οργανωτικό επίπεδο, πόλωσης και εκβιασμών μεταξύ συνιστωσών και τάσεων, επιβεβαιώνει ότι η καλή Αριστερά, στις κακές της μέρες, τα πολιτικά της προβλήματα τα λύνει ανάγοντας και υπάγοντας το πολιτικό στο οργανωτικό και επιλέγοντας μεταξύ συγκεντρωτισμού και πλουραλισμού κατά το δοκούν.
Μια ιστορική ευκαιρία
Κάτι στραβό υπήρχε στις αποσκευές μας ακριβώς τη στιγμή που παρουσιάστηκε μια ιστορική ευκαιρία. Δηλαδή η συγκυρία της βαθιάς κρίσης του ΠΑΣΟΚ, όταν ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερνε να συνδυάσει μια υπαρκτή κινηματική δράση (άρθρο 16) με μια προταγματική, έστω αμυντική, πλαισίωση (υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου), και ενώ η κοινωνία ανίχνευε ένα νέο διαγενεακό συμβόλαιο "ακούγοντας" τον κεντρικά εκφερόμενο λόγο από τους προέδρους του Συνασπισμού, που έδινε βάρος στο νέο οικονομικό και πολιτικό υποκείμενο: τους νέους, τις συνθήκες ένταξής τους στην παραγωγική διαδικασία και τους ερμητικά κλειστούς διαύλους του πολιτικού με τους οποίους έρχονταν αντιμέτωποι.
Σε αυτή τη συγκυρία, καθοριστικό στοιχείο ήταν η αποδέσμευση μεγάλης μάζας του κόσμου του ΠΑΣΟΚ: κυρίως δηλαδή νέων και δυναμικών στρωμάτων, τα οποία αναζητούσαν πολιτικές απαντήσεις πέραν του δικομματικού πλαισίου και έλκονταν από παγιωμένα αλλά και νέα χαρακτηριστικά του Συνασπισμού -- από τα στοιχεία της ιστορικά κατακτημένης δημόσιας ταυτότητάς του, αλλά και από τη μέριμνα για αμεσοδημοκρατικές και μαζικές διαδικασίες. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που ένα μονοθεματικό κόμμα όπως οι Οικολόγοι, οι οποίοι ωστόσο διαθέτουν μια αντίστοιχη φυσιογνωμία συγκερασμού του μεταρρυθμιστικού-προγραμματικού με το κινηματικό, έγιναν κατόπιν οι δυνάμει αποδέκτες μιας εξίσου ενδιαφέρουσας δυναμικής τάσης.''
της Κατερίνας Λαμπρινου και του Γιαννη Μπαλαμπανιδη
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Και να που φτάσαμε ώς εδώ. Χωρίς αποσκευές; Και ναι και όχι. Γιατί είναι χρήσιμη αποσκευή, ας πούμε, το καλό αποτέλεσμα σε μια εκλογική αναμέτρηση όπου όμοροι χώροι όπως το ΠΑΣΟΚ και οι Οικολόγοι κατέγραψαν ποσοστά που θα προϋπέθεταν μια μεγάλη συμπίεση του χώρου που εκπροσωπεί ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς – και μάλιστα έπειτα από μια δύσκολη περίοδο κρίσης και εσωστρέφειας. Είναι αναπόφευκτη όμως η ανάγκη να κάνουμε μια συνολική αποτίμηση, έχοντας στο νου μια υπαρκτή και εμπειρικά απτή δυναμική που ο χώρος μας κατάφερε να δημιουργήσει, τώρα αλλά και νωρίτερα. Το καίριο ερώτημα είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι ένα άλλο κόμμα, σε μια δεδομένη συγκυρία, θεωρήθηκε δυνάμει αποδέκτης της ψήφου ενός μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων και γιατί τελικά αυτό το "δυνάμει" δεν κατέληξε σε κάτι πιο χειροπιαστό.
Μέσα στον Συνασπισμό, σε κάποια συγκεκριμένη ιστορική συνθήκη, επιτελέστηκε μια σημαντική "συνάντηση": η συνάντηση δύο ιστορικών τάσεων και πολιτικών αντιλήψεων, εγγενών στο ίδιο το σώμα της Αριστεράς, που δεν ταυτίζονται με τα στενότερα όρια των εσωκομματικών μας τάσεων όπως τις ξέρουμε. Πρόκειται για την τάση του δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό και την τάση του κομμουνιστογενούς ριζοσπαστισμού. Η πρώτη μπορεί να πει κανείς ότι διαμόρφωσε κυριαρχικά την ταυτότητα του κόμματός μας μέχρι τα τέλη του '90, μια ταυτότητα διακριτή --μάλλον ελκυστική για σημαντικό μέρος της κοινωνίας, συνήθως ευρύτερο από τις εκλογικές μας επιδόσεις--, με ορισμένα σαφή χαρακτηριστικά: συνεκτικός προγραμματικός και μεταρρυθμιστικός αριστερός λόγος, αριστερός ευρωπαϊσμός και αντιεθνικισμός, παρέμβαση της Αριστεράς στις θεσμικές δημοκρατικές διαδικασίες, έμφαση στα ζητήματα ελευθεριών και δικαιωμάτων, στα "μεταϋλιστικά" αιτήματα, αποδοχή της δημοκρατίας (ουσιαστικής και τυπικής ακόμη) ως αναγκαίου όρου για τη μετάβαση στο σοσιαλισμό. Όμως, από ένα σημείο και μετά, τα οριακά εκλογικά αποτελέσματα, η ήττα απέναντι στην ηγεμονία του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος, η επίγνωση του γεγονότος ότι μια Αριστερά δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά προγραμματική χωρίς άλλου τύπου διαδικασίες διεκδίκησης σε συμβιωτική συνύπαρξη και αλληλοτροφοδότηση, έφερε, από το 2000 και έπειτα, την αλλαγή του εσωκομματικού συσχετισμού και την ανάδυση μιας άλλης ταυτότητας, που επιχειρούσε τη γείωση της κομματικής πολιτικής στους κοινωνικούς χώρους και φλέρταρε με τις κινηματικές διεργασίες που συντελούνταν σε παγκόσμιο επίπεδο.
Με διαφορετικούς συσχετισμούς πια, ο χώρος μας διασταυρώθηκε, τακτικά μάλλον παρά στρατηγικά, με μια σειρά εξωκοινοβουλευτικά μορφώματα, μικρούς αριθμητικά κομματικούς σχηματισμούς, αμιγώς προσωποκεντρικά σχήματα-σφραγίδα, μεμονωμένους ανένταχτους αριστερούς πολίτες με παρουσία στους κοινωνικούς τους χώρους. Φτιάχτηκε έτσι ένας τόπος συνάντησης, ο οποίος στην πρώτη φάση του ασχολείται ουσιαστικά (όχι αποκλειστικά) με τη δημιουργία των προϋποθέσεων υποδοχής και συμμετοχής σε μια κινηματική διαδικασία από το εξωτερικό (ευρωπορείες-αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα). Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε ότι αυτός είναι και ο κοινός παρoνομαστής της όσμωσης, ανεξάρτητα από τις αρχικές διαθέσεις και απόψεις. Περνάμε λοιπόν σε μια πολιτική "συναναστροφή" που συντελείται κυρίως υπό την ιδιότητα του "ακτιβιστή" και απολήγει σε μια εκλογική συνεργασία (ενίοτε και σε κάθοδο με αντιπαραθετικά σχήματα), καλλιεργώντας μια αντίληψη κινήματος-εκλογικής συμμαχίας. Το συνεκτικό στοιχείο στα μέλη της συνεργασίας δεν ήταν τόσο το ιδεολογικό --πέρα από την κοινή αφετηριακή μήτρα όλων μας, δηλαδή την ιστορική σοσιαλδημοκρατία αλλά το ακτιβιστικό, άρα κινηματικό.
Ο αυτοσκοπός μιας απροϋπόθετης ενότητας της Αριστεράς, που προτάσσεται κατά συνέπεια και στο εσωτερικό του ΣΥΝ, ήρθε να καλύψει ακριβώς και μια υπαρκτή ανάγκη φυσικής παρουσίας στην κοινωνία. Μια αντικειμενική ανάγκη στελέχωσης φοιτητικών και συνδικαλιστικών σχηματισμών, ομάδων πολιτών και πάσης φύσεως μετωπικών σχημάτων, προκειμένου να επιτευχθεί ο θεμιτός στόχος της παρέμβασης στους κοινωνικούς χώρους. Ο ευκολότερος τρόπος είναι η συμμαχία με ήδη έτοιμους ακτιβιστές-συνδικαλιστές και με τη σταδιακή καλλιέργεια μιας συγκολλητικής ταυτότητας που εδράζεται σε κοινούς αγώνες, κινηματικές διαδικασίες και στην ιδεολογικοποίηση του νέου ριζοσπαστισμού, μηδέποτε σαφώς οριζόμενου. Και εδώ κάπου τέθηκε και εξακολουθεί να τίθεται το κρίσιμο ζήτημα. Σε μια χρονική συγκυρία αδυναμίας των συνδικαλιστικών σχημάτων, ουσιαστικής ανυπαρξίας των κοινωνικών κινημάτων, υποχώρησης των φοιτητικών διεκδικήσεων και της συμμετοχής, σε μια εποχή ανθρωπολογικού ατομισμού και ιδιώτευσης, αρκεί μεθοδολογικά ο βολονταρισμός για την ενεργοποίηση τέτοιων διαδικασιών με εύρος αντίστοιχο του παρελθόντος; Μπορούμε επί της αρχής να είμαστε με την κοινωνία χωρίς την κοινωνία, όταν και το παραδοσιακό οργανωτικο-πολιτικό τριμερές σχήμα που συναντά κανείς στη σοσιαλδημοκρατική και κομμουνιστική παράδοση (κόμματα-μετωπικά σχήματα-συνδικάτα) βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία; Μπορεί ο πολιτικός λόγος να απομειώνεται σε ένα συμπίλημα αλληλοαναιρούμενων συνδικαλιστικών αιτημάτων;
Έρχεται, στη φάση αυτή, η στιγμή που η αντιπαράθεση στο εσωτερικό του Συνασπισμού γίνεται από πολυτασική επί της ουσίας μετωπική, όπως και τα αόριστα λίγο έως πολύ εκπεφρασμένα σχήματα για το ρόλο του κόμματος. Ένα ασφυκτικό παιχνίδι αλλαγής συσχετισμών σε κομματικο-οργανωτικό επίπεδο, πόλωσης και εκβιασμών μεταξύ συνιστωσών και τάσεων, επιβεβαιώνει ότι η καλή Αριστερά, στις κακές της μέρες, τα πολιτικά της προβλήματα τα λύνει ανάγοντας και υπάγοντας το πολιτικό στο οργανωτικό και επιλέγοντας μεταξύ συγκεντρωτισμού και πλουραλισμού κατά το δοκούν.
Μια ιστορική ευκαιρία
Κάτι στραβό υπήρχε στις αποσκευές μας ακριβώς τη στιγμή που παρουσιάστηκε μια ιστορική ευκαιρία. Δηλαδή η συγκυρία της βαθιάς κρίσης του ΠΑΣΟΚ, όταν ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερνε να συνδυάσει μια υπαρκτή κινηματική δράση (άρθρο 16) με μια προταγματική, έστω αμυντική, πλαισίωση (υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου), και ενώ η κοινωνία ανίχνευε ένα νέο διαγενεακό συμβόλαιο "ακούγοντας" τον κεντρικά εκφερόμενο λόγο από τους προέδρους του Συνασπισμού, που έδινε βάρος στο νέο οικονομικό και πολιτικό υποκείμενο: τους νέους, τις συνθήκες ένταξής τους στην παραγωγική διαδικασία και τους ερμητικά κλειστούς διαύλους του πολιτικού με τους οποίους έρχονταν αντιμέτωποι.
