Ποιο «Ιωβηλαίο»; του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη*

Ποιο «Ιωβηλαίο»;

του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη*

«Η πόλη κινείται στο μεταίχμιο ενός παγιωμένου παρελθόντος, ενός ρευστού παρόντος και ενός ανοιχτού μέλλοντος», γράφουν στη συλλογική μονογραφία «Η Θεσσαλονίκη στο μεταίχμιο - Η πόλη ως διαδικασία αλλαγών», εκδ. ΚΡΙΤΙΚΗ,  τρεις γνωστοί πανεπιστημιακοί που την επιμελήθηκαν.

Αυτό το «ασταθές αλλά γοητευτικό πεδίο των συνεχών αλλαγών της πόλης», την αδιάσπαστη σχέση ανάμεσα στο χώρο και τη μνήμη, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να αναδείξουμε εν όψει των πανηγυρισμών για το «ιωβηλαίο» της  Θεσσαλονίκης, τα εκατό χρόνια από την προσάρτησή της στον «εθνικό κορμό» το 1912.

 «Τα σπίτια φτιάχνουν ένα άστυ, αλλά οι πολίτες φτιάχνουν μια πόλη», έγραφε ο Ρουσώ, απαντώντας σε όσους ήθελαν τις πόλεις σύμβολα της συγκεντρωτικής-δεσποτικής εξουσίας, ένα συνονθύλευμα δομών και όχι μια σύνθεση λειτουργιών που αλληλεπιδρούν, μια «πόλωση» παράδοσης και κουλτούρας.

Είναι γεγονός ότι οι ελληνικές αρχές που εγκαταστάθηκαν στην πόλη στην αρχή σεβάστηκαν τον πολυεθνικό της χαρακτήρα και προσπάθησαν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του «πολύχρωμου» πληθυσμού της. Διατήρησαν μάλιστα το μουσουλμάνο δήμαρχο έως το 1916, ο οποίος επανέκαμψε μεταξύ 1920-22. Όμως,  με την προσάρτηση «οι παραδόσεις εξορθολογίστηκαν και εν ονόματι της νεοτερικότητας οι ‘μερικότητες’ συγχωνεύθηκαν σε ένα σύνολο αφομοιωτικό και απρόσωπο», σημειώνει ο K. Θεολόγου στη διατριβή του «Χώρος και μνήμη, Θεσσαλονίκη 15^ος – 20^ος αιώνας».

Η πυρκαγιά-ορόσημο  του 1917, οι εθνικές εκκαθαρίσεις στα Βαλκάνια, ο μεγάλος ξεριζωμός του 1922, η γενοκτονία των Εβραίων και των Ρομά, η μετατροπή της πόλης σε έδρα του ΝΑΤΟ και ορμητήριο του 6^ου Στόλου την ψυχροπολεμική περίοδο, οι πολιτικές δολοφονίες, σηματοδοτούν το τέλος του κοσμοπολίτικου χαρακτήρα της και τη στροφή της προς μια μονόχνωτη «εθνική ομογενοποίηση» που την απομονώνει από το φυσικό, βαλκανικό της περιβάλλον.

Η εργολαβική απληστία και η άναρχη ανοικοδόμηση της δεκαετίας του ΄60 και εφεξής έπνιξαν μέσα σε τόνους μπετόν τα μόλις διασωθέντα από την κατάχωση «σπαράγματα» των παλιότερων μορφών αστικής ζωής,  εξωθώντας έτσι στη μετάλλαξη της Θεσσαλονίκης σε μια τερατούπολη που μας πληγώνει.     

