Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009
Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2009
Το εκκρεμές της Κοινής Γνώμης -Σοφία Κολοτούρου...από τη συλλογή Αν-επίκαιρα ποιήματα, 2007
http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/2009/12/blog-post_08.html
αποσπασμα:
''Φοβάμαι, όπως με μάθαν να φοβάμαι
και σκέφτομαι όπως θέλουν να σκεφτώ
-πολίτης της Καινούριας Εποχής,
ελεύθερες πληροφορίες δεν θυμάμαι,
γλιστράω σ' ένα θάνατο αργό,
ακόλουθος, στο βάθος ευτυχής -
γρανάζι ως το τέλος μηχανής.
1.4.2005
Σοφία Κολοτούρου
από τη συλλογή Αν-επίκαιρα ποιήματα, 2007
αποσπασμα:
''Φοβάμαι, όπως με μάθαν να φοβάμαι
και σκέφτομαι όπως θέλουν να σκεφτώ
-πολίτης της Καινούριας Εποχής,
ελεύθερες πληροφορίες δεν θυμάμαι,
γλιστράω σ' ένα θάνατο αργό,
ακόλουθος, στο βάθος ευτυχής -
γρανάζι ως το τέλος μηχανής.
1.4.2005
Σοφία Κολοτούρου
από τη συλλογή Αν-επίκαιρα ποιήματα, 2007
Έκκληση για αυτόπτες μάρτυρες σύλληψης
Έκκληση για αυτόπτες μάρτυρες σύλληψης
Έκκληση προς το tvxs απεύθυνε δικηγόρος 24χρονου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος συνελήφθη στις 6 Δεκεμβρίου στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων για την επέτειο της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου. Αναζητούνται αυτόπτες μάρτυρες από τη στιγμή της σύλληψης ή οπτικοακουστικό υλικό που να σχετίζεται με το περιστατικό.
Ο 24χρονος φοιτητής, ύψους 1,85, συνελήφθη στις 6-12-2009 στην πορεία της Θεσσαλονίκης, ώρα 14.30 μ.μ. στην συμβολή των οδών Βενιζέλου με Εγνατία. Η πορεία ξεκίνησε από την Καμάρα και στην συμβολή των οδών Εγνατίας με Βενιζέλου έγινε ρίψη πολλών δακρυγόνων με αποτέλεσμα το πλήθος να τρέχει για να αποφύγει τα χημικά. «Ο νεαρός έτρεξε μαζί με άλλους μπήκε εντός της στοάς Σολωμού, αλλά επειδή έχασε τα γυαλιά μυωπίας που φορούσε, επέστρεψε στο σημείο για να τα αναζητήσει. Στο σημείο που έψαχνε γυαλιά του συνελήφθη και θεωρείται ότι έφερε ένα σακίδιο με εκρηκτικά», εξηγεί η δικηγόρος του.
«Το άτομο που δεν έχει καμία σχέση με τα αναβρεθέντα αντικείμενα τα οποία βρίσκονταν δύο τουλάχιστον μέτρα μακριά του. Δεν έχει απασχολήσει ποτέ τις αστυνομικές αρχές, δεν ανήκει σε καμία πολιτική παράταξη ούτε στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Είναι φοιτητής σε άλλη πόλη, εργάζεται κάνοντας την πρακτική του πάνω στο αντικείμενο των σπουδών του», προσθέτει.
Ο ίδιος δηλώνει αθώος και η δίκη του έχει οριστεί για αύριο το μεσημέρι.
http://www.tvxs.gr/v27937?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+TvxsStoriesRssFeed+%28TVXS+Stories+RSS+Feed%29
Έκκληση προς το tvxs απεύθυνε δικηγόρος 24χρονου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος συνελήφθη στις 6 Δεκεμβρίου στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων για την επέτειο της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου. Αναζητούνται αυτόπτες μάρτυρες από τη στιγμή της σύλληψης ή οπτικοακουστικό υλικό που να σχετίζεται με το περιστατικό.
Ο 24χρονος φοιτητής, ύψους 1,85, συνελήφθη στις 6-12-2009 στην πορεία της Θεσσαλονίκης, ώρα 14.30 μ.μ. στην συμβολή των οδών Βενιζέλου με Εγνατία. Η πορεία ξεκίνησε από την Καμάρα και στην συμβολή των οδών Εγνατίας με Βενιζέλου έγινε ρίψη πολλών δακρυγόνων με αποτέλεσμα το πλήθος να τρέχει για να αποφύγει τα χημικά. «Ο νεαρός έτρεξε μαζί με άλλους μπήκε εντός της στοάς Σολωμού, αλλά επειδή έχασε τα γυαλιά μυωπίας που φορούσε, επέστρεψε στο σημείο για να τα αναζητήσει. Στο σημείο που έψαχνε γυαλιά του συνελήφθη και θεωρείται ότι έφερε ένα σακίδιο με εκρηκτικά», εξηγεί η δικηγόρος του.
«Το άτομο που δεν έχει καμία σχέση με τα αναβρεθέντα αντικείμενα τα οποία βρίσκονταν δύο τουλάχιστον μέτρα μακριά του. Δεν έχει απασχολήσει ποτέ τις αστυνομικές αρχές, δεν ανήκει σε καμία πολιτική παράταξη ούτε στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Είναι φοιτητής σε άλλη πόλη, εργάζεται κάνοντας την πρακτική του πάνω στο αντικείμενο των σπουδών του», προσθέτει.
Ο ίδιος δηλώνει αθώος και η δίκη του έχει οριστεί για αύριο το μεσημέρι.
http://www.tvxs.gr/v27937?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+TvxsStoriesRssFeed+%28TVXS+Stories+RSS+Feed%29
Δεκεμβρης Ένα χρόνο μετά...( Ν. Σεβαστάκης..Aναδημοσιευση απο την Αυγή
Ένα χρόνο μετά...
Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/12/2009
ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ
Ένα χρόνο μετά, έχει κανείς την αίσθηση πως ο Δεκέμβρης, παρά τα φαινόμενα, παραμένει άγνωστης ταυτότητας αντικείμενο. Υπόθεση του αστυνομικού δελτίου για πολλούς συμπολίτες μας, μεταμοντέρνα φάρσα για τους κυνικούς, συμβολικό «Έτος 1» για τους αντιεξουσιαστές, σαγηνευτικό εμπόρευμα για τη δημοσιογραφία των εντυπώσεων. Από την κοινωνιολογία των αιτίων στην πρόχειρη εξαρχειολογία και στη συζήτηση περί βίας και μη βίας. Και μέσα σε όλα τούτα να κερδίζει έδαφος η αμηχανία εκείνης της ανάγνωσης που θέλει να κρατήσει αποστάσεις από τις τραχιές πτυχές των γεγονότων για να διασώσει μια κάποια ιδέα για τα κινήματα του μέλλοντος.
Το πρόβλημα βεβαίως είναι ότι ο Δεκέμβρης δεν επιτρέπει ανώδυνες οικειοποιήσεις. Η απουσία κινητήριας ιδέας και συμβολικού άξονα είναι αδύνατον να αναπληρωθεί από την ευχέρεια την οποία επιδεικνύει η πάσης απόχρωσης αριστερά στο να εντάσσει στα δικά της χωράφια τα ιδιότροπα κοινωνικά ρήγματα. Υπήρξαν τελικά εκείνες οι μέρες και νύχτες ένα πεδίο σύγκρουσης έτσι όπως αντιλαμβάνεται αυτή την έννοια η έλλογη διαφωνία του αριστερού με το κυρίαρχο μοντέλο και την εξουσία του; Ή, αντίθετα, το ήθος και οι κώδικες του Δεκέμβρη πρέπει να θεωρηθούν κάτι άλλο και ίσως ξένο προς όλες τις θεμιτές εκδοχές συλλογικής αφύπνισης;
Από καιρό έχω υποστηρίξει την άποψη ότι ισχύουν και οι δυο εκδοχές. Ο Δεκέμβρης ξετυλίχτηκε σαν μια ζωντανή αντίφαση μέσα στην οποία αναδύθηκε, «από το πουθενά», μια εκπληκτική διάθεση εναντίωσης από ένα κομμάτι της ελληνικής νεολαίας (και όχι μόνο). Αυτή ωστόσο η έκλυση ενεργειών δεν αναζήτησε παρά ελάχιστα τη γλώσσα της διεκδίκησης και την προοπτική μιας πολιτικής μεσολάβησης των επιθυμιών. Τόσο οι «άγριες» όσο και οι εναλλακτικές ή δημιουργικές επιθυμίες οι οποίες εκτοξεύτηκαν στα ύψη εκείνο το διάστημα εγκλωβίστηκαν στο στατικό πεδίο της απορριπτικής χειρονομίας και της ενστικτώδους αντι-πολιτικής.