Σε αυτή τη συγκυρία, καθοριστικό στοιχείο ήταν η αποδέσμευση μεγάλης μάζας του κόσμου του ΠΑΣΟΚ: κυρίως δηλαδή νέων και δυναμικών στρωμάτων, τα οποία αναζητούσαν πολιτικές απαντήσεις πέραν του δικομματικού πλαισίου και έλκονταν από παγιωμένα αλλά και νέα χαρακτηριστικά του Συνασπισμού -- από τα στοιχεία της ιστορικά κατακτημένης δημόσιας ταυτότητάς του, αλλά και από τη μέριμνα για αμεσοδημοκρατικές και μαζικές διαδικασίες. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που ένα μονοθεματικό κόμμα όπως οι Οικολόγοι, οι οποίοι ωστόσο διαθέτουν μια αντίστοιχη φυσιογνωμία συγκερασμού του μεταρρυθμιστικού-προγραμματικού με το κινηματικό, έγιναν κατόπιν οι δυνάμει αποδέκτες μιας εξίσου ενδιαφέρουσας δυναμικής τάσης.''
Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009
Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009
Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009
Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009
Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009
Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2009
Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009
Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009
Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009
Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009
Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2009
Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2009
Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009
Θεσεις για την Ερμηνεια του Εθνικισμου στα Βαλκανια
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Θεσεις για την Ερμηνεια του Εθνικισμου στα Βαλκανια
Θεσεις για την Ερμηνεια του Εθνικισμου στα Βαλκανια
του Πέτρου Θεοδωρίδη
κάποιες θέσεις για την (ιστορική) ερμηνεία του εθνικισμού στην περιοχή μας
1. Ο εθνικισμός των Νεότουρκων (και αργότερα ο εθνικισμός του Κεμαλ ) δεν αποτελούσε μια εσωτερική εξέλιξη στην φυσιολογική πορεία προς την «αφύπνιση του τουρκικού έθνους». Αντίθετα, αποτέλεσε την κορωνίδα-επιστέγασμα ενός «βιαιου επεισοδίου»: της διάσπασης, και μετασχηματισμού της προνεωτερικής-θρησκευτικής –οργανωμένης σε Μιλετ), Οθωμανικής αυτοκρατορίας σε νεωτερικά έθνη κράτη.
2. Το ιστορικό αυτό επεισόδιο κρατά πάνω από έναν αιώνα. ο Αιώνας αυτός ήταν ο 19ο αιώνας, ο αιώνας των εθνικισμών κατά Hobsbawm. O εθνικισμός, εισβάλλει στην Οθωμ. Αυτοκρατορία μαζί με την Νεωτερικότητα, όπως συνέβη εξάλλου και στην Δύση. Όμως το ίδιο ιστορικό « επεισόδιο», ο εθνικισμός είχε διαφορετικές συνέπειες σε διαφορετικό τόπο και χρόνο
3. Ποια ήταν η πρώτη φάση του εθνικιστικού επεισοδίου; Ήταν, κατά την άποψη μου, ακριβώς η ελληνική επανάσταση (παραλείπω εδώ την προηγουμένη Σερβική-για λόγους που ίσως εξηγήσω σε άλλο σημείωμα: έχει γράψει βέβαια προ πολλού η Έλλη Σκοπετεα). Η ελληνική επανάσταση, ας θυμηθούμε ήταν η δεύτερη επανάσταση στον ευρωπαϊκό χώρο μετά την Γαλλική. Ήταν ακόμα φορτισμένη με δημοκρατικά ιδανικά – ο φιλελληνισμός της περιόδου είχε και έντονη την απόχρωση αντίδρασης στην Ιερά συμμαχία, όπως εξάλλου και η έννοια του έθνους (ας θυμηθούμε ότι στον καιρό της Γαλλικής επανάστασης η έννοια έθνος φορτίζεται με το δημοκρατικό ιδεώδες (το έθνος είναι η Τρίτη τάξη –Σεγιες). Επίσης είναι χρωματισμένη με το ρομαντικό ιδεώδες (Μπάιρον κ. α)
. Εξάλλου , εκείνη την εποχή υπήρχε η διάκριση σε « ιστορικά «» και μη ιστορικά έθνη. (Ματσινι αλλά και Μαρξ). Κάποια έθνη θεωρούνταν ιστορικά -και άρα δικαιούνται να έχουν δικό τους κράτος - και αλλά όχι (ο Μαρξ τα αποκαλούσε εθνιδια η κατάλοιπα εθνών). Οι Έλληνες είχαμε την τύχη να θεωρηθούμε ιστορικό έθνος –το μόνο ιστορικό έθνος στα βαλκάνια, και την τύχη (ή την ατυχία να έχουμε το πρώτο έθνος κράτος, ας μη ξεχνάμε όμως, ότι παρά τον ηρωισμό των Ελλήνων, ο Ιμπραήμ ρήμαζε την Πελοπόννησο το 1827 και είχαμε και την Ναυμαχία του Ναβαρίνου « ατυχές γεγονός για τους Άγγλους»
4. Η κατάσταση αλλάζει μετά το 1850. Εμφανίζεται ο βουλγαρικός εθνικισμός (που προκαλεί έκπληξη στους Έλληνες –Έλλη Σκοπετεα). Στην αρχή θρησκευτικός- γλωσσικός μετά καθαρος εθνικισμός. Αλλαζει και το διεθνές σκηνικό. Μετά το 1860-1870 οι Γερμανοί εμφανίζονται πάνοπλοι και δυνατοί στην ευρωπαϊκή σκηνή και οι Βούλγαροι θεωρούνταν «οι Γερμανοί της Ανατολής». Αλλάζει και η στάση της Ρωσίας: Ενώ στο πρώτο περιίπου μισό του 19ου αιώνα παίζει το ορθόδοξο χαρτί της, στο 2ο μισό παίζει το χαρτί του πανσλαβισμού. Υποστηρίζει την Βουλγαρία στη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου
.5. Πως αντιδρούν σ’ αυτό οι Οθωμανοί (όχι οι Τούρκοι-ο τουρκικός εθνικισμός, και συνεπώς η τουρκική εκδοχή του εθνους ίσως εμφανίζεται τελευταίος στην περιοχή μαζί με τον Αλβανικό). Αντιδρούν σπασμωδικά, δικοπα. Ειτε με σφαγες (π.χ σφαγή της Χίου , αλλά και πολύ αργότερα ωμότητες στην Βουλγαρία. Είτε προσπαθούν να αφομοιώσουν την νεωτερικότητα με μεταρρυθμίσεις (Τανζιματ) οι οποίες όμως αποτυγχάνουν, γιατί η ιδία η έννοια τύπου δυτικού εκσυγχρονισμο ήταν ξένη με τον παραδοσιακό, προνεωτερτικό χαρακτήρα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι ίδιοι ο Οθωμανοί στην διάρκεια του 19ου αιώνα, όπως και όλη η περιοχή υφίστανται κραδασμούς και μεταμορφώσεις που τους αλλοιώνουν πληθυσμιακά, ιδεολογικά αλλά και ως ταυτότητες
6. Οι τελευταίες πράξεις του δράματος παίζονται μετά την επανάσταση – η πραξικόπημα των Νεότουρκων (ενδεικτικό των αλληλεπιδράσεων είναι ότι μετά ακολουθεί το ελληνικό κίνημα, η επανάσταση , -η προνουντσιαμέντο του 19Ο9. Το 1908 ήταν αντιφατικό σπασμωδικό και βίαιο. Συμπυκνώνει όλη την πορεία του μεγάλου ασθενούς. Στην αρχή υπόσχεται σύνταγμα και ενωτικές ελευθερίες. Αργότερα (όπως σωστά περιγράφει ο Π &Α σε σφαγές , συστηματική εξόντωση –γενοκτονία Αρμενίων και Ελλήνων (τάγματα εργασίας, εκτόπιση πληθυσμών στα βάθη της Μ. Ασίας. Εξάλλου η Γερμάνια ήταν σύμβουλος των Νεότουρκων σε αυτές τις εθνοκαθαρσεις. Ο Α Πόλεμος δίνει την ευκαιρία στους Νεότουρκους για συστηματικό εκτουρκισμό και εθνοκαθαρση (αλλά και αλλού την ιδία περίοδο στην Ευρώπη γίνονται συστηματικές εθνοκαθαρσεις και σφαγές,
7. Τώρα ο Κεμαλ. Το τέλος μιας περιόδου. Θάβει την Μεγάλη ιδέα. Ολοκληρώνει την σφαγή Ελλήνων, Αρμενίων, κα. Ιδρύει ταυτόχρονα το νεότερο τουρκικό κράτος και το νεότερο τουρκικό έθνος. Στην Τουρκία τον αποδέχονται ως μεγάλο από αριστεροί μέχρι και Γκρίζοι Λύκοι (και τον απεχθανονται από αριστεροί εως φανατικοί μουσουλμάνοι).
Η ιδεολογία του ενείχε και πολλά στοιχειά κορπορατισμου, και σαφέστατα ολοκληρωτικού εθνικισμού κάτι που τον τοποθετεί πολύ κοντά στις ολοκληρωτικές ιδεολογίες του μεσοπολέμου.
Αν τον θαύμαζαν στον Μεσοπόλεμο (κάποιοι ανάμεσα στους οποίους ίσως και ο Βενιζέλος, για διαφόρους λόγους, άλλο τόσο και πολύ περισσότερο θαύμαζαν και τον Μουσολίνι «έκανε τα τρένα να φθάνουν στην ώρα τους’’. Και ο Τσόρτσιλ είχε πει, νομίζω πως Αν ήμουν Ιταλός θα γινόμουν φασίστας. Αν δεν γινόταν ο πόλεμος, ίσως ο Μουσολίνι να συνέχιζε να έχει τον θαυμασμό των συντηρητικών Ευρωπαίων. Κι αν ο Κεμαλ δεν πέθαινε νωρίς, αν ζούσε στο καιρό του Πολέμου, αν έπαιρνε η Τουρκία μέρος στον πόλεμο η εκδήλωνε τότε Παντουρκιστικές ή παντουρανιστικές τάσεις, πιθανώς να μπορούσαμε να τον συγκρίνουμε με τον Χίτλερ.
Όμως η ιστορία δεν γράφεται με το αν. Ο Κεμαλ παραμένει, ιστορικά, σφαγέας των Ελλήνων, εθνικός-εθνικιστής ηγέτης, θεμελιωτής της σύγχρονης –εθνικιστικής Τουρκίας, μεγάλος όσο μεγάλοι μπορεί να είναι ο Μπισμαρκ, και αλλοι ματοβαμμενοι μεγάλοι της ιστορίας.
8Αντίθετα, βλέπω κάθε λόγο να τιμήσει, τον Χικμετ, Τον Μπεναρόγια, τους ανωνύμους Τούρκους που σταλθήκαν αλληλέγγυοι στην Ελλάδα στον καιρό της Κατοχής, τους χιλιάδες ποιητές, λογοτέχνες, απλούς ανθρώπους κάθε εθνικότητας, κάθε θρησκείας που έζησαν κατά καιρούς σ’ αυτή την πόλη”
Σχόλιο από Νοσφεράτος Μάιος 6, 2008
απο
http://http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/11/13/5-11-2007/
κάποιες θέσεις για την (ιστορική) ερμηνεία του εθνικισμού στην περιοχή μας
1. Ο εθνικισμός των Νεότουρκων (και αργότερα ο εθνικισμός του Κεμαλ ) δεν αποτελούσε μια εσωτερική εξέλιξη στην φυσιολογική πορεία προς την «αφύπνιση του τουρκικού έθνους». Αντίθετα, αποτέλεσε την κορωνίδα-επιστέγασμα ενός «βιαιου επεισοδίου»: της διάσπασης, και μετασχηματισμού της προνεωτερικής-θρησκευτικής –οργανωμένης σε Μιλετ), Οθωμανικής αυτοκρατορίας σε νεωτερικά έθνη κράτη.