Το συντηρητικό κατεστημένο της πόλης πριμοδότησε με την εθνικιστική του ρητορεία και πρακτική μια μονοδιάστατη εικόνα της πόλης, αναδεικνύοντας κατ’ αποκλειστικότητα μνημεία της κλασικής, βυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου, αδιαφορώντας για το πρόσφατο, σκληρό παρελθόν της και για τη διαφύλαξη της ιστορικής της συνέχειας. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η Αντιφασιστική και η Αντιδικτατορική Αντίσταση, παρά το βαρύ τους αποτύπωμα στο σώμα της πόλης, παραμένουν άστεγες και άπορες! Την ίδια τύχη επιφύλαξαν οι «σκαντζόχοιροι» της εθνικοφροσύνης και για το εργατικό κίνημα της πόλης, που ευτύχησε να είναι η «μητρόπολη του βαλκανικού εργατικού κινήματος», ακόμα και υπό συνθήκες οθωμανικής κυριαρχίας.

Τα «εκατόχρονα» της πόλης πρέπει να γίνουν αφορμή όχι για ανέξοδα εθνικιστικά παραληρήματα και πολυέξοδες φιέστες, αλλά για να δούμε «χωρίς κόμπλεξ τα λάθη του παρελθόντος και να καθορίσουμε με ρεαλισμό και εξωστρέφεια το μέλλον και το ρόλο της Θεσσαλονίκης στον 21^ο αιώνα», όπως  καίρια επισημαίνει ο Χ. Ζαφείρης (ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ, 24/5/09).

Η αφύπνιση της πολυπολιτισμικής συνείδησης της πόλης δεν είναι ούτε ζήτημα φολκλόρ ούτε ένας ρομαντικός κοσμοπολιτισμός που αναπολεί «περασμένα μεγαλεία». Είναι επιτακτική ανάγκη, καθώς οι οικονομικοί μετανάστες και οι πρόσφυγες που συνέρευσαν στην πόλη και ενσαρκώνουν τη νέα πολυπολιτισμικότητα, την «ευλογία» του διαφορετικού, αντιμετωπίζονται από το «μπαγιάτικο» εθνικιστικό της κατεστημένο ως απειλή για τα «κεκτημένα» του.

                                                      

                                                                                          ΑΥΓΗ, «Συναντήσεις», Σάββατο 20/6/09

*Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης

Παρελθόν και μέλλον υ Τριαντάφυλλου Μηταφίδη ΑΥΓΗ, «Συναντήσεις», 4/9/2010

Παρελθόν και μέλλον                                                                      

 του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη

Αν τα εγκαίνια της ΔΕΘ στα μεταπολιτευτικά χρόνια χαρακτηρίζονται από τις οργισμένες διαδηλώσεις και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων εναντίον των εκάστοτε «κυβερνήσεων της συμφοράς και της καμένης γης», στα «πέτρινα χρόνια» της χουντικής τυραννίας σημαδεύτηκαν από τις δυναμικές ενέργειες – «πράξεις δολιοφθοράς» κατά τους δικτάτορες – των αντιστασιακών οργανώσεων, που πλήρωσαν βαρύ τίμημα - με αποκορύφωμα την εν ψυχρώ εκτέλεση του Γιάννη Χαλκίδη τα ξημερώματα της 5^ης Σεπτεμβρίου 1967.

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1967, την ώρα που η χουντική κυβέρνηση εγκαινίαζε τη ΔΕΘ, το «Πατριωτικό Μέτωπο» Θεσσαλονίκης ανατίναξε κολόνα της ΔΕΗ, βυθίζοντας στο σκοτάδι το χώρο της έκθεσης. Τρεις μέρες αργότερα, τα ξημερώματα της 4-5/9/67, η κεντρική γιάφκα της οργάνωσης, ένα μικρό διαμέρισμα στην οδό Φιλελλήνων 65, «γαζώθηκε» από πάνοπλους Ασφαλίτες. Οι τρεις αγωνιστές που βρίσκονταν μέσα επιχειρούν να διαφύγουν. Ο Γιάννης Χαλκίδης πέφτει νεκρός σε παρακείμενη αυλή, ενώ τραυματίζεται στο πόδι από σφαίρα ο Γρηγόρης Παντής.