Τι εννοώ με αυτό; Πολύ απλά ότι οι ετερόκλητες δυναμικές οι οποίες συνυφάνθηκαν ή συνυπήρξαν στο γεγονός δεν μπόρεσαν να διαρρήξουν το ζοφερό πλαίσιο το οποίο και πυροδότησε την αλυσιδωτή αντίδραση. Δεν γεννήθηκαν νέες ηθικές και πολιτικές φωνές. Το όλο πράγμα καθηλώθηκε σε μεγάλο βαθμό στα άμεσα δεδομένα της άρνησης, σε μια οργισμένη αντιφώνηση της ασφυξίας ή στον υψηλόφωνο «νεοκαταστασιακό» λυρισμό.
Η διαπίστωση αυτή δεν δικαιολογεί ωστόσο ένα υγειονομικό φράγμα ανάμεσα σε μια έλλογη και θετική πολιτική κουλτούρα και σε όλες εκείνες τις αλλόκοτες διεργασίες που κρίνουμε ότι διασχίζονται από νέους ανορθολογισμούς και πολιτισμικές παθολογίες. Ο εξωτισμός του Δεκέμβρη, γοητευτικός ή επίφοβος, οικείος ή περισσότερο απόμακρος, θα είναι κατά πάσα πιθανότητα ο κανόνας των συγκρουσιακών στιγμών του μέλλοντος. Και με αυτή την έννοια η καταφυγή στη θαλπωρή της θεσμικής σύνεσης και στον τελετουργικό ξορκισμό των «κινηματικών περιπετειών» δεν είναι σε θέση να απαντήσει σε παρόμοιες προκλήσεις. Ο πειρασμός μιας αναχώρησης μακριά από «όλα όσα δεν μας εκφράζουν» μοιάζει εν τέλει με μια ηθικολογία ομόλογη και συμμετρική με την αντιθεσμική ορθοδοξία εκείνων που διατρανώνουν την αντίθετη καθαρότητα.
Μια κριτική προσέγγιση της δεκεμβριανής έκρηξης διαγράφεται εκεί όπου δεν αναζητά κανείς απεγνωσμένα τα νέα υποκείμενα της μεγάλης σύγκρουσης αλλά και δεν υιοθετεί τις κυρίαρχες ερμηνείες οι οποίες ταυτίζουν τη δημοκρατία με την κατάψυξη των δημόσιων παθών και τη ρηχή κοινωνική νηνεμία. Αυτό σημαίνει διαρκή προσπάθεια για κατανόηση των νέων ρηγμάτων που απειλούν τους κοινωνικούς δεσμούς, για πολιτική ερμηνεία της μεγάλης δυσφορίας με το κράτος των ελίτ, για ανίχνευση των σύγχρονων μορφών ευπάθειας και ατομικής οδύνης από την έλλειψη νοήματος. Μια τέτοια προσπάθεια, απαραίτητη σε βάθος χρόνου, δεν είναι θεωρητική πολυτέλεια.
Ο Δεκέμβρης δεν μας κληροδότησε ένα πλαίσιο αιτημάτων, μια μεθοδολογία κινήματος, μια αγωνιστική γραμματική. Αυτό δεν τον κάνει βουβό και αναλφάβητο. Η γλώσσα του δεν είναι άμεσα μεταφράσιμη σε ένα απάνθισμα κοινωνικών στόχων εναλλακτικών ως προς τις αξίες του κυρίαρχου «ελληνικού τρόπου». Αυτό δεν τον καθιστά άναρθρο ή απλώς μηδενιστικό, όπως ειπώθηκε συχνά, ακόμα και από αριστερούς.
Και ίσως εν τέλει να μην ήταν μια απάντηση αλλά το ερώτημα έτσι όπως μας το λέει και ένα από τα ωραιότερα συνθήματά του: “Ο Δεκέμβρης δεν ήταν η απάντηση αλλά το ερώτημα”. Ποιο ήταν το ερώτημα; Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχει σχέση με την προβολή και κατοπινή συντήρηση μιας ερμητικής φιλολογίας για τα «υποκείμενα της αντίστασης». Αφορά πολύ περισσότερο την επώδυνη αναζήτηση νοήματος από όλους όσοι αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται από ένα διάτρητο κοινωνικό συμβόλαιο.
Ένα χρόνο μετά, είναι λοιπόν νωρίς να αποφανθούμε για την προίκα εκείνων των ημερών. Πέρα από την εξεγερτική ποίηση των «δεκεμβριστών» και τις φαρμακερές αποφάνσεις των εκπροσώπων του «κόμματος της τάξης», το ερώτημα μένει ανοιχτό. Και μαζί με αυτό παραμένουν εκκρεμείς οι απαντήσεις στα μεγάλα ηθικά και πολιτικά κενά μιας περιόδου.
* Ο Ν. Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=510118
Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/12/2009
ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ
Ένα χρόνο μετά, έχει κανείς την αίσθηση πως ο Δεκέμβρης, παρά τα φαινόμενα, παραμένει άγνωστης ταυτότητας αντικείμενο. Υπόθεση του αστυνομικού δελτίου για πολλούς συμπολίτες μας, μεταμοντέρνα φάρσα για τους κυνικούς, συμβολικό «Έτος 1» για τους αντιεξουσιαστές, σαγηνευτικό εμπόρευμα για τη δημοσιογραφία των εντυπώσεων. Από την κοινωνιολογία των αιτίων στην πρόχειρη εξαρχειολογία και στη συζήτηση περί βίας και μη βίας. Και μέσα σε όλα τούτα να κερδίζει έδαφος η αμηχανία εκείνης της ανάγνωσης που θέλει να κρατήσει αποστάσεις από τις τραχιές πτυχές των γεγονότων για να διασώσει μια κάποια ιδέα για τα κινήματα του μέλλοντος.
Το πρόβλημα βεβαίως είναι ότι ο Δεκέμβρης δεν επιτρέπει ανώδυνες οικειοποιήσεις. Η απουσία κινητήριας ιδέας και συμβολικού άξονα είναι αδύνατον να αναπληρωθεί από την ευχέρεια την οποία επιδεικνύει η πάσης απόχρωσης αριστερά στο να εντάσσει στα δικά της χωράφια τα ιδιότροπα κοινωνικά ρήγματα. Υπήρξαν τελικά εκείνες οι μέρες και νύχτες ένα πεδίο σύγκρουσης έτσι όπως αντιλαμβάνεται αυτή την έννοια η έλλογη διαφωνία του αριστερού με το κυρίαρχο μοντέλο και την εξουσία του; Ή, αντίθετα, το ήθος και οι κώδικες του Δεκέμβρη πρέπει να θεωρηθούν κάτι άλλο και ίσως ξένο προς όλες τις θεμιτές εκδοχές συλλογικής αφύπνισης;
Από καιρό έχω υποστηρίξει την άποψη ότι ισχύουν και οι δυο εκδοχές. Ο Δεκέμβρης ξετυλίχτηκε σαν μια ζωντανή αντίφαση μέσα στην οποία αναδύθηκε, «από το πουθενά», μια εκπληκτική διάθεση εναντίωσης από ένα κομμάτι της ελληνικής νεολαίας (και όχι μόνο). Αυτή ωστόσο η έκλυση ενεργειών δεν αναζήτησε παρά ελάχιστα τη γλώσσα της διεκδίκησης και την προοπτική μιας πολιτικής μεσολάβησης των επιθυμιών. Τόσο οι «άγριες» όσο και οι εναλλακτικές ή δημιουργικές επιθυμίες οι οποίες εκτοξεύτηκαν στα ύψη εκείνο το διάστημα εγκλωβίστηκαν στο στατικό πεδίο της απορριπτικής χειρονομίας και της ενστικτώδους αντι-πολιτικής.
Τι εννοώ με αυτό; Πολύ απλά ότι οι ετερόκλητες δυναμικές οι οποίες συνυφάνθηκαν ή συνυπήρξαν στο γεγονός δεν μπόρεσαν να διαρρήξουν το ζοφερό πλαίσιο το οποίο και πυροδότησε την αλυσιδωτή αντίδραση. Δεν γεννήθηκαν νέες ηθικές και πολιτικές φωνές. Το όλο πράγμα καθηλώθηκε σε μεγάλο βαθμό στα άμεσα δεδομένα της άρνησης, σε μια οργισμένη αντιφώνηση της ασφυξίας ή στον υψηλόφωνο «νεοκαταστασιακό» λυρισμό.