2. Το ιστορικό αυτό επεισόδιο κρατά πάνω από έναν αιώνα. ο Αιώνας αυτός ήταν ο 19ο αιώνας, ο αιώνας των εθνικισμών κατά Hobsbawm. O εθνικισμός, εισβάλλει στην Οθωμ. Αυτοκρατορία μαζί με την Νεωτερικότητα, όπως συνέβη εξάλλου και στην Δύση. Όμως το ίδιο ιστορικό « επεισόδιο», ο εθνικισμός είχε διαφορετικές συνέπειες σε διαφορετικό τόπο και χρόνο
3. Ποια ήταν η πρώτη φάση του εθνικιστικού επεισοδίου; Ήταν, κατά την άποψη μου, ακριβώς η ελληνική επανάσταση (παραλείπω εδώ την προηγουμένη Σερβική-για λόγους που ίσως εξηγήσω σε άλλο σημείωμα: έχει γράψει βέβαια προ πολλού η Έλλη Σκοπετεα). Η ελληνική επανάσταση, ας θυμηθούμε ήταν η δεύτερη επανάσταση στον ευρωπαϊκό χώρο μετά την Γαλλική. Ήταν ακόμα φορτισμένη με δημοκρατικά ιδανικά – ο φιλελληνισμός της περιόδου είχε και έντονη την απόχρωση αντίδρασης στην Ιερά συμμαχία, όπως εξάλλου και η έννοια του έθνους (ας θυμηθούμε ότι στον καιρό της Γαλλικής επανάστασης η έννοια έθνος φορτίζεται με το δημοκρατικό ιδεώδες (το έθνος είναι η Τρίτη τάξη –Σεγιες). Επίσης είναι χρωματισμένη με το ρομαντικό ιδεώδες (Μπάιρον κ. α)
. Εξάλλου , εκείνη την εποχή υπήρχε η διάκριση σε « ιστορικά «» και μη ιστορικά έθνη. (Ματσινι αλλά και Μαρξ). Κάποια έθνη θεωρούνταν ιστορικά -και άρα δικαιούνται να έχουν δικό τους κράτος - και αλλά όχι (ο Μαρξ τα αποκαλούσε εθνιδια η κατάλοιπα εθνών). Οι Έλληνες είχαμε την τύχη να θεωρηθούμε ιστορικό έθνος –το μόνο ιστορικό έθνος στα βαλκάνια, και την τύχη (ή την ατυχία να έχουμε το πρώτο έθνος κράτος, ας μη ξεχνάμε όμως, ότι παρά τον ηρωισμό των Ελλήνων, ο Ιμπραήμ ρήμαζε την Πελοπόννησο το 1827 και είχαμε και την Ναυμαχία του Ναβαρίνου « ατυχές γεγονός για τους Άγγλους»
4. Η κατάσταση αλλάζει μετά το 1850. Εμφανίζεται ο βουλγαρικός εθνικισμός (που προκαλεί έκπληξη στους Έλληνες –Έλλη Σκοπετεα). Στην αρχή θρησκευτικός- γλωσσικός μετά καθαρος εθνικισμός. Αλλαζει και το διεθνές σκηνικό. Μετά το 1860-1870 οι Γερμανοί εμφανίζονται πάνοπλοι και δυνατοί στην ευρωπαϊκή σκηνή και οι Βούλγαροι θεωρούνταν «οι Γερμανοί της Ανατολής». Αλλάζει και η στάση της Ρωσίας: Ενώ στο πρώτο περιίπου μισό του 19ου αιώνα παίζει το ορθόδοξο χαρτί της, στο 2ο μισό παίζει το χαρτί του πανσλαβισμού. Υποστηρίζει την Βουλγαρία στη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου
.5. Πως αντιδρούν σ’ αυτό οι Οθωμανοί (όχι οι Τούρκοι-ο τουρκικός εθνικισμός, και συνεπώς η τουρκική εκδοχή του εθνους ίσως εμφανίζεται τελευταίος στην περιοχή μαζί με τον Αλβανικό). Αντιδρούν σπασμωδικά, δικοπα. Ειτε με σφαγες (π.χ σφαγή της Χίου , αλλά και πολύ αργότερα ωμότητες στην Βουλγαρία. Είτε προσπαθούν να αφομοιώσουν την νεωτερικότητα με μεταρρυθμίσεις (Τανζιματ) οι οποίες όμως αποτυγχάνουν, γιατί η ιδία η έννοια τύπου δυτικού εκσυγχρονισμο ήταν ξένη με τον παραδοσιακό, προνεωτερτικό χαρακτήρα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι ίδιοι ο Οθωμανοί στην διάρκεια του 19ου αιώνα, όπως και όλη η περιοχή υφίστανται κραδασμούς και μεταμορφώσεις που τους αλλοιώνουν πληθυσμιακά, ιδεολογικά αλλά και ως ταυτότητες
6. Οι τελευταίες πράξεις του δράματος παίζονται μετά την επανάσταση – η πραξικόπημα των Νεότουρκων (ενδεικτικό των αλληλεπιδράσεων είναι ότι μετά ακολουθεί το ελληνικό κίνημα, η επανάσταση , -η προνουντσιαμέντο του 19Ο9. Το 1908 ήταν αντιφατικό σπασμωδικό και βίαιο. Συμπυκνώνει όλη την πορεία του μεγάλου ασθενούς. Στην αρχή υπόσχεται σύνταγμα και ενωτικές ελευθερίες. Αργότερα (όπως σωστά περιγράφει ο Π &Α σε σφαγές , συστηματική εξόντωση –γενοκτονία Αρμενίων και Ελλήνων (τάγματα εργασίας, εκτόπιση πληθυσμών στα βάθη της Μ. Ασίας. Εξάλλου η Γερμάνια ήταν σύμβουλος των Νεότουρκων σε αυτές τις εθνοκαθαρσεις. Ο Α Πόλεμος δίνει την ευκαιρία στους Νεότουρκους για συστηματικό εκτουρκισμό και εθνοκαθαρση (αλλά και αλλού την ιδία περίοδο στην Ευρώπη γίνονται συστηματικές εθνοκαθαρσεις και σφαγές,
7. Τώρα ο Κεμαλ. Το τέλος μιας περιόδου. Θάβει την Μεγάλη ιδέα. Ολοκληρώνει την σφαγή Ελλήνων, Αρμενίων, κα. Ιδρύει ταυτόχρονα το νεότερο τουρκικό κράτος και το νεότερο τουρκικό έθνος. Στην Τουρκία τον αποδέχονται ως μεγάλο από αριστεροί μέχρι και Γκρίζοι Λύκοι (και τον απεχθανονται από αριστεροί εως φανατικοί μουσουλμάνοι).
Η ιδεολογία του ενείχε και πολλά στοιχειά κορπορατισμου, και σαφέστατα ολοκληρωτικού εθνικισμού κάτι που τον τοποθετεί πολύ κοντά στις ολοκληρωτικές ιδεολογίες του μεσοπολέμου.
Αν τον θαύμαζαν στον Μεσοπόλεμο (κάποιοι ανάμεσα στους οποίους ίσως και ο Βενιζέλος, για διαφόρους λόγους, άλλο τόσο και πολύ περισσότερο θαύμαζαν και τον Μουσολίνι «έκανε τα τρένα να φθάνουν στην ώρα τους’’. Και ο Τσόρτσιλ είχε πει, νομίζω πως Αν ήμουν Ιταλός θα γινόμουν φασίστας. Αν δεν γινόταν ο πόλεμος, ίσως ο Μουσολίνι να συνέχιζε να έχει τον θαυμασμό των συντηρητικών Ευρωπαίων. Κι αν ο Κεμαλ δεν πέθαινε νωρίς, αν ζούσε στο καιρό του Πολέμου, αν έπαιρνε η Τουρκία μέρος στον πόλεμο η εκδήλωνε τότε Παντουρκιστικές ή παντουρανιστικές τάσεις, πιθανώς να μπορούσαμε να τον συγκρίνουμε με τον Χίτλερ.
Όμως η ιστορία δεν γράφεται με το αν. Ο Κεμαλ παραμένει, ιστορικά, σφαγέας των Ελλήνων, εθνικός-εθνικιστής ηγέτης, θεμελιωτής της σύγχρονης –εθνικιστικής Τουρκίας, μεγάλος όσο μεγάλοι μπορεί να είναι ο Μπισμαρκ, και αλλοι ματοβαμμενοι μεγάλοι της ιστορίας.
8Αντίθετα, βλέπω κάθε λόγο να τιμήσει, τον Χικμετ, Τον Μπεναρόγια, τους ανωνύμους Τούρκους που σταλθήκαν αλληλέγγυοι στην Ελλάδα στον καιρό της Κατοχής, τους χιλιάδες ποιητές, λογοτέχνες, απλούς ανθρώπους κάθε εθνικότητας, κάθε θρησκείας που έζησαν κατά καιρούς σ’ αυτή την πόλη”
Σχόλιο από Νοσφεράτος Μάιος 6, 2008
απο
http://http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/11/13/5-11-2007/
Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2009
Μνήμες και λήθη του ελληνικού εμφύλιου πολέμου εκδόσεις Επίκεντρο,
Μνήμες και λήθη του ελληνικού εμφύλιου πολέμου
εκδόσεις Επίκεντρο, σ. 448
Για τη μνήμη και τη λήθη του Εμφυλίου, ως συγκροτημένου επιστημονικού πεδίου μελέτης, είναι ανάγκη, πέρα από την καταγραφή της πολλαπλότητάς τους, να εντοπιστούν και να αναλυθούν οι λόγοι για τους οποίους διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια, όπως και οι πολλαπλές ερμηνείες που δίνουν τόσο οι ίδιοι οι μάρτυρες όσο και οι επιστήμονες ενός ευρύτατου, πλέον, διεπιστημονικού χώρου, καθώς η μνήμη, κοινωνική αλλά και ατομική, καθίσταται αντικείμενο μιας πλειάδας επιστημών, με επικέντρωση, σε μεγάλο βαθμό, στην εμπειρία των δύο παγκόσμιων πολέμων και της εβραϊκής γενοκτονίας. Η διαδικασία αυτή είναι απολύτως απαραίτητη, προκειμένου μια ιστορική εμπειρία με τραυματικό χαρακτήρα να ενταχθεί στη δημόσια σφαίρα συζήτησης, να κατανοηθεί και να ξεπεραστεί.
Οπως, όμως, σημειώνουν οι επιμελητές του τόμου Μνήμες και λήθη του ελληνικού εμφύλιου πολέμου, οι εμφύλιες συγκρούσεις ξεφεύγουν από αυτόν τον «κανόνα», καθώς, «λόγω του διχαστικού τους χαρακτήρα, οι εμφύλιοι πόλεμοι ενσωματώνονται πολύ πιο δύσκολα σε ένα εθνικό ηγεμονικό αφήγημα». Κι ενώ οι πολλαπλές αφηγήσεις θα μπορούσαν να λειτουργούν προς όφελος μιας πολυπρισματικής και πληθυντικής ερμηνείας, στην περίπτωση των εμφυλίων οι αφηγήσεις παραμένουν σε μεγάλο βαθμό πολωμένες.