 Ο τρίτος της ομάδας, ο Νάντης Χατζηγιάννης, θα συλληφθεί στο σημείο όπου έπεσε ο Χαλκίδης. Στο βιβλίο του «Τι έχεις μ’ αυτόν;» καταγράφει με ακρίβεια φωτογραφικού φακού πώς ο ασφαλίτης Λεπενιώτης αποτελείωσε τον αιμόφυρτο σύντροφό του και βασάνισε φρικτά τον ίδιο.

 Η Αστυνομία εμφάνισε το στυγερό αυτό πολιτικό έγκλημα  ως «ανταλλαγή πυροβολισμών μετά αναρχοκομμουνιστών που αντέταξαν ένοπλον βίαν εις επιχειρήσαντα την σύλληψίν των αστυνομικά όργανα». Όμως οι αγωνιστές του ΠΑΜ ήταν άοπλοι. «Αν οπλοφορούσαμε και είχαμε και δυο-τρεις χειροβομβίδες θα φεύγαμε σαν "κύριοι" από τη γιάφκα της Φιλελλήνων», εκτιμά στο βιβλίο του ο Ν. Χατζηγιάννης, προσθέτοντας ότι «οι Ασφαλίτες είναι οι πιο δειλοί άνθρωποι στον κόσμο και θα λούφαζαν κάτω από τη γη» (σ. 67).

 Στις 26 Νοεμβρίου 1967 το Έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης καταδίκασε τους δύο επιζήσαντες σε κάθειρξη 20 χρόνων. Μαζί τους δικάστηκαν άλλοι 36 αγωνιστές. Από αυτούς, 22 καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη ή σε φυλάκιση με αναστολή.

Η Χούντα όχι μόνο παρασημοφόρησε τους δολοφόνους του Γιάννη Χαλκίδη, αλλά και για  να σβήσει τα ανεξίτηλα ίχνη του εγκλήματός της, το 1968 έδωσε εντολή στο δοτό τότε Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης να μετονομάσει την οδό Φιλελλήνων σε Θ. Νάτσινα.                  

 43 χρόνια μετά, η ακροδεξιά πλειοψηφία της «Επιτροπής Δημοσίων Σχέσεων και Ονοματοθεσίας οδών» του Δήμου Θεσσαλονίκης απέρριψε το αίτημα του «Συνδέσμου Φυλακισθέντων-Εξορισθέντων Αντιστασιακών (Σ.Φ.Ε.Α.) 1967-74» να μετονομαστεί η οδός Θ. Νάτσινα, όπου πυροβολήθηκε ο Γιάννης Χαλκίδης, σε οδό «Γιάννη Χαλκίδη» με το γελοίο επιχείρημα ότι θα «επιφέρει σύγχυση στη λειτουργία των υπηρεσιών και θα έχει δυσμενή επίδραση στις συναλλαγές, στην κοινωνική και οικονομική ζωή, στην αλληλογραφία των πολιτών»(!). Δεν σεβάστηκαν καν την 3452/11-2-08 ομόφωνη ετυμηγορία του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης που αποκατέστησε την ιστορική αλήθεια, απορρίπτοντας τη μήνυση του Αντώνη Λεπενιώτη κατά του  Νάντη Χατζηγιάννη για «συκοφαντική δυσφήμιση». Ο Λεπενιώτης, κάτω από τις συντριπτικές καταγγελίες των θυμάτων του, «έσπασε» και ομολόγησε, 41 χρόνια μετά, ότι  ο Γιάννης Χαλκίδης δολοφονήθηκε από την ομάδα  των Ασφαλιτών στην οποία συμμετείχε.