Η διαπίστωση αυτή δεν δικαιολογεί ωστόσο ένα υγειονομικό φράγμα ανάμεσα σε μια έλλογη και θετική πολιτική κουλτούρα και σε όλες εκείνες τις αλλόκοτες διεργασίες που κρίνουμε ότι διασχίζονται από νέους ανορθολογισμούς και πολιτισμικές παθολογίες. Ο εξωτισμός του Δεκέμβρη, γοητευτικός ή επίφοβος, οικείος ή περισσότερο απόμακρος, θα είναι κατά πάσα πιθανότητα ο κανόνας των συγκρουσιακών στιγμών του μέλλοντος. Και με αυτή την έννοια η καταφυγή στη θαλπωρή της θεσμικής σύνεσης και στον τελετουργικό ξορκισμό των «κινηματικών περιπετειών» δεν είναι σε θέση να απαντήσει σε παρόμοιες προκλήσεις. Ο πειρασμός μιας αναχώρησης μακριά από «όλα όσα δεν μας εκφράζουν» μοιάζει εν τέλει με μια ηθικολογία ομόλογη και συμμετρική με την αντιθεσμική ορθοδοξία εκείνων που διατρανώνουν την αντίθετη καθαρότητα.
Μια κριτική προσέγγιση της δεκεμβριανής έκρηξης διαγράφεται εκεί όπου δεν αναζητά κανείς απεγνωσμένα τα νέα υποκείμενα της μεγάλης σύγκρουσης αλλά και δεν υιοθετεί τις κυρίαρχες ερμηνείες οι οποίες ταυτίζουν τη δημοκρατία με την κατάψυξη των δημόσιων παθών και τη ρηχή κοινωνική νηνεμία. Αυτό σημαίνει διαρκή προσπάθεια για κατανόηση των νέων ρηγμάτων που απειλούν τους κοινωνικούς δεσμούς, για πολιτική ερμηνεία της μεγάλης δυσφορίας με το κράτος των ελίτ, για ανίχνευση των σύγχρονων μορφών ευπάθειας και ατομικής οδύνης από την έλλειψη νοήματος. Μια τέτοια προσπάθεια, απαραίτητη σε βάθος χρόνου, δεν είναι θεωρητική πολυτέλεια.
Ο Δεκέμβρης δεν μας κληροδότησε ένα πλαίσιο αιτημάτων, μια μεθοδολογία κινήματος, μια αγωνιστική γραμματική. Αυτό δεν τον κάνει βουβό και αναλφάβητο. Η γλώσσα του δεν είναι άμεσα μεταφράσιμη σε ένα απάνθισμα κοινωνικών στόχων εναλλακτικών ως προς τις αξίες του κυρίαρχου «ελληνικού τρόπου». Αυτό δεν τον καθιστά άναρθρο ή απλώς μηδενιστικό, όπως ειπώθηκε συχνά, ακόμα και από αριστερούς.
Και ίσως εν τέλει να μην ήταν μια απάντηση αλλά το ερώτημα έτσι όπως μας το λέει και ένα από τα ωραιότερα συνθήματά του: “Ο Δεκέμβρης δεν ήταν η απάντηση αλλά το ερώτημα”. Ποιο ήταν το ερώτημα; Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχει σχέση με την προβολή και κατοπινή συντήρηση μιας ερμητικής φιλολογίας για τα «υποκείμενα της αντίστασης». Αφορά πολύ περισσότερο την επώδυνη αναζήτηση νοήματος από όλους όσοι αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται από ένα διάτρητο κοινωνικό συμβόλαιο.
Ένα χρόνο μετά, είναι λοιπόν νωρίς να αποφανθούμε για την προίκα εκείνων των ημερών. Πέρα από την εξεγερτική ποίηση των «δεκεμβριστών» και τις φαρμακερές αποφάνσεις των εκπροσώπων του «κόμματος της τάξης», το ερώτημα μένει ανοιχτό. Και μαζί με αυτό παραμένουν εκκρεμείς οι απαντήσεις στα μεγάλα ηθικά και πολιτικά κενά μιας περιόδου.
* Ο Ν. Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=510118
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009
Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009
Τη στάση της αστυνομίας στις σημερινές κινητοποιήσεις καταδικάζει σε Δελτίο Τύπου της η Κοινή Δράση Αλληλεγγύης από την Ανοιχτή Νομική
http://www.tvxs.gr/v27771?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+TvxsStoriesRssFeed+%28TVXS+Stories+RSS+Feed%29
Τη στάση της αστυνομίας στις σημερινές κινητοποιήσεις καταδικάζει σε Δελτίο Τύπου της η Κοινή Δράση Αλληλεγγύης από την Ανοιχτή Νομική. Ακολουθεί το κείμενο της Κοινής Δράσης Αλληλεγγύης:
Δεκάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, κόσμος της δουλειάς, επισφάλειας & ανεργίας διαδήλωσαν σήμερα το πρόταγμα της ελευθερίας, το NO PASSARAN σε καμιά πτυχή του καθεστωτικού, αντικοινωνικού, μίσους & καταστολής.
Με «επιστημονικές» μεθόδους του υπ. Κρατικής τρομοκρατίας Χρυσοχοϊδη και διάχυση στην ατομική λύσσα ένστολων «οργάνων» & ασφαλιτών, ο ολοκληρωτισμός της «δημοκρατίας» τους οξύνεται ασταμάτητα: Αφού τις τελευταίες βδομάδες το «βαθύ κράτος» επιτέθηκε με κάθε ρρόμικο τρόπο σε στέκια και ελεύθερους κοινωνικούς χώρους... Ανέλαβε το «επίσημο» κράτος την «καθαρή δουλειά»:
Περικύκλωση των Εξαρχείων και άλλων γειτονιών- μετατροπή του σημείου δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου σε φυλάκιο των ΜΑΤ.
Εκατοντάδες προσαγωγές νέων και αγωνιστών. Πογκρόμ σε στέκια αντιεξουσιαστών (Κερατσίνι, Πετράλωνα...) και την κατάληψη δημαρχείου Κερατσινίου. Πρακτική τσακίσματος «εσωτερικού εχθρού», με κατηγορίες τρομονόμου.
Αιχμαλωσία- αστυνομική απαγωγή μπλοκ του ΝΑΡ κάτω από τα γραφεία της οργάνωσης.
Κτηνώδες «ροντέο» Δελτάδων και ΜΑΤ , με εφορμήσεις δικύκλων, τραυματισμούς και συλλήψεις σε μπλοκ του ΕΕΚ & άλλων διαδηλωτών.
Δολοφονική επίθεση, με αστυνομική μηχανή, γκλοπς και κλωτσιές στην Αγωνίστρια Αγγελική Σταυροπούλου- Κουτσουμπού. Η Αγγελική που βασανίστηκε ανελέητα και φυλακίστηκε από τη Χούντα, για το πολυτεχνείο ’73, νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση ,ενώ «δημοκράτες» μπάτσοι του 2009 πήγαν στο νοσοκομείο να την ανακρίνουν!..
Συνεχείς επιθέσεις κομματιάσματος της μεγάλης διαδήλωσης, αρπαγές στο σωρό, αναρίθμητοι τραυματισμοί- μεταξύ τους δεκάδων μαθητών. Αιματηρή περικύκλωση στη διαδήλωση της Θεσσαλονίκης. Δεκάδες τραυματισμοί και συλλήψεις.
Εισβολή ΜΑΤ το απόγευμα στοπροαύλειο της Νομικής Αθήνας- «λάφυρο» νέα σύλληψη, μέσα στο άσυλο.
Όργιο προετοιμασίας κατάλυσης του ασύλου και μαζικών συλλήψεων, στη Νομική Αθήνας και άλλα ΑΕΙ.
Δεν πρόκειται για «απλή» εκδήλωση κυβερνητικού σκωτζέζικου ντουζ, με την «καλή» Διαμαντοπούλου να βολτάρει στο σημείο δολοφονίας του Αλέξανδρου, του «ψυχοπονιάρη- απολογητικού» Βούγια στο νοσοκομείο της Αγγελικής και του παραληρήματος Χρυσοχοϊδη με χουντικής προγραφής δηλώσεις «θα πατάξουμε...».