«Μνήμες των Εμφυλίων: Τόποι και εργαλεία» είναι ο τίτλος του πολύ ενδιαφέροντος συνεδρίου, που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2006 στην Κορησσό, από το Δίκτυο για τη Μελέτη των Εμφύλιων Πολέμων, και είχε στόχο: α) την καταγραφή και αξιοποίηση των διαθέσιμων μορφών μνήμης για τον ελληνικό Εμφύλιο, β) τη διεπιστημονική προσέγγιση της μνήμης ως πολυδιάστατου κοινωνικού γεγονότος, γ) τη διερεύνηση των μεθοδολογικών εργαλείων για την προσέγγιση της μνήμης. Στον τίτλο του τόμου αποτυπώνεται η βασική θεματική του συνεδρίου, το οποίο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις σε μέρος της τοπικής κοινωνίας, αποδεικνύοντας εμπράκτως ότι η μνήμη του Εμφυλίου πληγώνει ακόμα. Το γεγονός ότι πολλοί από τους πιο σθεναρούς επικριτές όχι μόνο παρακολούθησαν το συνέδριο, αλλά συμμετείχαν και στη συζήτηση, έδειξε ότι η ανοιχτή αντιμετώπιση και των πιο επώδυνων σημείων του Εμφυλίου δεν είναι μόνον εφικτή, αλλά και αναγκαία. Ο ελληνικός Εμφύλιος (1946-1949) δεν ήταν απλώς μια ένοπλη σύρραξη, αλλά ήταν μια κατεξοχήν πολιτική σύγκρουση (Αριστεράς - Δεξιάς), το τέλος της οποίας ταυτίζεται σχεδόν με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Στο διάστημα των 40 χρόνων που διήρκεσε, ο νόμος της σιωπής, άρα η άρνηση της μνήμης, λειτούργησε ως ένας τρόπος διαφύλαξης των κοινωνικών ισορροπιών που είχαν διαταραχθεί και ανατραπεί στη διάρκεια της εμπόλεμης δεκαετίας του 1940. Ομως ο νόμος της σιωπής ως πολιτική της λήθης «εξομάλυνε» τη μετάβαση στα μεταπολεμικά καθεστώτα και επέτρεψε στην κοινωνία να επουλώσει τις πληγές της. Ταυτόχρονα, ως άγραφο συμβόλαιο, δημιούργησε άρρηκτες διασυνδέσεις ανάμεσα στους «δικούς» και στους «εχθρούς» και επιβεβαίωσε ότι τα μυστικά και των δύο αντιπάλων θα διαφυλαχθούν.
Τα 19 κείμενα που συγκεντρώνονται στον συλλογικό τόμο χωρίζονται σε 6 διαφορετικές ενότητες. Οι συγγραφείς τους, έγκυροι ιστορικοί, προσεγγίζουν το καυτό ζήτημα του Εμφυλίου με κοινές θέσεις και μεθοδολογικές αφετηρίες.
Στην πρώτη ενότητα, «Η φυσιολογία της μνήμης», η Ελβίρα Μασούρα και ο Φίλιππος Καργόπουλος, συνοψίζοντας τα πειραματικά δεδομένα των τελευταίων ετών σχετικά με τη νοητική της υποδομή από τη σκοπιά της γνωσιακής επιστήμης, εισάγουν την ορολογία της «βραχυπρόθεσμης/ μακροπρόθεσμης» μνήμης, που αποτελεί προϋπόθεση της συλλογικής μνήμης ως αντικειμένου των κοινωνικών επιστημών.
Στη δεύτερη ενότητα, με τίτλο «Μεθοδολογικά ζητήματα στη μελέτη της μνήμης του Εμφυλίου», παρουσιάζονται τα μεθοδολογικά προβλήματα που θέτουν η ταυτόχρονη μελέτη της μνήμης από την Ιστορία και την Ανθρωπολογία και η διττή φύση των «πηγών»: γραπτές - προφορικές.
Ο Πολυμέρης Βόγλης, για να προσεγγίσει τις διαφορετικές εκδοχές της Αριστεράς και της Δεξιάς, στις αφηγήσεις τους για τη δεκαετία του 1940, χρησιμοποιεί ως αφετηρία την έννοια της «διαιρεμένης μνήμης». Ως κορυφαίο διαιρετικό γεγονός -ο ελληνικός Εμφύλιος- και η μετεμφυλιακή διαιώνισή του διαμόρφωσαν μια αντίστοιχα «διαιρεμένη μνήμη». Η Τασούλα Βερβενιώτη θίγει το θέμα της διαμόρφωσης της μνήμης του Εμφυλίου και υποστηρίζει ότι η υπάρχουσα μνήμη διαμορφώθηκε μέσα από τις προφορικές και γραπτές μαρτυρίες, κυρίως λόγω της έλλειψης πρόσβασης των ιστορικών στα αρχεία του Εμφυλίου. Απουσιάζουν από τη μνήμη του Εμφυλίου οι έγκλειστες στα στρατόπεδα του ΓΕΣ γυναίκες, οι οποίες δεν έχουν εκδώσει μαρτυρίες. Οσον αφορά τις φυλακές, οι γραπτές μαρτυρίες επικεντρώνονται στις Κεντρικές Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ, όπου βρισκόταν η ηγεσία των κρατουμένων, και με βάση αυτές τις μαρτυρίες έχει δομηθεί η μνήμη του Εμφυλίου, ενώ η πλειονότητα των κρατουμένων έζησε στις φυλακές της επαρχίας. Η Κωνσταντίνα Μπάδα, αξιοποιώντας αρχειακό υλικό από την Ενωση Δημοκρατικών Γυναικών και μαρτυρίες γυναικών από την περιοχή του Αγρινίου, επιχειρεί μια ερμηνεία «εκ των έσω» για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι αναπαραστάσεις του παρελθόντος αποτελούν μορφές κοινωνικής δράσης και επηρεάζουν το παρόν διαφορετικών ταυτοτήτων. Στο κείμενό της η Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν εστιάζει στις μνήμες του «παιδομαζώματος», χρησιμοποιώντας μαρτυρίες των δρώντων προσώπων, δηλαδή των παιδιών. Τέλος, ο Βασίλης Δαλκαβούκης θέτει τους όρους μιας μεθολογικής συζήτησης που θα αφορά τα «εργαλεία» με τα οποία προσεγγίζουμε από τη σκοπιά της Ανθρωπολογίας και της προφορικής ιστορίας τον Εμφύλιο.
Η, υπό τον τίτλο: «Παραδείγματα "μνημονικών τόπων"», τρίτη ενότητα εισάγει τον αναγνώστη στη μελέτη του πολυδιάστατου φαινομένου που ο Πιερ Νορά στο κλασικό έργο του «Between Memory and History. Les Lieux de Memoire», (Representation, 1989) αποκάλεσε «μνημονικούς τόπους». Ο Νορά ισχυρίζεται ότι κατά παράδοξο τρόπο αυτό το φαινόμενο οφείλεται στο γεγονός ότι έχει εξασθενήσει η ζωντανή μνήμη των κοινωνών μας, έτσι όπως μεταβιβαζόταν παραδοσιακά μέσα από την οικογένεια και τις τοπικές συλλογικότητες· δεν θα είχαμε την ανάγκη των τόσων μνημονικών τόπων αν είχαν διατηρηθεί τα «περιβάλλοντα μνήμης» που άλλοτε διαμόρφωναν την κοινή μνήμη. Ο Δημήτρης Χ. Παπαδόπουλος αναλύει τις αόρατες πτυχές των επιπτώσεων του Εμφυλίου στον χώρο των Πρεσπών, εστιάζοντας στην υλικότητα της μνήμης όπως έχει εγγραφεί στο φυσικό τοπίο, αλλά και στη βιωμένη εμπειρία των κατοίκων με βάση τις προφορικές αφηγήσεις. Ο Ιωάννης Καρακατσάνης εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο δεξιοί και αριστεροί πρωταγωνιστές στη Μάνη θυμούνται τις τότε ιδεολογικές τους προσλήψεις και πώς αυτές διαφοροποιούνται ανάλογα με την ηλικία τους. Ο Γιώργος Πετρόπουλος μελετά ορισμένες πτυχές του μνημονικού λόγου των Ταγμάτων Ασφαλείας, όπως έχουν αποτυπωθεί σε δημοσιευμένες και ανέκδοτες εκθέσεις των ηγετών τους, που υποβλήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1950, στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού. Ο Θανάσης Μιχαηλίδης εξετάζει τις προφορικές μαρτυρίες των πολιτικών προσφύγων δεύτερης γενιάς σχετικά με τη ζωή στην προσφυγιά και μετά τον επαναπατρισμό τους, εστιάζει στην πολιτική τους υποκειμενικότητα, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο πλαίσιο της κομμουνιστικής Αριστεράς. Επισημαίνει ότι από καταθέσεις μαρτυριών διαπιστώνονται ορισμένα γεγονότα να ερμηνεύονται ή να προβάλλονται ως ορθά από τη μία πλευρά, ενώ ταυτόχρονα να αμφισβητούνται από την άλλη.
Η ενότητα κλείνει με ένα κείμενο του Λόρινγκ Ντάνφορθ που μας μεταφέρει στο πεδίο της πολιτικής λογοτεχνίας και στη σχέση μεταξύ μνήμης και ταυτότητας. Τον απασχολεί ιδιαίτερα η περίπτωση του Νίκολας Γκέιτζ, ο οποίος στο βιβλίο του Ελένη ισχυρίζεται ότι παρουσιάζει μια αντικειμενική περιγραφή των γεγονότων που οδήγησαν στον θάνατο της μητέρας του. Η συνεισφορά όμως στην κατανόηση της Ιστορίας είναι περιορισμένη, γιατί είναι μια συγκινητική προσωπική ιστορία που φωτίζει μόνο μία όψη από τις πολλές τραγικές ιστορίες που θα μπορούσαν να γραφτούν για τον Εμφύλιο.
Τα τρία άρθρα της τέταρτης ενότητας με τίτλο: «Η μνήμη του Εμφυλίου στον κομματικό λόγο» πραγματεύονται τον κομματικό λόγο συνολικά για τη δεκαετία του 1940. Η Ελένη Πασχαλούδη επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στον πολιτικό λόγο των κομμάτων του Κέντρου, την περίοδο αμέσως μετά τη λήξη του ένοπλου Εμφυλίου (1950-1964). Η Λαμπρινή Ρόρη εξετάζει την παρουσία ή και απουσία της δεκαετίας του 1940 σε θεμελιώδη κείμενα του ΠΑΣΟΚ, πριν, αλλά κυρίως στη διάρκεια της διακυβέρνησής του (1981-1989). Ο Στάθης Τσιράς αναφέρεται στον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, ο οποίος ιδρύθηκε το 2000. Εξετάζει τα επίσημα έγγραφα του κόμματος, καθώς και το πολιτικό του πρόγραμμα, όπου δεν υπάρχουν άμεσες, αλλά μόνον έμμεσες αναφορές στη δεκαετία του 1940.
Στην πέμπτη ενότητα, με τίτλο «Εμφυλιακές μνήμες και σχολικά εγχειρίδια», δημοσιεύονται δύο κείμενα τα οποία δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην ένταση μεταξύ μνήμης και αμνησίας στον δημόσιο λόγο περί Ιστορίας. Η Μαρία Μποντίλα καταγράφει με ποιον τρόπο ο Εμφύλιος αναπαρίσταται διαχρονικά στα βιβλία της Ιστορίας που διδάχτηκαν στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και η Ειρήνη Λαγάνη εξετάζει την αναπαράσταση της Αντίστασης στα σχολικά εγχειρίδια της Ελλάδας και της Γαλλίας, αντίστοιχα.