Αντίθετα, η ίδια Επιτροπή εισηγήθηκε να τιμηθούν:

α) ο μητροπολίτης Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, στρατιωτικός ιερέας της Μακρονήσου, «εμψυχωτής» των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων και προπαγανδιστής της YENEΔ, που εκθρονίστηκε το 1974 ως εγκάθετος της «αριστίνδην» συνόδου της δικτατορίας,

β) ο Γ. Γρίβας-«Διγενής», αρχηγός της ναζιστικής «Χ»,  της αντικομμουνιστικής ΕΟΚΑ και μέντορας της ΕΟΚΑ Β΄ του πραξικοπηματία Σαμψών,

γ) ο μητροπολίτης Παντελεήμων ο Β΄, από τους πρωτομάστορες των εθνικιστικών συλλαλητηρίων εναντίον των «γυφτοσκοπιανών» και των «λαοσυνάξεων» κατά των νέων, χωρίς θρήσκευμα, ταυτοτήτων. Γι’ αυτόν πρότειναν να δοθεί το όνομά του στο πάρκο μπροστά…στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης!

Είναι ολοφάνερο ότι το σύμπλεγμα εθνολαϊκισμού-κλεπτοκρατίας που λυμαίνεται την πόλη, θα συνεχίσει να τιμωρεί-κατά το ρωμαϊκό αυτοκρατορικό δόγμα damnatio memoriae - την ιστορική της μνήμη, εν όψει μάλιστα του «ιωβηλαίου» της Θεσσαλονίκης το 2012.

           Γι’ αυτό η προσεχής αυτοδιοικητική μάχη έχει αναπόφευκτα και χαρακτήρα ιδεολογικής αναμέτρησης για τη φυσιογνωμία της Θεσσαλονίκης: από τη μία, μια πόλη φοβική, συμπλεγματική, παγιδευμένη στις εθνικιστικές ιδεοληψίες, τη θεοκρατία  και τη διαφθορά. Από την άλλη,  μια πόλη πολυπολιτισμική, δημοκρατική, «ανοικτό παράθυρο» στον κόσμο. «Για να έχει ένα άλλο μέλλον η πόλη χρειάζεται ένα άλλο παρελθόν», όπως υπογραμμίζει ο Μαρκ Μαζάουερ στο έργο του «Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων»-μια εξαιρετική «βιογραφία» της.

Υ.Γ. Ο υπογράφων αφιερώνει αυτό το σημείωμα στη μνήμη συντρόφων του της «Σπουδαστικής-Λαϊκής Πάλης» που έπεσε στα νύχια της χούντας στις 6/9/1969, καθώς ετοίμαζε μια αξέχαστη «υποδοχή» στους πραξικοπηματίες και τους Αμερικανούς προστάτες τους στα εγκαίνια της ΔΕΘ. 

                                                                                ΑΥΓΗ, «Συναντήσεις», 4/9/2010

«Ελλάδα είναι παντού»Τριαντάφυλλος Μηταφίδης

«Ελλάδα είναι παντού»

(με αφορμή τη χτεσινή, «πανευρωπαϊκή μέρα δράσης» των συνδικάτων)

Αποκαλυπτικά  για τα αίτια του «δημόσιου χρεωστικού οργίου» είναι τα «Κείμενα για την Εργασία και την Κρίση» της γερμανικής ομάδας Krisis που κυκλοφόρησαν πρόσφατα στην πόλη μας από τις «εκδόσεις των ξένων».

«Τα κράτη ενδύονται το ρόλο των χρηματαγορών και των υπερχρεωμένων Αμερικανών καταναλωτών. Πριν αύξαναν τη ζήτηση τεχνητά, επί πιστώσει. Τώρα επιχειρούν την αποκατάσταση του ελλείμματος μέσω των φόρων. Έτσι κρατιέται στη ζωή η παγκόσμια οικονομία, που επί δεκαετίες υποφέρει από κρίση υπερπαραγωγής. Χωρίς χρέος ο καπιταλισμός δεν μπορεί να επιβιώσει. Μένει να δούμε για πόσο ακόμη μπορεί να σέρνεται, γιατί η Ελλάδα είναι παντού», καταλήγει - και όχι προς παρηγορία μας - στον πρόλογό του ο Tomasz Konicz.