Είναι απόλυτη συνέχεια των αστυνομικών εγκλημάτων του περυσινού Δεκέμβρη. Το καθεστώς των δολοφόνων αλλάζει μόνο κυβερνητικούς διαχειριστές. Απαράλλαχτο το ίδιο, εξελίσσεται πιο στυγνά. Κάθε χτύπημά του έχει χρήση προειδοποίησης σε επερχόμενους Δεκέμβρηδες, σε κοινωνία που φορτίζει πιο εκρηκτικά ηφαίστεια αντίστασης και ανατροπής.
Είναι προετοιμασία απέναντι στα ρήγματα απελευθέρωσης από τις τεκτονικές πλάκες της κρίσης, αυτής που φορτώνει τα μπάζα της οικονομικής κατάρρευσης στις λαϊκές πλάτες.
Η απάντηση ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ, είναι καθολική από τον κόσμο του Αγώνα. Δεν υποστέλλεται, δίνεται σήμερα, αύριο, συνέχεια, με πιο μαζικούς όρους.
Συμμετέχουμε στο μεγάλο Πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Δευτέρας στις 12:00 το μεσημέρι από τα Προπύλαια.
Καλούμε σε νέα, μεγάλη διαδήλωση ενάντια στην κρατική καταστολή και αλληλέγγυα στους συλληφθέντες, το απόγευμα της Τρίτης 8 Δεκέμβρη, στις 7:00 από τα Προπύλαια.
06 /12/ 2009 -Από την Ανοιχτή Νομική Αθήνας,
Τη στάση της αστυνομίας στις σημερινές κινητοποιήσεις καταδικάζει σε Δελτίο Τύπου της η Κοινή Δράση Αλληλεγγύης από την Ανοιχτή Νομική. Ακολουθεί το κείμενο της Κοινής Δράσης Αλληλεγγύης:
Δεκάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, κόσμος της δουλειάς, επισφάλειας & ανεργίας διαδήλωσαν σήμερα το πρόταγμα της ελευθερίας, το NO PASSARAN σε καμιά πτυχή του καθεστωτικού, αντικοινωνικού, μίσους & καταστολής.
Με «επιστημονικές» μεθόδους του υπ. Κρατικής τρομοκρατίας Χρυσοχοϊδη και διάχυση στην ατομική λύσσα ένστολων «οργάνων» & ασφαλιτών, ο ολοκληρωτισμός της «δημοκρατίας» τους οξύνεται ασταμάτητα: Αφού τις τελευταίες βδομάδες το «βαθύ κράτος» επιτέθηκε με κάθε ρρόμικο τρόπο σε στέκια και ελεύθερους κοινωνικούς χώρους... Ανέλαβε το «επίσημο» κράτος την «καθαρή δουλειά»:
Περικύκλωση των Εξαρχείων και άλλων γειτονιών- μετατροπή του σημείου δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου σε φυλάκιο των ΜΑΤ.
Εκατοντάδες προσαγωγές νέων και αγωνιστών. Πογκρόμ σε στέκια αντιεξουσιαστών (Κερατσίνι, Πετράλωνα...) και την κατάληψη δημαρχείου Κερατσινίου. Πρακτική τσακίσματος «εσωτερικού εχθρού», με κατηγορίες τρομονόμου.
Αιχμαλωσία- αστυνομική απαγωγή μπλοκ του ΝΑΡ κάτω από τα γραφεία της οργάνωσης.
Κτηνώδες «ροντέο» Δελτάδων και ΜΑΤ , με εφορμήσεις δικύκλων, τραυματισμούς και συλλήψεις σε μπλοκ του ΕΕΚ & άλλων διαδηλωτών.
Δολοφονική επίθεση, με αστυνομική μηχανή, γκλοπς και κλωτσιές στην Αγωνίστρια Αγγελική Σταυροπούλου- Κουτσουμπού. Η Αγγελική που βασανίστηκε ανελέητα και φυλακίστηκε από τη Χούντα, για το πολυτεχνείο ’73, νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση ,ενώ «δημοκράτες» μπάτσοι του 2009 πήγαν στο νοσοκομείο να την ανακρίνουν!..
Συνεχείς επιθέσεις κομματιάσματος της μεγάλης διαδήλωσης, αρπαγές στο σωρό, αναρίθμητοι τραυματισμοί- μεταξύ τους δεκάδων μαθητών. Αιματηρή περικύκλωση στη διαδήλωση της Θεσσαλονίκης. Δεκάδες τραυματισμοί και συλλήψεις.
Εισβολή ΜΑΤ το απόγευμα στοπροαύλειο της Νομικής Αθήνας- «λάφυρο» νέα σύλληψη, μέσα στο άσυλο.
Όργιο προετοιμασίας κατάλυσης του ασύλου και μαζικών συλλήψεων, στη Νομική Αθήνας και άλλα ΑΕΙ.
Δεν πρόκειται για «απλή» εκδήλωση κυβερνητικού σκωτζέζικου ντουζ, με την «καλή» Διαμαντοπούλου να βολτάρει στο σημείο δολοφονίας του Αλέξανδρου, του «ψυχοπονιάρη- απολογητικού» Βούγια στο νοσοκομείο της Αγγελικής και του παραληρήματος Χρυσοχοϊδη με χουντικής προγραφής δηλώσεις «θα πατάξουμε...».
Είναι απόλυτη συνέχεια των αστυνομικών εγκλημάτων του περυσινού Δεκέμβρη. Το καθεστώς των δολοφόνων αλλάζει μόνο κυβερνητικούς διαχειριστές. Απαράλλαχτο το ίδιο, εξελίσσεται πιο στυγνά. Κάθε χτύπημά του έχει χρήση προειδοποίησης σε επερχόμενους Δεκέμβρηδες, σε κοινωνία που φορτίζει πιο εκρηκτικά ηφαίστεια αντίστασης και ανατροπής.
Είναι προετοιμασία απέναντι στα ρήγματα απελευθέρωσης από τις τεκτονικές πλάκες της κρίσης, αυτής που φορτώνει τα μπάζα της οικονομικής κατάρρευσης στις λαϊκές πλάτες.
Η απάντηση ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ, είναι καθολική από τον κόσμο του Αγώνα. Δεν υποστέλλεται, δίνεται σήμερα, αύριο, συνέχεια, με πιο μαζικούς όρους.
Συμμετέχουμε στο μεγάλο Πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Δευτέρας στις 12:00 το μεσημέρι από τα Προπύλαια.
Καλούμε σε νέα, μεγάλη διαδήλωση ενάντια στην κρατική καταστολή και αλληλέγγυα στους συλληφθέντες, το απόγευμα της Τρίτης 8 Δεκέμβρη, στις 7:00 από τα Προπύλαια.
06 /12/ 2009 -Από την Ανοιχτή Νομική Αθήνας,
Nτροπής πραγματα
http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=7343
Τί εχει να πει ο κ Χρυσοχοίδης;
Τί εχει να πει ο κ Χρυσοχοίδης;
Στον προαύλιο χώρο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μπήκαν και πάλι οι αστυνομικές δυνάμεις.(tvxs.gr)
Στον προαύλιο χώρο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μπήκαν και πάλι οι αστυνομικές δυνάμεις. Ένα άτομο συνελήφθη. Στο μεταξύ, στους οχτώ συλληφθέντες στο ΑΠΘ τα ξημερώματα ασκήθηκαν διώξεις για δύο κακουργήματα και δύο πλημμελήματα.
http://www.tvxs.gr/v27769?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+TvxsStoriesRssFeed+%28TVXS+Stories+RSS+Feed%29
http://www.tvxs.gr/v27769?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+TvxsStoriesRssFeed+%28TVXS+Stories+RSS+Feed%29
ANemos: Στοιχειώδη Δικαιώματα για τα υποψήφια θύματα της κρατικής καταστολής(αναδημοσιευση)
ANemos: Στοιχειώδη Δικαιώματα για τα υποψήφια θύματα της κρατικής καταστολής
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
Ξεκινώντας με δεδομένο ότι η στάση στην ανάκριση είναι σε κάθε περίπτωση μια πολιτική στάση, είναι φανερό ότι ένα τέτοιο κείμενο δεν μπορεί παρά να μπαίνει τόσο στο πολιτικό μέρος αυτής της στάσης, όσο και στο τεχνικό που της αντιστοιχεί.