Στην έκτη και τελευταία ενότητα, «Εμφυλιακές μνήμες από τη σκοπιά της λογοτεχνία και του κινηματογράφου», η Μαρία Νικολοπούλου αναφέρεται στον τρόπο που ο Αλέξανδρος Κοτζιάς στη νουβέλα Ιαγουάρος θεματοποιεί τη λειτουργία της μνήμης του ελληνικού Εμφυλίου και επισημαίνει τη διαπλοκή της με τα συμφέροντα του παρόντος, ενώ ο Λάμπρος Φλιτούρης αναφέρεται στη σχέση της ιστορικής με την κινηματογραφική μνήμη αναφορικά με την τραυματική εμπειρία του Εμφυλίου. Τέλος, στα άλλα δύο κείμενα η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου ασχολείται με τον λογοτεχνικό και κινηματογραφικό ήρωα του ρωσικού Εμφυλίου Τσαπάγεφ, ενώ ο Παναγιώτης Π. Σπυρόπουλος, αναλύοντας τις ταινίες της «Τριλογίας του πολέμου» του Ρομπέρτο Ροσελίνι, που αναπαριστούν τα εμφύλια γεγονότα στην Ιταλία την περίοδο 1943-45, υποστηρίζει ότι ο νεορεαλιστής σκηνοθέτης παρουσιάζει μια εξωραϊσμένη εικόνα της ιστορικής πραγματικότητας.
Η συλλογική έκδοση με τη μνήμη του Εμφυλίου -πρώτη διεπιστημονική απόπειρα καταγραφής των μορφών μνήμης για τον Εμφύλιο και των μεθοδολογικών εργαλείων προσέγγισής της- τροφοδοτεί τους νέους ερευνητές με πλήθος βιβλιογραφικές αναφορές, εμπλουτίζει τη συζήτηση για την κοινωνική μνήμη και την ιστορία του Εμφυλίου με νέα εμπειρικά ή και πραγματολογικά δεδομένα, προσφέροντας στο αναγνωστικό κοινό μια πλούσια πηγή αναζήτησης και προβληματισμού σχετικά με ένα από τα πιο τραυματικά γεγονότα της ελληνικής Ιστορίας, ίσως πιο τραυματικό και από τη Μικρασιατική Καταστροφή, γιατί ως ολοκληρωτικός πόλεμος ενέπλεξε όλο το φάσμα των κοινωνικών δυνάμεων. Χωρίς δισταγμό, θα μιλήσουμε για εξαιρετικά σημαντικό εκδοτικό γεγονός.
Δ.Ν.Μ.
πηγη
Ένα τηλεφωνικό μήνυμα (δημοσιευμένο στην Ελευθεροτυπία 27/08/09) Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «ανοιχτός» προς τα «αριστερά», απ όπου δεν παίρνει τίποτα εκλογικά και κλειστός προς το χώρο της κεντροαριστεράς, αριστερής σοσιαλδημοκρατίας και λοιπά όπου και η μεγάλη δεξαμενή αριστερών ψηφοφόρων που θέλουν αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στο σύστημα διακυβέρνησης. ΄Ετσι χαρίζουμε το γήπεδο στο Πανελλήνιο ΣΟΚ για να παίζει μπάλα μόνο του και κατηγορούμε αυτούς που «πάνε προς τα εκεί» ως δήθεν «έτοιμους από καιρό». Και όχι μόνο κατηγορούμε στελέχη μας ως φιλοπασόκους (μικρή ζημιά είναι αυτή), αλλά χαρίζουμε σ’ αυτό το πασοκ εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους δικούς μας, αριστερούς. Απ την άλλη οι αριστερούτσικοι φίλοι και σύμμαχοί μας, πούντηδες, ρίτες, κοροβεσπιέροι και λοιποί σύντροφοι, μας θεωρούν ήδη πουλημένους, συμβιβασμένους και επίσης «έτοιμους από καιρό». ( σ.σ. Δυστυχώς το τελευταίο και τόσο προφητικό επαληθεύτηκε με τη γνωστή δήλωση μερικές μέρες αργότερα). Σκεφθείτε τους ομόκεντρους κύκλους. Σύνολα, υποσύνολα και το σχετικό κεφάλαιο των μαθηματικών. Ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να είναι πλατύτερος και ανοιχτότερος από τον ΣΥΝ. Πράγμα που δεν συμβαίνει: ο ΣΥΝ είναι πλατύτερος και ανοιχτότερος από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπερ επιβεβαιώνεται και από την ονοματολογία, δεδομένου ότι ο συνασπισμός της ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ Αριστεράς είναι στενότερη έννοια απ το Συνασπισμό της Αριστεράς διότι οποιοσδήποτε επιθετικός( ή και αμυντικός… ) προσδιορισμός στενεύει και προσδιορίζει έναν μικρότερο ομόκεντρο κύκλο μέσα στον μεγάλο. ΄Ασε δε που το ριζοσπαστικός δε λέει τίποτα-«ριζοσπαστική» ήταν και η ΕΡΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν είναι στον κομματικό χάρτη στενότερος απ τον ΣΥΝ και στο εκλογικό σώμα ασφυκτικά στενότερος- αυτό αποδείχθηκε και με το αποτέλεσμα των εκλογών. Οι διάφοροι αυτοί αριστερούτσικοι φίλοι ζουν σε μικρόκοσμους – ενώ, αντίθετα, πιστεύουν ότι όλος ο κόσμος είναι αυτοί. Και πάσχουν από διάφορες – καλοήθεις στην καλύτερη περίπτωση- λοιμώξεις. Ο κόσμος όμως είναι αλλού. Δεν τον αφορούν οι καθαρότητες γραμμής. Δεν τον αφορούν οι ενδοκομματικές διενέξεις. Δεν τον αφορά ο ιδρυματισμός. Ο κόσμος θέλει και ο τόπος χρειάζεται σοβαρές θεσμικές αλλαγές, μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές τομές στο σύστημα διακυβέρνησης, στην παιδεία, στην υγεία, στην πρόνοια. Θέλει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, ένα δίκαιο εκλογικό σύστημα. Και αυτά δεν τα καταφέρνει η αριστερά μόνο «μπουκάροντας» με τις λάσπες και τις τσουγκράνες στα χειμερινά ανάκτορα μετά από σαλπίσματα των θωρηκτών ποτέμκιν - άσε που τέτοιες επαναστατικές «μπούκες» απέφεραν αποτρόπαια αποτελέσματα - και ο νοών ( αν υπάρχει ) , νοείτω . Οποιοι πιστεύουν σε αντικαπιταλιστικές συμμαχίες, αντισυστημικές αριστερές, ανταρσ(υ)ίες, δημοκρατικούς συγκεντρωτισμούς, δικτατορίες (κατά) του προλεταριάτου, κολχόζ και επαναστατικές ιδεολογικές καθαρότητες και άλλα πολύχρωμα άλογα έχουν ήδη χώρο να στεγαστούν. Το κκε, τα διάφορα μλ, τροτσκ μλ, οακκε, ασκε, κο μαχητες και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις. Που, επειδή είσαι πουλητάρι, κάποια μέρα θα σου την πουν. Και ίσως μια μέρα να καταφέρουν να σε κρεμάσουν μαζί με τους «αστούς φίλους» σου. Οι ερυθροί χμερ και η στάζι έδειξαν το δρόμο. Η Μεγάλη Αριστερά οφείλει να είναι και Ελεύθερη και Δημοκρατική και δεν μπορούμε να τη συγκροτήσουμε αθροίζοντας ( ή αφρίζοντας …) διάφορα αν-ελεύθερα και αντι-δημοκρατικά μαγαζάκια. Ο κόσμος απεχθάνεται τα μαγαζάκια και τα παραμάγαζα. Μαγαζιά Σκύρου 7-8-9 Γρηγόρης Ψαριανός, παλιός αριστερός Υστερόγραφο: το κειμενάκι αυτό ήταν ένα τηλεφωνικό μήνυμα που γράφτηκε στις 7 Αυγούστου και στάλθηκε με sms σε δύο συντρόφους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «ανοιχτός» προς τα «αριστερά», απ όπου δεν παίρνει τίποτα εκλογικά και κλειστός προς το χώρο της κεντροαριστεράς, αριστερής σοσιαλδημοκρατίας και λοιπά όπου και η μεγάλη δεξαμενή αριστερών ψηφοφόρων που θέλουν αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στο σύστημα διακυβέρνησης. ΄Ετσι χαρίζουμε το γήπεδο στο Πανελλήνιο ΣΟΚ για να παίζει μπάλα μόνο του και κατηγορούμε αυτούς που «πάνε προς τα εκεί» ως δήθεν «έτοιμους από καιρό». Και όχι μόνο κατηγορούμε στελέχη μας ως φιλοπασόκους (μικρή ζημιά είναι αυτή), αλλά χαρίζουμε σ’ αυτό το πασοκ εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους δικούς μας, αριστερούς. Απ την άλλη οι αριστερούτσικοι φίλοι και σύμμαχοί μας, πούντηδες, ρίτες, κοροβεσπιέροι και λοιποί σύντροφοι, μας θεωρούν ήδη πουλημένους, συμβιβασμένους και επίσης «έτοιμους από καιρό». ( σ.σ. Δυστυχώς το τελευταίο και τόσο προφητικό επαληθεύτηκε με τη γνωστή δήλωση μερικές μέρες αργότερα). Σκεφθείτε τους ομόκεντρους κύκλους. Σύνολα, υποσύνολα και το σχετικό κεφάλαιο των μαθηματικών. Ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να είναι πλατύτερος και ανοιχτότερος από τον ΣΥΝ. Πράγμα που δεν συμβαίνει: ο ΣΥΝ είναι πλατύτερος και ανοιχτότερος από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπερ επιβεβαιώνεται και από την ονοματολογία, δεδομένου ότι ο συνασπισμός της ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ Αριστεράς είναι στενότερη έννοια απ το Συνασπισμό της Αριστεράς διότι οποιοσδήποτε επιθετικός( ή και αμυντικός… ) προσδιορισμός στενεύει και προσδιορίζει έναν μικρότερο ομόκεντρο κύκλο μέσα στον μεγάλο. ΄Ασε δε που το ριζοσπαστικός δε λέει τίποτα-«ριζοσπαστική» ήταν και η ΕΡΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν είναι στον κομματικό χάρτη στενότερος απ τον ΣΥΝ και στο εκλογικό σώμα ασφυκτικά στενότερος- αυτό αποδείχθηκε και με το αποτέλεσμα των εκλογών. Οι διάφοροι αυτοί αριστερούτσικοι φίλοι ζουν σε μικρόκοσμους – ενώ, αντίθετα, πιστεύουν ότι όλος ο κόσμος είναι αυτοί. Και πάσχουν από διάφορες – καλοήθεις στην καλύτερη περίπτωση- λοιμώξεις. Ο κόσμος όμως είναι αλλού. Δεν τον αφορούν οι καθαρότητες γραμμής. Δεν τον αφορούν οι ενδοκομματικές διενέξεις. Δεν τον αφορά ο ιδρυματισμός. Ο κόσμος θέλει και ο τόπος χρειάζεται σοβαρές θεσμικές αλλαγές, μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές τομές στο σύστημα διακυβέρνησης, στην παιδεία, στην υγεία, στην πρόνοια. Θέλει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, ένα δίκαιο εκλογικό σύστημα. Και αυτά δεν τα καταφέρνει η αριστερά μόνο «μπουκάροντας» με τις λάσπες και τις τσουγκράνες στα χειμερινά ανάκτορα μετά από σαλπίσματα των θωρηκτών ποτέμκιν - άσε που τέτοιες επαναστατικές «μπούκες» απέφεραν αποτρόπαια αποτελέσματα - και ο νοών ( αν υπάρχει ) , νοείτω . Οποιοι πιστεύουν σε αντικαπιταλιστικές συμμαχίες, αντισυστημικές αριστερές, ανταρσ(υ)ίες, δημοκρατικούς συγκεντρωτισμούς, δικτατορίες (κατά) του προλεταριάτου, κολχόζ και επαναστατικές ιδεολογικές καθαρότητες και άλλα πολύχρωμα άλογα έχουν ήδη χώρο να στεγαστούν. Το κκε, τα διάφορα μλ, τροτσκ μλ, οακκε, ασκε, κο μαχητες και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις. Που, επειδή είσαι πουλητάρι, κάποια μέρα θα σου την πουν. Και ίσως μια μέρα να καταφέρουν να σε κρεμάσουν μαζί με τους «αστούς φίλους» σου. Οι ερυθροί χμερ και η στάζι έδειξαν το δρόμο. Η Μεγάλη Αριστερά οφείλει να είναι και Ελεύθερη και Δημοκρατική και δεν μπορούμε να τη συγκροτήσουμε αθροίζοντας ( ή αφρίζοντας …) διάφορα αν-ελεύθερα και αντι-δημοκρατικά μαγαζάκια. Ο κόσμος απεχθάνεται τα μαγαζάκια και τα παραμάγαζα.