           Kαθόλου τυχαία, λοιπόν, η διεθνών διαστάσεων δομική κρίση του καπιταλισμού  και η αναζήτηση μιας «ριζοσπαστικής διεξόδου» μέσω και της οικοδόμησης δικτύων «κοινωνικής αλληλεγγύης και ανυπακοής» βρέθηκαν στο επίκεντρο των συζητήσεων του «Φεστιβάλ Νεολαίας Συνασπισμού 2010» στην πόλη μας. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η εμπειρία που μετέφερε η Saioa Castañeda Díaz, δημοτική σύμβουλος στην Vitoria Gasteiz της χώρας των Βάσκων, από την εφαρμογή στην πόλη της του «συμμετοχικού προϋπολογισμού», ένας θεσμού-πρότυπου άμεσης δημοκρατίας, που εγκαινιάστηκε το 1989 στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας.

          Σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας, κρίσης της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» και του γραφειοκρατικού-ιεραρχικού συστήματος διαχείρισης των δημόσιων αγαθών, η ευθύνη των πολιτών δεν μπορεί να εξαντλείται στις εκλογικές διαδικασίες. Αντίθετα, χρειαζόμαστε δομές συμμετοχής των πολιτών-κοινωνικών κινημάτων στη διαμόρφωση και τη λήψη των αποφάσεων για τις δαπάνες των δήμων. Έτσι μόνο θα τεθούν σε πρώτο πλάνο οι ανάγκες των πιο αδύναμων κοινωνικών ομάδων που κυριολεκτικά τσακίζονται από το νεοφιλελεύθερο «λιγότερο σπάταλο κράτος».

           Η συζήτηση για τα δεινά και τα όρια του καπιταλισμού δεν έχει κανένα νόημα, αν δεν απαλλαγούμε από την «εθνική μας στενοκεφαλιά» (Λένιν), από τα στερεότυπα  ενός τρόπου σκέψης και δράσης που ανήκει αμετάκλητα στο παρελθόν.

           Ο «πολύς ο κόσμος» έχει αρχίσει να αμφισβητεί αυθόρμητα αυτό που έως τώρα θεωρούσε «φυσικό» ή «αναπόφευκτο». Αν δεν θέλουμε αυτή η αμφισβήτηση να εξατμιστεί ή να καταλήξει στην «τσέπη» των κάθε μάρκας λαϊκιστών που τσιρίζουν κατά «των εχθρών του λαού και του έθνους», πρέπει να αντιτάξουμε στη διεθνή συμμαχία «των από πάνω» τους κοινούς-πανευρωπαϊκούς αγώνες «των από κάτω».    

     

Τριαντάφυλλος Μηταφίδης

Ο «μετροπόντικας» της μνήμης του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη

Ο  «μετροπόντικας» της μνήμης

του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη*

Η κατάδυση του «μετροπόντικα» στα σπλάχνα της Θεσσαλονίκης, που μετρά ζωή 23 αιώνων, φέρνει καθημερινά στην επιφάνεια τα ανεξίτηλα ίχνη από το πολυ-πολιτισμικό παλίμψηστό της.

Αυτό το παλίμψηστο, που αποσιωπήθηκε από τις κυρίαρχες εξουσίες, οφείλουμε να το αναστοχαστούμε, να το εκθέσουμε σε κοινή θέα, σε δημόσια γνώση, ώστε να κάνουμε «τη σωστή ανατομία του ζωντανού οργανισμού που βρίσκεται στην επιφάνεια». Αυτό επιχειρούν και προτείνουν οι πανεπιστημιακοί Κώστας Θεολόγου και Μαρία Κωνσταντινίδη με το εξαιρετικό βιβλίο τους «Το μετρό μετρά τη Θεσσαλονίκη-Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΚΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ» (εκδ.UNIVERSITY STUDIO PRESS).