Αυτό είναι αναπόφευκτο. Ακόμα και ένα απλό κείμενο με "νομικές συμβουλές δεν μπορεί να είναι ουδέτερο. Πίσω του βρίσκεται μια πολιτική αντίληψη που το διαποτίζει. Για να μην πέσουμε λοιπόν στην υποκρισία να σκαρώσουμε δήθεν ένα τυπικό νομικό κείμενο οχυρωμένοι πίσω από την "εξουσία" των ειδικών μας γνώσεων, παρασιωπώντας την πολιτική του ουσία, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε απ την αρχή. ότι το καθοριστικό στην ανάκριση από πολιτική άποψη είναι η συνεργασία η όχι με τον κατασταλτικό μηχανισμό.
Λυτή δεν είναι απλά μια ιδεολογική στάση απόρριψης αυτού του μηχανισμού του κράτους στην πιο ξεκάθαρη κατασταλτική του λειτουργία, αλλά και του αστικού δίκαιου σαν τέτοιου, που με καθαρά ταξικά κριτήρια ποινικοποιεί μερικές πολιτικές συμπεριφορές και πράξεις και πολλές φορές άμεσα και ιδεολογίες.
Ετσι ο στόχος αυτού του κείμενου δεν είναι το πώς θα αποδείξουν την αθωότητα τους τα εκάστοτε θύματα της κρατικής καταστολής μέσα από μια τεχνικά άψογη στάση, μέσα 'στην οποία ενδεχόμενα περιλαμβάνονται και οι παραπειστικές απαντήσεις η οι αντιπερισπασμοί, αλλά πως θα έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή ευχέρεια κινήσεων μέσα στη δίκη ν' αποκαλύψουν τις πολιτικές σκοπιμότητες που οδήγησαν στη δίωξη τους και ν αντιστρέψουν τους ορούς μεταξύ κατήγορου και κατηγορουμένου σε μια πολιτική βάση και όχι γιατί σώνει και καλά δεν υπάγονται οι συγκεκριμένες πράξεις στα άρθρα του κατηγορητήριου με ερμηνείες τραβηγμένες απ' τα μαλλιά η πολύ περισσότερο με εξευτελιστικές δηλώσεις καταδίκης από τον κατηγορούμενο των πράξεων που του αποδίδονται. Σε κάθε περίπτωση κάθε δίκη έχει τις δικές της ιδιόρρυθμες, που πρέπει να σταθμίζονται όσο γίνεται πιο ψύχραιμα, κάτι που δεν μπορεί να γίνει συνήθως στην ανάκριση με τα δεδομένα που υπάρχουν από την πράξη και για το λόγο αυτό η - και τεχνικά - σωστότερη στάση στην ανάκριση είναι η στάση της μη συνεργασίας. Στόχος είναι να μην γίνει καμιά απολύτως κατάθεση ή δήλωση που μπορεί αργότερα να μας μπλέξει σε φαύλους κύκλους ή αντιφάσεις.
Eίναι επίσης χρήσιμο να ξέρει ο καθένας που συλλαμβάνεται και κατηγορείται για κάτι, ότι με κάποια τυχόν λαθεμένη στάση του μπορεί να μπλέξει τους άλλους συγκατηγορούμενους του γι' αυτό και η υπεράσπιση οφείλει να είναι ενιαία, ή να δημιουργήσει κάποιο κεκτημένο για το μηχανισμό καταστολής, που θα χρησιμοποιήσει για μελλοντικές ανακρίοεις και δίκες.
Τελειώνοντας αυτή την εισαγωγή θα θέλαμε να θυμίσουμε και να τονίσουμε, ότι οποίος πέφτει στα χεριά της αστυνομίας η του ανακριτή, πρέπει να θυμάται πάντα ότι έχει απέναντι του επαγγελματίες, που απ την πείρα τους ξέρουν πολύ καλά να χρησιμοποιούν τον πανικό, το φόβο. την αμηχανία, την κούραση και την αγνοία, αλλά και τις διαφορές κουτοπονηριές που τους σερβίρονται.
Περά από τη γνώση και την πείρα, έχουν και την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτοί θα κρίνουν ποιους θα παραπέμψουν και γιατί. Κάποιοι άλλοι σαν κι αυτούς θα κρίνουν αν θα δικαστούν οι κατηγορούμενοι, ποτέ και για ποιο λόγο. Φυσικά και δεν είναι αλάνθαστος αυτός ο μηχανισμός, αλλά πολύ σπανία μπορεί να τα αξιοποιήσει μόνος του και απομονωμένος ο κατηγορούμενος και σχεδόν ποτέ αυτοσχεδιάζοντας...
ΔΗΛΩΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ - ΠΡΟΣΑΓΩΓΗ ΣΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
1) Σύμφωνα με το άρθρο 157 του οργανισμού σώματος Αστυνομίας Πόλεων (Ν. 2458/1953), όποιος αρνείται να δηλώσει την ταυτότητα του ή δηλώνει ψεύτικα στοιχεία, τιμωρείται με φυλάκιση από δέκα μέρες μέχρι 1 χρόνο, βάσει του ίδιου νόμου είμαστε υποχρεωμένοι να δηλώσουμε την ταυτότητα κάποιου άλλου, εφόσον τον γνωρίζουμε και να μην δηλώνουμε ψεύτικα στοιχεία γι αυτόν.
'Οταν μας ζητηθούν τα στοιχεία μας, είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι να τα δίνουμε.
Αν μας τα ζητήσουν αστυνομικοί με στολή τα δίνουμε ενώ αν φορούν πολιτικά, ζητάμε πρώτα να μας δείξουν την ταυτότητα τους.
Η υποχρέωση μας εξαντλείται στο να δείξουμε την ταυτότητα μας. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε κανένα άλλο στοιχείο ή πληροφορία.
2. Αρκετές φορές τα αστυνομικά όργανα μετά τον έλεγχο της ταυτότητας μας ζητάνε να τους ακολουθήσουμε στο τμήμα. με το αιτιολογικό της εξακρίβωσης στοιχείων. Από τη στιγμή όμως που τους έχουμε δείξει την ταυτότητα μας, αυτό είναι παράνομο και πρέπει να διαμαρτυρόμαστε.
Αν τυχόν μας πάνε στο τμήμα ξαναδίνουμε τα στοιχείο μας και απαιτούμε να φύγουμε. Αν μας ζητήσουν κατάθεση π.χ. που είμαστε, που πηγαίναμε, τι θέλαμε εκεί, αρνούμαστε κατηγορηματικά να απαντήσουμε, λέγοντας πως παρανομούν, γιατί στο βαθμό που δεν έχουμε πάρει κλήση, δεν είμαστε μάρτυρες αλλά στην πράξη κατηγορούμενοι, που έχουμε συλληφθεί γιατί ούτε ένταλμα υπάρχει, ούτε για αυτόφωρο αδίκημα κατηγορούμαστε οπότε δικαιούμαστε να μην απαντήσουμε και απαιτούμε άμεσα τον δικηγόρο μας.
Α (β) ΑΥΤΟΦΩΡΗ ΣΥΛΛΗΨΗ
1. Μπορεί να συλληφθούμε και να οδηγηθούμε στο αστυνομικό τμήμα κάτω απ' την δικαιολογία ότι έχει διαπραχτεί κάποιο αυτόφωρο έγκλημα. Οταν η αθωότητα μας είναι φανερή διαμαρτυρόμαστε ΕΝΤΟΝΛ.
Στο τμήμα δίνουμε μόνο τα στοιχεία μας και αρνούμαστε να απαντήσουμε σε άλλες ερωτήσεις ... βιογραφικά, κατάσταση κατηγορουμένου κ.λ.π ή να τις υπογράψουμε. Αρνούμαστε να σώσουμε δείγμα γραφικού χαρακτήρα.
Μετά από αυτά. απαιτούμε να μας αφήσουν ελεύθερους. και αν όχι να μας δηλωθεί ότι είμαστε κατηγορούμενοι. Εάν είμαστε κατηγορούμενοι, υπογραφούμε την έκθεση σύλληψης αφού βεβαιωθούμε ότι σ αυτή γράφεται η ακριβείς ώρα σύλληψης.
Κατόπιν απαιτούμε να τηλεφωνήσουμε σε συγγενείς μας και στον δικηγόρο μας. Αρνούμαοτε σταθερά οποιαδήποτε συζήτηση, κατάθεση κλπ, προτού επικοινωνήσουμε με το δικηγόρο μας.