Μαγαζιά Σκύρου 7-8-9 Γρηγόρης Ψαριανός, παλιός αριστερός Υστερόγραφο: το κειμενάκι αυτό ήταν ένα τηλεφωνικό μήνυμα που γράφτηκε στις 7 Αυγούστου και στάλθηκε με sms σε δύο συντρόφους.
πηγη:
http://vouleftes.blogspot.com/
Μαγαζιά Σκύρου 7-8-9 Γρηγόρης Ψαριανός, παλιός αριστερός Υστερόγραφο: το κειμενάκι αυτό ήταν ένα τηλεφωνικό μήνυμα που γράφτηκε στις 7 Αυγούστου και στάλθηκε με sms σε δύο συντρόφους.
πηγη:
http://vouleftes.blogspot.com/
Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2009
Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009
Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009
Τρίτη 25 Αυγούστου 2009
Τρίτη 18 Αυγούστου 2009
Τετάρτη 5 Αυγούστου 2009
Τρίτη 4 Αυγούστου 2009
Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009
Σάββατο 1 Αυγούστου 2009
Παρασκευή 17 Ιουλίου 2009
Να Εισαι σαν τον Φτερωτο Ιπποπόταμο
Να είσαι σαν τον(φτερωτό) ιπποπόταμο
Να είσαι σαν τον(φτερωτό) ιπποπόταμο
Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο
Που πηδάει χαρούμενα την ιπποποταμινα του μέσα στη λάσπη μουγκρίζοντας
Χωρίς να τον Νοιάζει αν –πάνω στα δέντρα- οι γατζωμένοι Πίθηκοι τον κοροϊδεύουν και του πετάνε Διάφορα πράγματα
Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο
Που όταν βγαίνει από το έλος περπατά καμαρωτός και γυαλίζοντας και με μουσούδα όλο χάρη και μ’ένα πονηρά γελάκι
Ενώ κολλάνε πάνω του διάφορα έντομα και βδέλλες και παράσιτα
Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο
Που όταν ανοίγει την στοματάρα του, ρουφάει τον ουρανό ολόκληρο , σφυρίζοντας(κι αστράφτουν διαμαντένια τα δυο μπροστινά μοναχικά του δόντια)
Και όταν Πλατσουρίζει ευτυχισμένος στον βάλτο του ευγνωμονεί τη θεά Ιπποποταμίνα για τα καλούδια του,
Γιατί δεν είναι αχάριστος
Και είναι και φτερωτός …
Κι όταν δίνει ένα σάλτο και πηδά από τον Βάλτο ,απογειώνεται Μαζί με τα ιπτάμενα γαϊδούρια που τα λένε Πηγάσσους , και τους ρινόκερους, τις νεράιδες, τις μπεκάλτσες ,τους καναρινόγατους και τους Μηρμυγκολέοντες
-Και τα καρχαρίνια με τα φτερά νυχτερίδας και τα χελιδονόψαρα
Και στήνουμε ουράνια πάρτι για πάρτη τους και γελάνε μέχρι δακρύων , -και μετά κλαίνε-κι ύστερα ξαναγυρνούν όλοι στο βάλτο και κάνουν λασπόλουτρο και κοιμούνται –άπαντες- μακάριοι .... ευτυχισμένοι
από Νοσφεράτος
http://nosferatos.blogspot.com/
Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009
Δευτέρα 18 Μαΐου 2009
Σάββατο 16 Μαΐου 2009
Βρε Μανία καποιοι να προσπαθούν να επιβαλλουν Ντε και καλά στους 0 -Π...
τις θεσεις τους (ποιες θεσεις δηλαδή; ) για τον εθνικισμό τηνFyrom κλπ κλπ .
βρε παιδιά. Ξεχωριστο κομμα ειναι . Διαλεξε τους επικεφαλής του Ευρωψηφοδελτιου του με εσωτερικό δημοψηφισμα
και εχει εδώ και χρόνια αυτες τις θεσεις που εχει ..
Μη κανετε ετσι . Μη τσιριζετε τόσο .Θα σας καταλαβουν...
(τζαμπα τα λέμε βεβαια . Απο το ενα αυτί μπαινουν απο το αλλο βγαινουν . Γιαυτό τους λένε και Μπαινοβγαίνηδες...
Πέμπτη 30 Απριλίου 2009
Τρίτη 14 Απριλίου 2009
Τετάρτη 8 Απριλίου 2009
'' Φαντασιακή και Αληθής ελευθερία''. Θανος Λίποβατς. Ομιλία στην Θεσσαλονικη στις 12 Μαίου...
περισσοτερες λεπτομέρειες προσεχώς ..
Σάββατο 14 Μαρτίου 2009
ΟSTRIA , RESTAURANT
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ , ΠΗΛΙΟ
Κύρια πιάτα
-----------------------------
Ναξιώτικο Αρνάκι Γκρεμοσαλάτα
(με δενδρολίβανο και πατατούλες φουρνου στη γάστρα.)
Μοσχαράκι πόρτο μπέλλο
(με δυο είδη μανιταριών σβησμένα με λευκο κρασί)
Χοιρινές μπουκίτσες με δαμάσκηνα
(μπράντυ,κρασι και κρεμα γάλακτος)
Φιλετάκια χοιρινού με σάλτσα μπράντυ
Σουτζουκάκια
Φουρνιστά με ντομάτα και τηγανητό ρύζι
Κοτοπουλο φιλέτο
με πέστο ανθοτυρου και βασιλικού
Κόκκορας του Κυνηγού στη γάστρα
Κύρια πιάτα
-----------------------------
Ναξιώτικο Αρνάκι Γκρεμοσαλάτα
(με δενδρολίβανο και πατατούλες φουρνου στη γάστρα.)
Μοσχαράκι πόρτο μπέλλο
(με δυο είδη μανιταριών σβησμένα με λευκο κρασί)
Χοιρινές μπουκίτσες με δαμάσκηνα
(μπράντυ,κρασι και κρεμα γάλακτος)
Φιλετάκια χοιρινού με σάλτσα μπράντυ
Σουτζουκάκια
Φουρνιστά με ντομάτα και τηγανητό ρύζι
Κοτοπουλο φιλέτο
με πέστο ανθοτυρου και βασιλικού
Κόκκορας του Κυνηγού στη γάστρα
Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2009
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2009
Το περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ παρακολουθεί το συνέδριο του ΝPA στη γαλλική πρωτεύουσα.
Το περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ παρακολουθεί το συνέδριο του ΝPA στη γαλλική πρωτεύουσα. Στις φωτογραφίες ο Ολιβιέ Μπεζανσενώ και το ιστορικό στέλεχος της LCR Αλέν Κριβίν.
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009
Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2009
Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2009
Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009
Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2009
ενα εκπληκτικό ιστολογιο που μόλις ανακάλυψα :
Ελληνορθόδοξη Εκκλησία της Αόρατης Ροζ Μονόκερω
Greek Orthodox Church of the Invisible Pink Unicorn
http://rozmonokeros.blogspot.com/
Απόσπασμα:
Greek Orthodox Church of the Invisible Pink Unicorn
http://rozmonokeros.blogspot.com/
Απόσπασμα:
''Αυτό το ζώο, που είναι συνηθισμένο στο Βορρά, έχει μήκος γύρω στους δέκα-δώδεκα πόντους. Τα μάτια του έχουν χρώμα πορφυρό, και το τρίχωμά του είναι κατάμαυρο και μεταξένιο κι απαλό σαν μαξιλάρι. Χαρακτηρίζεται από ένα περίεργο ένστικτο: του αρέσει η αόρατη μελάνη. Όταν κάθεται να γράψει, ο πίθηκος στρώνεται στο πλάι της σταυροπόδι, περιμένοντάς την να τελειώσει το γράψιμο. Τότε, πίνει ό,τι έχει απομείνει απ’ το αόρατο μελάνι κι ύστερα κάθεται στα πισινά του πόδια, ήσυχο κι ευχαριστημένο.''
ΟΥΑΝΓΚ ΤΑΪ-ΧΑΪ (1791)και για την αντιγραφήΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ: Το Βιβλίο των Φανταστικών Όντων''
ΟΥΑΝΓΚ ΤΑΪ-ΧΑΪ (1791)και για την αντιγραφήΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ: Το Βιβλίο των Φανταστικών Όντων''
Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008
Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2008
Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2008
Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2008
Δευτέρα 21 Ιουλίου 2008
Ο ΕΝΟΙΚΟΣ ΤΕΛΟΣ .ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΣ ΕΛΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ
http://nosferatos.blogspot.com/
ΕΠΕΊΔΗ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΜΟΥ
-και μπερδεψα και καποιους αγαπητους φιλους-
επιστρεφω στο Βασικο Μπλογκ
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ
http://nosferatos.blogspot.com/
Ο ΕΝΟΙΚΟΣ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΤΑΙ ΣΕ ΣΠΑΝΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ
η σαν ευερετηριο
ΕΠΕΊΔΗ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΜΟΥ
-και μπερδεψα και καποιους αγαπητους φιλους-
επιστρεφω στο Βασικο Μπλογκ
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ
http://nosferatos.blogspot.com/
Ο ΕΝΟΙΚΟΣ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΤΑΙ ΣΕ ΣΠΑΝΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ
η σαν ευερετηριο
Κυριακή 20 Ιουλίου 2008
Γιατι βαζω συνδεσμους εδω για τη σπηλια του Νοσφερατου
Ενας φιλος που μ'επισκεφτηκε -ο πρωτος σ' αυτό το Μπλογκ- με ρωτηξε:
Αλλά γιατί το έκανες τόσο πολύπλοκο το σύστημα,και μας πας από το ένα blog στο άλλο;
Τωρα γιαυτο που λές το πολύπλοκο η απαντηση μου: ειναι μακαρι να' ξερα τι κανω..
η αλήθεια ειναι οτι μαθαινω μεσα απο διαρκή λάθη
το πρωτο μπλογκ το εκανα κατα λάθος (προσπαθωντας να αφήσω ενα σχολιο)το δευτερο επισης,,,μετά μου ανοιξε η ορεξη ...
- δεν εχω ιδεα για το πώς λειτουργει το ολο συστημα .....
το Παρόν Μπλογκ πάντως το ανοιξα κατα λάθος .. ενώ ειχα φτιαξει την σπηλιά μου
εν τω μεταξύ ειχα αφησει την διευθυνση σε φιλικά Μπλογκ . ετσι οταν καποιος εμπαινε για την σπηλια εβλεπε ενα λυπαμαι , η Σπηλια δεν υπάρχει και εβρισκε τον ενοικο
Γιαυτό και κανω εδώ τους συνδεσμους για τη σπηλια ...