Για τους συγγραφείς, η κατασκευή του μετρό προσφέρει την ευκαιρία για να αποκατασταθούν οι παλιές ρωγμές στην ιστορική γνώση της πόλης και να συμφιλιωθεί με το πολυεθνωτικό/πολυπολιτισμικό παρελθόν της - ένα από τα επίδικα ζητήματα του σύγχρονου πολεοδομικού σχεδιασμού που δεν πρέπει να υποκύπτει στους εθνικιστικούς και τοπικιστικούς λαϊκισμούς, όπως κατά κανόνα συμβαίνει στην πόλη μας.

Τα υπαρξιακά προβλήματα που την βασανίζουν  μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο αν απαντηθούν τα ερωτήματα γύρω από την «ταυτότητά» της, που είναι άρρηκτα δεμένη με την «ετερότητά» της. Τη σχέση της, δηλαδή, με τους «άλλους» και των «άλλων» με αυτήν, όπως σωστά επισημαίνουν οι συγγραφείς του βιβλίου.

Καθώς οι «μετροπόντικες» ξεθάβουν τα κρυμένα ιστορικά μυστικά, που αφορούν στη σχέση μας με τους «άλλους», μπορούμε να ατενίσουμε το μέλλον της πόλης χωρίς τις ιδεολογικές αγκυλώσεις του παρελθόντος.

 Η αφύπνιση της πολυπολιτισμικής συνείδησης της πόλης δεν είναι ούτε ζήτημα φολκλόρ ούτε ένας ρομαντικός κοσμοπολιτισμός που αναπολεί «περασμένα μεγαλεία». Είναι επιτακτική ανάγκη, καθώς οι οικονομικοί μετανάστες και οι πρόσφυγες που συνέρρευσαν στην πόλη και ενσαρκώνουν τη νέα πολυπολιτισμικότητα, την «ευλογία» του διαφορετικού, αντιμετωπίζονται από το «μπαγιάτικο» εθνικιστικό της κατεστημένο ως απειλή για τα «κεκτημένα» του.          

Γι' αυτό η προσεχής αυτοδιοικητική μάχη θα πάρει αναπόφευκτα και χαρακτήρα ιδεολογικής αναμέτρησης για τη φυσιογνωμία της Θεσσαλονίκης: από τη μία, μια πόλη φοβική, συμπλεγματική, παγιδευμένη στις εθνικιστικές ιδεοληψίες, τη θεοκρατία  και τη διαφθορά. Από την άλλη,  μια πόλη πολυπολιτισμική, δημοκρατική, «ανοικτό παράθυρο» στον κόσμο.

                                                           

ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ, «ΕΠΩΝΥΜΩΣ», Τρίτη 3/8/2010

*Δημοτικός Σύμβουλος «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ & ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ»-συμμετέχει στην «ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΡΙΖΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ»

απτ ην ψυχή μας ξεκολουν σιγά σιγά κομματια και ματαια ευχομαστε να μην ειχαμε μάτια

ψυχορραγουμε μεσα μας  καθε φορά  στα αληθεια
και ματαια κρυβομαστε στην μιζερη συνηθεια

καθε μικρή αληθεια μας ειναι και ενα τραυμα
 και ματαια ελπίζουμε πως θαναι ενα θαυμα

απ' την αληθεια παντοτε μας προστατευει η Λήθη
και της επιδερμιδας μας τα λέπια ειναι οι Μύθοι

μες τη καρδια μας που κττυπά κρυβεται η αλήθεια
σαν το σπαθι εξω ορμά ξεσκιζοντας τα στηθεια

και βγαινει μεσα απ τις πληγές σαν νατανε ρυακι
και σταζει  η αληθεια μας  σαν το υγρό  φαρμάκι

απτ ην ψυχή μας ξεκολουν σιγά σιγά κομματια
και ματαια ευχομαστε να μην ειχαμε μάτια

κιυστερα μες τη δινη του μας καταπινει ο χρονος
και αναβλύζει απο βαθια ο γνωριμος μας Πόνος .