Η αστυνομία συχνά κάνει προανάκριση, και χωρίς εισαγγελική παραγγελία. Το ν' αρνηθούμε να απαντήσουμε σαν κατηγορούμενοι στην αστυνομική ανάκριση δεν είναι αδίκημα.
Μπορούμε να καταθέσουμε μόνο με τη φράση "αρνούμαι τις κατηγορίες" και να το υπογράψουμε ακόμα και αν δεν παρίσταται ο δικηγόρος μας.
Τέλος αμέσως ή το πολύ σε 24 ώρες πρέπει να οδηγηθούμε στον εισαγγελέα.
Αν τώρα περάσει το 24ωρο και δεν έχουμε πάει στον εισαγγελέα, διαμαρτυρόμαστε έντονα και απαιτούμε σύμφωνα με το Σύνταγμα να μας αφήσουν ελευθέρους. (Σημείωση μόνο στην περίπτωση που ο τόπος σύλληψης δεν ανήκει στην έδρα του εισαγγελέα, μπορεί να παραταθεί το 24ωρο, και πάντα όχι περισσότερο από τον αναγκαίο χρόνο για την μεταφορά του κρατούμενου. Η παραβίαση αυτών των προθεσμιών είναι ποινικό αδίκημα για τους υπεύθυνους αστυνομικούς, οπότε μπορούμε να τους μηνύσουμε.
ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
Αν μας οδηγήσουν στον εισαγγελέα, πέραν του 24ώρου, διαμαρτυρόμαστε και εδώ έντονα, απαιτούμε να αφεθούμε ελεύθεροι, και με τον δικηγόρο μας υποβάλλουμε ένσταση.
Αν οδηγηθούμε εμπρόθεσμα, ο εισαγγελέας αποφασίζει αν θα ασκήσει δίωξη ή όχι.
Από τη στιγμή που ο εισαγγελέας μας απαγγείλει την κατηγορία, μπορεί:
(α) ή να μας αφήσει ελεύθερους, και να προσδιορίσει ρητή δικάσιμο
(β) ή να μας παραπέμψει στο αυτόφωρο δικαστήριο (άμεσα ή το αργότερο σε 24 ώρες)
(γ) ή να διατάξει συμπλήρωση της προανάκρισης στο αστ. τμήμα (οπότε ζητούμε να αφεθούμε προσωρινά ελεύθεροι)
(δ) ή τέλος αν θεωρήσει ελλιπή τα στοιχεία να μας παραπέμψει στον ανακριτή για κυρία ανάκριση (άμεσα), οπότε λήγει και η συνοπτική διαδικασία του αυτόφωρου.
Τώρα στο ΑΥΤΟΦΩΡΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, μπορούμε να ζητήσουμε τριήμερη αναβολή (το δικαστήριο τη δίνει υποχρεωτικά). Ακόμα το δικαστήριο αποφασίζει για τη συνέχιση ή μη της κράτησης.
Στον ΑΝΑΚΡΙΤΗ πάλι μπορούμε να ζητήσουμε τριήμερη (τουλάχιστον) προθεσμία για να απολογηθούμε (που μας δίνεται υποχρεωτικά). Μέχρι την απολογία μπορεί να αφεθούμε προσωρινά ελεύθεροι. Μετά την απολογία στον ανακριτή, ο ανακριτής πρέπει άμεσα ή το πολύ σε 24 ώρες σε συνεργασία με τον εισαγγελέα είτε να εκδώσει ένταλμα προφυλάκισης στα αδικήματα που ο νόμος το επιτρέπει, είτε να μας αφήσει ελεύθερους (και να παραπέμψει την υπόθεση σε ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ.
Α (γ) ΣΥΛΛΗΨΗ ΜΕ ΕΝΤΑΛΜΑ
Αν δεν συλληφθούμε επ' αυτοφώρω, μπορεί να συλληφθούμε μόνο με ένταλμα που θα πρέπει να μας επιδοθεί τη στιγμή της σύλληψης.
Το ένταλμα σύλληψης πρέπει να έχει οπωσδήποτε το ονοματεπώνυμο, τη διεύθυνση και περιγραφή μας, το έγκλημα για το οποίο κατηγορούμαστε με το άρθρο του, σφραγίδα και υπογραφή από τον ανακριτή και το γραμματέα αλλιώς είναι ΑΚΥΡΟ.
Δε μπορεί να εκδοθεί ένταλμα σύλληψης για εγκλήματα με ελάχιστο όριο ποινής κάτω από τρεις μήνες.
Ισοδύναμο με το ένταλμα σύλληψης είναι και το βούλευμα του συμβουλίου πλημμελειοδικών ή εφετών
(4>Σε ειδικές περιπτώσεις μπορούν να διατάξουν τη σύλληψη και ο πρόεδρος εφετών ο πρόεδρος του δικαστηρίου που δικάζει το δικαστήριο και ο εισαγγελέας στα αυτόφωρα.
Είναι αμφίβολης συνταγματικότητας να μας επιδίδετε το ένταλμα όχι κατά την στιγμή της σύλληψης αλλά μετά την προσαγωγή μας στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα όπως συνήθως γίνετε στην πράξη. (Αρθρο 6 του Συντάγματος).
Αν η σύλληψη γίνει σε εκκλησία την ώρα της λειτουργίας η σε σπίτι την νύχτα χωρίς να το ζητήσει ο ιδιοκτήτης η να τηρηθούν οι διατυπώσεις που προβλέπονται για νυχτερινή ερευνά σε σπίτι, αυτοί που κάνανε τη σύλληψη διώκονται πειθαρχικά.
Προβλέπεται - αλλά χωρίς κυρώσεις - ότι αυτοί που κάνουνε τη σύλληψη, πρέπει να μας φέρονται καλά να μην μας προσβάλουν, να μην μεταχειρίζονται βία και να μη μ
Αυτά ισχύουν και για τα αυτόφωρα. Βέβαια το ξύλο, οι βρισιές κλπ συνιστούν αδίκημα για τους αστυνομικούς και πρέπει να μηνύονται.
Όπως και να συλληφθούμε πρέπει χωρίς αναβολή και το αργότερο μέσα σε 24 ώρες να προσαχθούμε στον ανακριτή που είναι αρμόδιος (αρθρ. 6 παρ. 2 Συντ.). Εκεί παίρνουμε τουλάχιστον τριήμερη προθεσμία για απολογία.
Α (δ) ΕΡΕΥΝΑ
Έρευνα μπορεί να γίνει όταν διεξάγεται οποιαδήποτε ανάκριση για πλημμέλημα ή κακούργημα. Επίσης μπορεί να γίνει για να συλληφθεί κάποιος που διαπράττει αυτόφωρο πλημμέλημα (ή κακούργημα).
Ερευνα σε σπίτι.
Η έρευνα στο σπίτι μπορεί να γίνει οποιαδήποτε ώρα της μέρας. Τη ΝΥΧΤΑ αντίθετα επιτρέπεται η έρευνα ΜΟΝΟ αν πρόκειται να συλληφθεί πρόσωπο που διώκεται νόμιμα (με ένταλμα σύλληψης) ή για να συλληφθεί κάποιος μέσα στο σπίτι, που διαπράττει αυτόφωρο πλημμέλημα ή κακούργημα. Νύχτα είναι από τις 8μ.μ.-6π.μ. το χειμώνα (1 Οκτωβρίου - 31 Μαρτίου) και 9μ.μ.-5π.μ. το καλοκαίρι (1 Απριλίου - 30 Σεπτεμβρίου).
ΕΡΕΥΝΑ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ
Τη νύχτα μπορεί να γίνει έρευνα, χωρίς ιδιαίτερες προϋποθέσεις και σε χώρους που είναι προσιτοί στον καθένα (π.χ. καφενεία - μπαρ - κινηματογράφους κλπ).
ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΕΡΕΥΝΑ
Την έρευνα κάνουν τουλάχιστον δυο άτομα όπου απαραίτητα ο ένας είναι δικαστικός. Όταν μας χτυπήσουν το κουδούνι για έρευνα, ζητάμε τα στοιχεία των αστυνομικών-δικαστικών, το ένταλμα έρευνας και αν είναι μέρα ανοίγουμε την πόρτα.
Τη νύχτα εκτός από το ένταλμα έρευνας ζητάμε να μας πουν τους επιπλέον λόγους που υπάρχουν για να γίνει η έρευνα τη νύχτα (δηλ. αν υπάρχει ένταλμα σύλληψης, από που πιστεύουν οι αστυνομικοί ότι εμείς έχουμε σχέση με κάποιο αδίκημα κλπ).