-Απο την αλλη με βολευει γιατι γινεται κατι σαν ευερετηριο
Τελος πάντων . Εχω ενα σωρό αποριες .
π.χ : πως μπρω να κανω ΘΕΜΑΤΙΚΟΥΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥΣ (ΠΟΛΙΤΙΚΆ , ΘΕΩΡΗΤΙΚΆ ΚΛΠ);
Αλλά που θα παει θα μάθω.
Αλλά γιατί το έκανες τόσο πολύπλοκο το σύστημα,και μας πας από το ένα blog στο άλλο;
Τωρα γιαυτο που λές το πολύπλοκο η απαντηση μου: ειναι μακαρι να' ξερα τι κανω..
η αλήθεια ειναι οτι μαθαινω μεσα απο διαρκή λάθη
το πρωτο μπλογκ το εκανα κατα λάθος (προσπαθωντας να αφήσω ενα σχολιο)το δευτερο επισης,,,μετά μου ανοιξε η ορεξη ...
- δεν εχω ιδεα για το πώς λειτουργει το ολο συστημα .....
το Παρόν Μπλογκ πάντως το ανοιξα κατα λάθος .. ενώ ειχα φτιαξει την σπηλιά μου
εν τω μεταξύ ειχα αφησει την διευθυνση σε φιλικά Μπλογκ . ετσι οταν καποιος εμπαινε για την σπηλια εβλεπε ενα λυπαμαι , η Σπηλια δεν υπάρχει και εβρισκε τον ενοικο
Γιαυτό και κανω εδώ τους συνδεσμους για τη σπηλια ...
-Απο την αλλη με βολευει γιατι γινεται κατι σαν ευερετηριο
Τελος πάντων . Εχω ενα σωρό αποριες .
π.χ : πως μπρω να κανω ΘΕΜΑΤΙΚΟΥΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥΣ (ΠΟΛΙΤΙΚΆ , ΘΕΩΡΗΤΙΚΆ ΚΛΠ);
Αλλά που θα παει θα μάθω.
Σάββατο 19 Ιουλίου 2008
Το επος του Γκιλγκαμές
το Νοσφειον επος
ΟΓΚΙΛΓΚΑΜΈΣ ΣΤΟΝ ΚΑΤΩ κΟΣΜΟ
…. Σαν καποτε ο Γκιλγκαμές, ηρως των Σουμεριων
τον Αδην επισκέφτηκε (οπου είχε εναν θείον
που ήταν και αυτός γιγαντας, πελώριος στην οψιν
κι ειχε κόψει τα γένεια του με του σπαθιού την κόψιν
και που τον λέγαν Σουρουπάκ ,γιο τουΟυμπάρ-Τούτου
μα ολες του οι γκόμενες τον νε φωνάζαν Κού-κου)
όλος χαρά τον φώναξε (ο Γκιλγκαμές τον ) Θείο!
και χιαστί, τον φίλησε και τούπε: Αααίιιοοοοοο!
(τουθόπερ, στα σουμέρικα ,σήμαινε: πές μου Θειούλη
που γύρισα όλο τον ντουνιά, της γής την πλάση, ούλη
Εχεις καμία γκόμενα ,για με τον Καημενούλη
Alcibiades (!??)
Το θειό του εψαχνε ο Γκιλ, η τον αγαπημενο,
Ενκιντου μεγα κυνηγο, που χε φιλο για καιρο;
Νοσφεράτος
… Μα ο Θειος του εμεινε ψυχρός και σαν αγριεμένος
τονε κοιτάζει βλοσυρά και λεει ψυχραμένος:
Γιε του Ουπάκ,του Μουρουπακ, γιου του Κουλάκ-Μούπου
που και εκείνος ηταν γιός του Κουλουμουτουσούκου….
γιου του ξεχναω νατον πώ,δεν ντρεπεσαι λιγακι;
που μου ζητάς και γκόμενα ,σε με το φουκαράκι;
Που από τονκατακλυσμό εχω να πιάσω θηλυ…
μονάχα ισλαμίστριες …Ναι! αυτες το μαντηλι…
έρχονται Κάτου ,κατα δώ ,μα ευτούνες δεν μετράνε
φοράνε μπούργκας και τσαντόρ,κι οι άντρες τους θα με φάνε…
Αν τις κοιτάξω μια στιγμή…Πρίν κάνα δύο αιώνες
Ναι!το θυμαμαι!!! μούρθανε και κανά δυό κοκώνες
απο ταις Βαβυλώνες …μα και αυτές οι καψερές δεν έμειναν μαζί μου
τις βρώμαγαν τα χνώτα μου και το παχύ πουλί μου….
Ε! τώρα που το σκέφτομαι είναι και οι Σερβίδες
Μα όσοι τις πρωτοβλέπουνε ,βάζουνε τις τσιρίδες…
Γύρνα λοιπόν στα Ζιγκουρατ ,εγγονι του Ουνα- Βρις
Στον κατω κόσμο, προκοπής ,γκομενα δε θε να βρης….
Ο θειος Ισιδωρος
Αν τον Ενκιντου εψαχνε τοτε γιατι να παει στον Σουρουπακ
να καθεται και να χασομεραει
θα πηγαινε στο φιλο του χωρις πολλα πολλα
αυτο μας λεει η λογικη, σκεφθητε το καλα
-Νοσφεράτος
* Σημειωση:
Ετσι ειναι οπως τα λες σοφε Αλκιβιαδη
Τον Ενκιντού ο Γκιλγκαμες εψαχνε εις τον Αδη
Μα επειδή ‘ταν ζωηρό παιδί με κέφι και με Μπριο..
ειπε: Μιας κι ειμαι δώ ,δεν πάω να δω τον Θειο;
( Για το επεισοδιο αυτό βρεθηκε πινακιδα
θαμένη ,σε ανασκαφή ,στου Βασιλέως Μίδα
το παλατι-ξερεις στην Μικρα ασια…
εκει που φυεται φυτό, …..)
Alcibiades (!??)
…Ξερω η μαλακια…
Μάιος 15, 2007 στο 7:40 μ.μ
Απο την ΧελιδΩνα
http://panosz.wordpress.com/2007/03/01/%ce%b7-%cf%87%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%b4%cf%8c%ce%bd%ce%b1/#comment-11687
ΟΓΚΙΛΓΚΑΜΈΣ ΣΤΟΝ ΚΑΤΩ κΟΣΜΟ
…. Σαν καποτε ο Γκιλγκαμές, ηρως των Σουμεριων
τον Αδην επισκέφτηκε (οπου είχε εναν θείον
που ήταν και αυτός γιγαντας, πελώριος στην οψιν
κι ειχε κόψει τα γένεια του με του σπαθιού την κόψιν
και που τον λέγαν Σουρουπάκ ,γιο τουΟυμπάρ-Τούτου
μα ολες του οι γκόμενες τον νε φωνάζαν Κού-κου)
όλος χαρά τον φώναξε (ο Γκιλγκαμές τον ) Θείο!
και χιαστί, τον φίλησε και τούπε: Αααίιιοοοοοο!
(τουθόπερ, στα σουμέρικα ,σήμαινε: πές μου Θειούλη
που γύρισα όλο τον ντουνιά, της γής την πλάση, ούλη
Εχεις καμία γκόμενα ,για με τον Καημενούλη
Alcibiades (!??)
Το θειό του εψαχνε ο Γκιλ, η τον αγαπημενο,
Ενκιντου μεγα κυνηγο, που χε φιλο για καιρο;
Νοσφεράτος
… Μα ο Θειος του εμεινε ψυχρός και σαν αγριεμένος
τονε κοιτάζει βλοσυρά και λεει ψυχραμένος:
Γιε του Ουπάκ,του Μουρουπακ, γιου του Κουλάκ-Μούπου
που και εκείνος ηταν γιός του Κουλουμουτουσούκου….
γιου του ξεχναω νατον πώ,δεν ντρεπεσαι λιγακι;
που μου ζητάς και γκόμενα ,σε με το φουκαράκι;
Που από τονκατακλυσμό εχω να πιάσω θηλυ…
μονάχα ισλαμίστριες …Ναι! αυτες το μαντηλι…
έρχονται Κάτου ,κατα δώ ,μα ευτούνες δεν μετράνε
φοράνε μπούργκας και τσαντόρ,κι οι άντρες τους θα με φάνε…
Αν τις κοιτάξω μια στιγμή…Πρίν κάνα δύο αιώνες
Ναι!το θυμαμαι!!! μούρθανε και κανά δυό κοκώνες
απο ταις Βαβυλώνες …μα και αυτές οι καψερές δεν έμειναν μαζί μου
τις βρώμαγαν τα χνώτα μου και το παχύ πουλί μου….
Ε! τώρα που το σκέφτομαι είναι και οι Σερβίδες
Μα όσοι τις πρωτοβλέπουνε ,βάζουνε τις τσιρίδες…
Γύρνα λοιπόν στα Ζιγκουρατ ,εγγονι του Ουνα- Βρις
Στον κατω κόσμο, προκοπής ,γκομενα δε θε να βρης….
Ο θειος Ισιδωρος
Αν τον Ενκιντου εψαχνε τοτε γιατι να παει στον Σουρουπακ
να καθεται και να χασομεραει
θα πηγαινε στο φιλο του χωρις πολλα πολλα
αυτο μας λεει η λογικη, σκεφθητε το καλα
-Νοσφεράτος
* Σημειωση:
Ετσι ειναι οπως τα λες σοφε Αλκιβιαδη
Τον Ενκιντού ο Γκιλγκαμες εψαχνε εις τον Αδη
Μα επειδή ‘ταν ζωηρό παιδί με κέφι και με Μπριο..
ειπε: Μιας κι ειμαι δώ ,δεν πάω να δω τον Θειο;
( Για το επεισοδιο αυτό βρεθηκε πινακιδα
θαμένη ,σε ανασκαφή ,στου Βασιλέως Μίδα
το παλατι-ξερεις στην Μικρα ασια…
εκει που φυεται φυτό, …..)
Alcibiades (!??)
…Ξερω η μαλακια…
Μάιος 15, 2007 στο 7:40 μ.μ
Απο την ΧελιδΩνα
http://panosz.wordpress.com/2007/03/01/%ce%b7-%cf%87%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%b4%cf%8c%ce%bd%ce%b1/#comment-11687
Το Χρονικόν(του Γάτου) του Μορέος
λεγουσι πως οι ναυτικοι που πάνε στα καράβια
κι εχουν οψη σκληρότατη και την καρδια τους άδεια
και ειναι αλογομούρηδες ακομα και οι Μούτσοι
κι ολοι τους διαθετουνε κιενα μακρυ μαρκούτσι
και τριγυρνανε εδώ κι εκει μαζευουν τα πανια τους
και πινουνε και τσικουδιές σαν ειναι στα καλά τους
μα ολοι τρεμουν σα γατιά , της θαλασσας φουρτουνες
και τοτες καρυδοτσουφλα γινοταναι ως κι οι σκουνες
Οι ναυτικοι που λεγαμε σαν μπαινουν στα καραβια
κι εχουν πολλους ποντικαρους βαθεια βαθεια στα Αμπάρια
-που ολο τρωνε τα τυρια και την προμήθεια τους
περνουνε παντα και Γατια για την Βοήθεια τους
Διαλεγουν Γατους ναυτικους ωραιους και Μοιραίους
μια οι πιο πολύ, οι Διαλεχτοι ειναι οι του Μωρέους
ειναι περηφανοι πολύ οι Μωραίτες Γάτοι
και περπατανε και βαρεια και ειναι και Βαρβάτοι
και στα αμπαρια Πανικός , οι ποντικοι παγώνουν
σαν βλεπουν Γατους του Μωρια , ολοι τα κακαρωνουν
Ειν’ αλαφροπερπάτητοι με νυχια που σκοτώνουν
και μες τη μαχη δινονται , ποτες τους δεν κωλώνουν
Με ισια την κορμοστασια και αλαφρο το Βημα
Μα λεν πως εχουν στο μυαλό, εν καρφωμένο βλήμα
Το τοποθετησαν εκεί Μαγισσες του Μορεος
και καθε Γατος απο κει νιωθει πως ει’ Ωραιος
Το βλήμα που σφηνωθηκε μεσα στην κεφαλή τους
τους κανει να μπερδευουνε γατια με το πουλί τους
ετσι νιωθουν ατρομητοι΄κει μεσα στα αμπάρια
και τρωνε ολο ποντικους και γινονται Γομάρια ..