ειναι το λαθος που ναι η Υπαρξη μας

καποιες στιγμές στη ζωή μας αγγιζουμε
το περιγραμμα της αληθειας και μοιαζει
σαν ενα αρχετυπο .. τοσο καθαρό,
σαν ενα Τριγωνο μοιαζει γεωμετρικο
εκεινες τις στιγμές η αληθεια μας
γινεται προτιμώτερη απ ‘ τη ζωή μας .Μα σαγηνευει
πιοτερο απο το καθε τι..Ολοδικη μας . Και θελουμε μαζί της να ενωθουμε . Σ ενα αιωνιο σφιχταγκαλιασμα .
επειτα
Αυτή η ιδια αλήθεια
γινεται Σαρκα και οστά
Βγαζει ενα πιστολι,
ενα μαχαιρι
ενα νυστερι
και μας ανογει την καρδια
Κοιταμε εκπληκτοι το αιμα να κυλά .
Αυτή ηταν η αλήθεια; Το μαχαιρι;
Η Ωμοτητα της σαρκας
κατω απο το δερμα
η σκληροτητα της προδοσιας;
ο Θανατος που καραδοκει την καθε στιγμή;
που τελειωνει
που τελειωνει
σε ενα ατερμονο παρόν , στην επαναληψη;
σε μια ατελειωτη σειρά απο καθρεφτες αδειους
Δεν υπαρχει εξω εκει πέρα γαμοτο
Ουτε και μέσα
Μια αδειοσυνη που ματαια γεμιζουμε
με συναισθηματα
με σκεψεις
με σαλιο
με αιμα
με οτι απομενει απ τη σαρκα μας
καποιες φορές το φαντασμα του εαυτου μας λεει την Αληθεια
και ειναι η Ολοδικη αλήθεια του χαμου μας .
κατα λάθος υπήρξαμε .
καιειναι λαθος.
ειναι το λαθος που ναι η Υπαρξη μας
Comment από Νοσφερατος | Σεπτεμβρίου 29, 2010

Την Ολοπικρη μα και γιαυτό ολοδικη μας αλήθεια

κάποιες φορές μες την ομίχλη ανακαλύπτουμε
 το φάντασμα μας..
 δηλαδή το το περίγραμμα του πεπρωμένου μας
 η το απόσταγμα της μνήμης
και πάμε να τον αγγίξουμε . Να ενωθουμε μαζί του
 Μας σαγηνεύει η  αχνή τουκαθαροτητα ..που είναι σαν αέρας . Που μας πονά κατάσαρκα σαν το μαχαίρι .
 Το φάντασμα μας
ωσάν το είδωλο μας στον καθρέφτη .Να ζωντανεύει . Και
 να μας λέγει την αλήθεια μας
 Την αλήθεια
 Την αλήθεια
Την Ολοπικρη μα και γιαυτό ολοδικη μας αλήθεια

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα(στου Αποσπεριτη)

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα






Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Σαν τους διαβάτες ,που όλη νύχτα περπατάνε

Σαν τις ψυχές μας που δεν έχουν που να πάνε

Κι’ ειν΄οι αράχνες σαρκοβόρες σαν την Μνήμη



Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Σα πεφταστέρια πού στον ουρανό γλιστράνε

και σαν τους φίλους , την στιγμή που μας πουλάνε

Σα και τη νύχτα που βουλιάζει σε μια Λίμνη



Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Κι αυτά τα δεντρα ολο τα τρώνε οι Τερμίτες

που πάει η πνοή μας οταν βγαινει απο τις μύτες;



Κι ειναι η ζωή μας σαρκοβόρα σαν την μνημη.