Πάντως σε κάθε περίπτωση έχουμε το δικαίωμα να ειδοποιήσουμε τον δικηγόρο μας και όποιον άλλο ότι μας κάνουν ερευνά.
Η ερευνά δεν μπορεί να γίνεται ταυτόχρονα σε δυο δωμάτια. Εχουμε το δικαίωμα να είμαστε μπροστά όταν κάνουν έρευνα. Αυτό μας προφυλάσσει από τυχόν αυθαιρεσίες αστυνομικών οργάνων που προσπαθούν να μας ενοχοποιήσουν.
Αν τυχόν λείπει ο ένοικος (ή δεν ανοίγει) ο ανακριτής πρέπει να παραβιάσει την πόρτα. Σ' αυτή την περίπτωση πρέπει να προσκαλείται κάποιος γείτονας για να παραστεί στην ερευνά.
Η έρευνα πρέπει να γίνεται χωρίς περιττή δημοσιότητα η ενόχληση του ενοίκου.
ΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΨΑΞΟΥΝ
Μπορούν να ψάξουν σχεδόν τα πάντα, με προσοχή όμως για να μην προξενήσουν ζημίες. Αν καταστρέψουν αντικείμενα
Για τυχόν ζημιές στην ερευνά, αποζημίωση μπορούμε να ζητήσουμε από το δημόσιο.
Οι ερευνητές δεν μπορούν να ερευνήσουν σφραγισμένη αλληλογραφία ("απόρρητο αλ/φιας", έγγραφα που καλύπτονται από το επαγγελματικό απόρρητο, και βιβλιάρια καταθέσεων (τραπεζικό απόρρητο). Για να ερευνήσουν τα παραπάνω χρειάζεται επιπλέον άδεια από ανακριτή, ενώ ειδικά για το επαγγελματικό απόρρητο ισχύει το εξής: Οι αστυνομικοί απαγορεύεται να διαβάσουν τα έγγραφα, αλλά αφού τα κατάσχουν τα σφραγίζουν σε φάκελο που στη συνέχεια μεταβιβάζεται στο αρμόδιο επαγγελματικό σωματείο (Δικηγορικό Σύλλογο, Ενωση Συντακτων, Εμπορικό Σύλλογο κλπ), το οποίο αποφασίζει για το εάν θα δοθούν τα έγγραφα στην ανάκριση.
Στο τέλος της έρευνας συντάσσεται ΕΚΘΕΣΗ ΕΡΕΥΝΑΣ, στην οποία γράφονται αναλυτικά και τα αντικείμενα που τυχόν θα κατασχεθούν.
Απαιτούμε να γραφτούν όλα τα κατασχεμένα αντικείμενα. Στο τέλος έχουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε (και προφορικά) αντίγραφο της έκθεσης έρευνας. Η έκθεση υπογράφεται και από μας και από τους αστυνομικούς.
ΕΡΕΥΝΑ ΧΩΡΙΣ ΕΝΤΑΛΜΑ
Προβλέπεται ότι σε αυτόφωρα αδικήματα η αστυνομία μπορεί να μπει σε σπίτι χωρίς ένταλμα και χωρίς την παρουσία δικαστικού. Τότε σ' αυτή την περίπτωση, πριν ανοίξουμε, πρέπει να μας δηλώσουν προφορικά το σκοπό της έρευνας (π.χ. "θα κάνουμε έρευνα διότι έχουμε πληροφορίες ότι π.χ. το σπίτι είναι παράνομη χαρτοπαικτική λέσχη").
Τότε ανοίγουμε την πόρτα, και πρέπει οι αστυνομικοί να δουν σύντομα αν πράγμαι γίνεται αδίκημα, και αν όχι να αποχωρήσουν.
Δεν επιτρέπεται να αρχίσουν να ψάχνουν πράγματα που δεν έχουν εμφανή σχέση με το υποτιθέμενο αυτόφωρο αδίκημα (π.χ. να ψάχνουν σε στρώματα, αποθήκες, πατάρια κ.ο.κ.). Αν επιμένουν, τηλεφωνούμε άμεσα στο δικηγόρο μας, και το καταγγέλλουμε στην εισαγγελία.
ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ
Σωματική έρευνα μπορεί να γίνει είτε σε σπίτι είτε στο τμήμα ακόμα και στο δρόμο. Πρέπει να υπάρχει σπουδαίος λόγος για να γίνει σωματική έρευνα. Κάθε ερευνούμενος εξετάζεται χωριστά.
Στις γυναίκες έρευνα κάνουν μόνο γυναίκες αστυνόμοι, και μπορούν να ζητήσουν παράσταση προσώπου της εμπιστοσύνης τους.
Κατά το δυνατόν δεν πρέπει να εξευτελίζεται με την έρευνα ο ερευνούμενος. Αν ζητιέται ειδικά κάποιο πράγμα ή χαρτί, πρώτα θα πρέπει να ζητείται από τον ερευνούμενο να το παραδώσει.
Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε όσο γίνεται καλύτερα όλα τα παραπάνω, αφού μάλλον δεν θα 'χουμε δικηγόρο και η αστυνομική αυθαιρεσία βασίζεται ιδιαίτερα στη δική μας άγνοια. Είναι αποδειγμένο ότι πολλές φορές η σταθερή και επίμονη στάση μας μπορεί να μας γλιτώσει από άσκοπες διώξεις και μπελάδες.
Β. ΕΠΑΦΗ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΜΕΣΗΣ ΕΠΑΦΗΣ ΜΕ ΔΙΚΗΓΟΡΟ
Β (α) ΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣΕΑΕΥΣΗΣ ΣΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Κλήση μπορεί να σταλεί στο σπίτι μας σε δυο περιπτώσεις:
(α) 'Οταν γίνεται προανάκριση, μετά από γραφτή παραγγελία του εισαγγελέα. Σ' αυτή την περίπτωση πρέπει να αναφέρει αν καλούμαστε σαν μάρτυρες ή κατηγορούμενοι και να αναφέρει την συγκεκριμένη πράξη.
Η κλήση πρέπει να είναι γραφτή, και πρέπει να μας δοθεί 24 ώρες πριν από τη μέρα που μας καλεί να παρουσιαστούμε. Η κλήση πρέπει να υπογράφεται από αστυνόμο Β' και πάνω η διοικητή σταθμού ή τμήματος η ειδικής υπηρεσίας.
Αν δεν πάμε στο Αστυνομικό Τμήμα η ποινή είναι πρόστιμο η κράτηση.
(β) Πολλές φορές η κλήση που μας στέλνεται δεν είναι αιτιολογημένη (π.χ. καλείστε δι υπόθεσιν σας). Τυπικά και αυτή η κλήση είναι συνταγματική, όταν δεν καλείσαι στα πλαίσια προανάκρισης.
Δεν είναι γνωστές καταδίκες για παράβαση της υποχρέωσης προσέλευσης στο τμήμα.
Μπορούμε λοιπόν να μην πηγαίνουμε στο τμήμα, όταν δεν διευκρινίζεται γιατί καλούμαστε. Αν παρ' όλα αυτά πάει κάποιος στο τμήμα με βάση τέτοια κλήση, δεν πρέπει να κρατηθεί περισσότερο από τον αναγκαίο χρόνο για να δώσει εξηγήσεις ή να εξετασθεί, και σε ακραίες περιπτώσεις μέχρι 24 ώρες.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Εναι παράνομη η βίαια προσαγωγή στο τμήμα με τη δικαιολογία ότι εκεί υπάρχει κλήση. Αν παρ' όλα αυτά μας πάνε εκεί, πρέπει να διαμαρτυρηθούμε, να ζητήσουμε να δούμε την κλήση, και να δούμε για ποιο λόγο μας καλούσε. Δεν πρέπει να κρατηθούμε περισσότερο από 24 ώρες.
Στοιχειώδη Δικαιώματα για τα υποψήφια θύματα της κρατικής καταστολής
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
Μέρος Δεύτερο
Β (β) ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΑΡΤΥΡΑ
Μπορεί να κληθούμε να καταθέσουμε σαν μάρτυρες σε Αστυνομικό Τμήμα, Ανακριτή (δικαστικό), δικαστήριο. Αν κληθούμε νόμιμα δεν έχουμε το δικαίωμα να αρνηθούμε τη μαρτυρία μας (αρθ. 209 Κ.Π.Δ.).