Διαλειμα ..Παρεμβολή
http://www.youtube.com/watch?v=TZ860P4iTaM
Σχόλιο από αβάσταχτη ησυχία Ιούνιος 2, 2008
Το Χρονικόν του Μορέως .- Παρτ Τού-
Κάποτε-λένοι γεροντες-, κοντά στο Γαλαξείδι
καραβι εξεκίναγε για ενα μακρύ ταξίδι
κι οι ναυτικοί το φόρτωναν βαρέλια με παστά
και κάσες με γλυκό κρασί και τόνους παστουρμά
κι αλλα πολλά τροφίματα, κι άλλα πολλά καλούδια
μα γέμισε κι η σκούνα τους, ποντίκια κι αλλα ζούδια
και τοτες αναγκάστηκαν να πάρουνε Γατούλη
παρόλο που τον είχανε, και λίγο, για Χαζούλη
μ’ αυτός κοκορευότανε πως ήτο Μωραίτης
και ολο παινευότανε πως ήταν κι Μαγκίτης
Ετσι λοιπόν τον πήρανε τον Μωραίτη Γάτο
-παρόλο που τους θύμιζε λίγο τον Γιακουμάτο-
τον της ΝουΔους τον βολευτή , κείνον με το μουστακι
-και ενώ στο βάθος ολοι τους τον ειχανε για Λάκη
μα -τελος πάντων λέγανε- θα πιάνει τα Ποντίκια
Αμ’ δε ..το μόνο πού πιασε ήτανε κάτι Φύκια ….
διαλειμα:
ο Σεληνογατος
http://www.youtube.com/watch?v=1hPxGmTGarM&feature=related
Σχόλιο από gάτος Ιούνιος 2, 2008
http://www.youtube.com/watch?v=FzRH3iTQPrk&feature=related
Σχόλιο από Μοραιτοπαντος Ιούνιος 3, 2008
Το Χρονικόν του Μορέος Παρτ Θρη
Και ηρθαν κατι Πειρατές κι αρπάξανε τον Γάτο
κι αμεσως τον Βυθίσανε στης Θάλασσας τον Πάτο
Μα ο Θεος ο Ποσειδών του έκανε τη Χάρη
και τονε μεταμόρφωσε σ’ενα μεγάλο οψάρι
και κει στα βάθη τριγυρνά ο γάτος μωραιτης
- Που τωρα ειναι Γατόψαρο ,ειναι Ψαροκοπρίτης
και συ Ψαρά τα δίχτυα σου που ρίχνεις στου Μορέος
Αν σου πιαστεί γατόψαρος και μυστακομοιραίος
Να μην τον κανεις κακαβιά , ουτε να τον πουλήσεις
Αμεσως μες την θάλασσα ξανά να τον αφήσεις
Γιατί θα σου σεληνιαστεί , τη νυχτα με φεγγάρι
Δεν ειναι μόν’ απ’τον Μοριά : Ειναι και απ’ τον Αρη …
Σχόλιο από Γάτος της Φραγκιάς Ιούνιος 3, 2008
Απο τον Προκρουστη
http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/01/24/konaki-m-l/#comment-14348
κι εχουν οψη σκληρότατη και την καρδια τους άδεια
και ειναι αλογομούρηδες ακομα και οι Μούτσοι
κι ολοι τους διαθετουνε κιενα μακρυ μαρκούτσι
και τριγυρνανε εδώ κι εκει μαζευουν τα πανια τους
και πινουνε και τσικουδιές σαν ειναι στα καλά τους
μα ολοι τρεμουν σα γατιά , της θαλασσας φουρτουνες
και τοτες καρυδοτσουφλα γινοταναι ως κι οι σκουνες
Οι ναυτικοι που λεγαμε σαν μπαινουν στα καραβια
κι εχουν πολλους ποντικαρους βαθεια βαθεια στα Αμπάρια
-που ολο τρωνε τα τυρια και την προμήθεια τους
περνουνε παντα και Γατια για την Βοήθεια τους
Διαλεγουν Γατους ναυτικους ωραιους και Μοιραίους
μια οι πιο πολύ, οι Διαλεχτοι ειναι οι του Μωρέους
ειναι περηφανοι πολύ οι Μωραίτες Γάτοι
και περπατανε και βαρεια και ειναι και Βαρβάτοι
και στα αμπαρια Πανικός , οι ποντικοι παγώνουν
σαν βλεπουν Γατους του Μωρια , ολοι τα κακαρωνουν
Ειν’ αλαφροπερπάτητοι με νυχια που σκοτώνουν
και μες τη μαχη δινονται , ποτες τους δεν κωλώνουν
Με ισια την κορμοστασια και αλαφρο το Βημα
Μα λεν πως εχουν στο μυαλό, εν καρφωμένο βλήμα
Το τοποθετησαν εκεί Μαγισσες του Μορεος
και καθε Γατος απο κει νιωθει πως ει’ Ωραιος
Το βλήμα που σφηνωθηκε μεσα στην κεφαλή τους
τους κανει να μπερδευουνε γατια με το πουλί τους
ετσι νιωθουν ατρομητοι΄κει μεσα στα αμπάρια
και τρωνε ολο ποντικους και γινονται Γομάρια ..
Διαλειμα ..Παρεμβολή
http://www.youtube.com/watch?v=TZ860P4iTaM
Σχόλιο από αβάσταχτη ησυχία Ιούνιος 2, 2008
Το Χρονικόν του Μορέως .- Παρτ Τού-
Κάποτε-λένοι γεροντες-, κοντά στο Γαλαξείδι
καραβι εξεκίναγε για ενα μακρύ ταξίδι
κι οι ναυτικοί το φόρτωναν βαρέλια με παστά
και κάσες με γλυκό κρασί και τόνους παστουρμά
κι αλλα πολλά τροφίματα, κι άλλα πολλά καλούδια
μα γέμισε κι η σκούνα τους, ποντίκια κι αλλα ζούδια
και τοτες αναγκάστηκαν να πάρουνε Γατούλη
παρόλο που τον είχανε, και λίγο, για Χαζούλη
μ’ αυτός κοκορευότανε πως ήτο Μωραίτης
και ολο παινευότανε πως ήταν κι Μαγκίτης
Ετσι λοιπόν τον πήρανε τον Μωραίτη Γάτο
-παρόλο που τους θύμιζε λίγο τον Γιακουμάτο-
τον της ΝουΔους τον βολευτή , κείνον με το μουστακι
-και ενώ στο βάθος ολοι τους τον ειχανε για Λάκη
μα -τελος πάντων λέγανε- θα πιάνει τα Ποντίκια
Αμ’ δε ..το μόνο πού πιασε ήτανε κάτι Φύκια ….
διαλειμα:
ο Σεληνογατος
http://www.youtube.com/watch?v=1hPxGmTGarM&feature=related
Σχόλιο από gάτος Ιούνιος 2, 2008
http://www.youtube.com/watch?v=FzRH3iTQPrk&feature=related
Σχόλιο από Μοραιτοπαντος Ιούνιος 3, 2008
Το Χρονικόν του Μορέος Παρτ Θρη
Και ηρθαν κατι Πειρατές κι αρπάξανε τον Γάτο
κι αμεσως τον Βυθίσανε στης Θάλασσας τον Πάτο
Μα ο Θεος ο Ποσειδών του έκανε τη Χάρη
και τονε μεταμόρφωσε σ’ενα μεγάλο οψάρι
και κει στα βάθη τριγυρνά ο γάτος μωραιτης
- Που τωρα ειναι Γατόψαρο ,ειναι Ψαροκοπρίτης
και συ Ψαρά τα δίχτυα σου που ρίχνεις στου Μορέος
Αν σου πιαστεί γατόψαρος και μυστακομοιραίος
Να μην τον κανεις κακαβιά , ουτε να τον πουλήσεις
Αμεσως μες την θάλασσα ξανά να τον αφήσεις
Γιατί θα σου σεληνιαστεί , τη νυχτα με φεγγάρι
Δεν ειναι μόν’ απ’τον Μοριά : Ειναι και απ’ τον Αρη …
Σχόλιο από Γάτος της Φραγκιάς Ιούνιος 3, 2008
Απο τον Προκρουστη
http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/01/24/konaki-m-l/#comment-14348
Ο Θειος Ισίδωρας
Ο Θείος Ισίδωρας
(από τη συλλογή ..οι Μπεκαλτσούλες του Θείου Ισιδωρα)
Μέχρι τώρα σας έλεγα δια την Θεία (μου ) Νίτσα
που όλοι εσείς το Ξέρετε πως (ηταν) μια Μουσίτσα
την θεία την Χαρίκλεια , την θεία την Σουλτάνα
(σαν τον Ρασπούτιν ήτανε αυτή : Μια Ρασπουτάνα)
Μα τώρα λίγο θα σταθώ στους Θείους της ζωής μου
που έχουν κι αυτοί μερίδιο, κομμάτια της Ψυχής μου….
…Στην Παραλία ήμουνα και έτρωγα μια Πίτσα
κι εκ ‘ του Μακρόθεν μπάνιζα μια μικρή Τσουλίτσα
Μα ..Ξάφνου στην Καράφλα μου ‘ρθε μια κουτσουλίστα
Κοιτώ ψηλά ..και τι να Διώ ;Μια Μπεκαλτσουλίτσα
…………………………………….
π’ απεσταλμένη ητανε του Θείου Ισιδώρου
κι η κουτσουλιά συμβόλιζε σημάδι εν είδει Δώρου..…..
Συνεχίζεται...
από Νοσφεράτος
(από τη συλλογή ..οι Μπεκαλτσούλες του Θείου Ισιδωρα)
Μέχρι τώρα σας έλεγα δια την Θεία (μου ) Νίτσα
που όλοι εσείς το Ξέρετε πως (ηταν) μια Μουσίτσα
την θεία την Χαρίκλεια , την θεία την Σουλτάνα
(σαν τον Ρασπούτιν ήτανε αυτή : Μια Ρασπουτάνα)
Μα τώρα λίγο θα σταθώ στους Θείους της ζωής μου
που έχουν κι αυτοί μερίδιο, κομμάτια της Ψυχής μου….
…Στην Παραλία ήμουνα και έτρωγα μια Πίτσα
κι εκ ‘ του Μακρόθεν μπάνιζα μια μικρή Τσουλίτσα
Μα ..Ξάφνου στην Καράφλα μου ‘ρθε μια κουτσουλίστα
Κοιτώ ψηλά ..και τι να Διώ ;Μια Μπεκαλτσουλίτσα
…………………………………….
π’ απεσταλμένη ητανε του Θείου Ισιδώρου
κι η κουτσουλιά συμβόλιζε σημάδι εν είδει Δώρου..…..
Συνεχίζεται...
από Νοσφεράτος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)