Η κλήση πρέπει να μας έχει δοθεί τουλάχιστον 24 ώρες πριν και να αναφέρει την υπόθεση. Αν δεν πάμε να καταθέσουμε μπορούν να μας κάνουν βίαια προσαγωγή ή να μας επιβάλλουν πρόστιμο.
Επιπλέον αν δεν καταθέσουμε στο δικαστήριο χωρίς να υπάρχει κάποια δικαιολογία εκτός από πρόστιμο μπορεί να καταδικαστούμε για απείθεια (φυλάκιση από 10 μέρες μέχρι έξι μήνες).
(Ι) Κατάθεση μάρτυρα σε τμήμα ή σε ανακριτή
Η κατάθεση μάρτυρα, γίνεται χωρίς την παρουσία δικηγόρου. Μπορεί ένας μάρτυρας, αργότερα, να μετατραπεί σε κατηγορούμενο αν από την κατάθεση του ή από άλλα οτοιχεία φαίνεται πιθανότητα και δικής του ενοχής. Η κατάθεση που θα έχει δώσει σαν μάρτυρας μπορεί και να χρησιμοποιηθεί εναντίον του, αν ενοχοποιείται για κάτι, αν και τυπικά αυτό απαγορεύεται.
'Οπως προαναφέραμε δεν μπορούμε να αρνηθούμε να καταθέσουμε. Αντίθετα μπορούμε να πούμε "δεν ξέρω"·. Σύμφωνα με το νόμο, δεν πρέπει να μας κάνουν ερωττήσεις για την προσωπική μας κρίση σε ζητήματα που δεν σχετίζονται με την υπόθεση, όπως; Και σε ερωτήσεις σχετικά με τις πεποιθήσεις μας.
Δεν είμαστε υποχρεούμενοι να καταθέσουμε για γεγονότα, από τα οποία μπορεί να ενοχοποιηθούμε για οποιοδήποτε αδίκημα, όπως και σε ερωτήσεις που από τη φύση τους απευθύνονται σε κατηγορούμενους (π.χ. που ήσουν τη συγκεκριμένη νύχτα κλπ).
Αν τώρα καταθέσουμε για κάτι, πρέπει να δηλώσουμε από που το μάθαμε (και αν ακούσαμε για κάτι, ποιος μας το είπε). Την κατάθεσή μας μπορούμε να την υπαγορεύουμε και να ζητήσουμε να γράφονται όσα λέμε, σχεδόν αυτολεξεί.
Στο τέλος διαβάζουμε αυτά που γράφτηκαν και υπογράφουμε την κατάθεση μαρτυρά.
Σημείωση: Η κατάθεση, θα γράφει στην αρχή ότι πρόκειται για κατάθεση μάρτυρα. Αλλιώς δεν υπογράφουμε.
Κατάθεση μάρτυρα στο δικαστήριο
(1) Ισχύουν ότι είπαμε στην κατάθεση μάρτυρα σε ανακριτή.
(2) Μπορούμε να αρνηθούμε να ορκιστούμε στο ευαγγέλιο, αλλά μόνο στο λόγο τιμής μας, αφού δηλώσουμε ότι δεν πιστεύουμε σε καμιά θρησκεία.
(3) Η συμπεριφορά του δικαστηρίου προς τον μαρτυρά πρέπει να είναι άψογη.
(4) Χρειάζεται πρόσθετη προσοχή στην κατάθεσή μας στο δικαστήριο, γιατί υπάρχει περίπτωση να διαταχθεί η σύλληψη μας από το δικαστήριο (π.χ. αν φανεί ότι ψευδομαρτυρήσαμε αν βρίσαμε παράγοντα του δικαστηρίου κλπ)
Γ. ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ
Όταν έχει ασκηθεί εναντίον μας ποινική δίωξη, ή μήνυση ή έγκληση ή αίτηση δίωξης θεωρούμαστε κατηγορούμενοι. θεωρούμαστε κατηγορούμενοι και όταν στην ανάκριση μας αποδίδεται αξιόποινη πράξη, ή όταν έχουμε συλληφθεί σαν ύποπτοι (ακόμα και χωρίς ένταλμα, ακόμα και όταν η σύλληψη είναι "παράνομη".
Οταν πάλι εκδίδεται εναντίον μας ένταλμα βιαίας προσαγωγής ή σύλληψης, ή καλούμαστε οε απολογία, ή μας αποδίδει στην προανάκριση (ή στην κύρια ανάκριση) κάποιος μαρτυράς ή πολιτικός ενάγοντας μηνυτής μια συγκεκριμένη αξιόποινη πράξη είμαστε πάλι κατηγορούμενοι.
Όποιος αναφέρεται στη μήνυση είναι κατηγορούμενος, και αν δεν υπάρχουν σοβαρά στοιχεία εναντίον του.
(α) ΚΛΗΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΣΕ ΑΠΟΛΟΓΙΑ
Η κλήση πρέπει να είναι γραπτή, να αναφέρει την αξιόποινη πράξη, να έχει επίσημη σφραγίδα και υπογραφή του ανακριτή και του γραμματέα. Πρέπει να μας δοθεί 24 ώρες τουλάχιστον πριν από τη μέρα απολογίας.
(β) ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΟΓΗΘΕΙ
Τότε μπορεί να διαταχθεί η βίαιη προσαγωγή του για κατάθεση, (ακόμα και για αδικήματα για τα οποία δεν προβλέπεται προφυλάκιση) ή διατάσσεται η σύλληψη του, ή παραπέμπεται στο ακροατήριο (τακτική δικάσιμος).
' (γ) ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ
(1) Ο κατηγορούμενος από την πρώτη στιγμή δικαιούται να εκλέξει ελεύθερα τον δικηγόρο του. ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΕΙ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟ ΡΟΥΜΕΝΟΥ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΤΟΥ. Μπορεί ΑΜΕΣΑ να λάβα γνώση της δικογραφίας.
(2) Μπορεί να παρίσταται με δικηγόρο σε κάθε ανακριτική πράξη, εκτός από την εξέταση των μαρτύρων. Μπορεί να παρίσταται με δικηγόρο ακόμα και στην εξέταση σε αντιπαράθεση με άλλους μάρτυρες ή κατηγορούμενους. Για το λόγο αυτό κλητεύεται τουλάχιστον 24 ώρες πριν γίνει οποιαδήποτε ανακριτική πράξη.
(3) Εάν είναι κρατούμενος ή προφυλακισμένος μπορεί να υποβάλλει οποιαδήποτε γραφτή αίτηση ή δήλωση στο διευθυντή της φυλακής ή του τόπου κράτησης του, την οποία είναι υπο χρεωμένοι να την διαβάσουν αμέσως.
Γ (δ) Ο ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΡΙΣΗ (ΤΕΧΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ) Ο κατηγορούμενος που πάει για ανάκριση είτε μετά από αυτόφωρη σύλληψη είτε μετά από σύλληψη με ένταλμα είτε μετά από κλήση πρέπει νάχει υπ' όψη του τα παρακάτω:
Να απαιτεί την άσκηση των δικαιωμάτων του και να ε;iναι ανένδοτος στο σημείο αυτό (φτάνοντας μέχρι την απεργία πείνας εάν κρατείται. Να ΑΠΑΙΤΕΙ την άμεση επαφή με το δικηγόρο του (τον οποίο εκλεγεί ελευθέρα) και ΚΥΡΙΩΣ να αρνείται σταθερά οποιαδήποτε συζήτηση, κατάθεση κλπ. προτού επικοινωνήσει με το δικηγόρο του. Και η πιο αθώα συζήτηση μπορεί να επιβαρύνει τη θέση του κατηγορούμενου.
Οταν η αθωότητα του συλλαμβανομένου είναι φανερή να διαμαρτύρεται ΕΝΤΟΝΑ.
Είναι βασικό να ξέρει ο κατηγορούμενος ότι έχει το δικαίωμα από το να αρνηθεί να απολογηθεί ή να απαντήσει στις ερωτήσεις οποιουδήποτε ανακριτή (αστυνομικού - δικαστικού). Αρα είναι προτιμότερο να μην απαντά, παρά να λέει ψέματα και να πέφτει σε αντιφάσεις.
Αυτό ειδικά στις περιπτώσεις αυτοφώρου όπου ο κατηγορούμενος είναι σε μια πρωτόγνωρη γι αυτόν κατάσταση, με όλα τα επακόλουθα της. (αδυναμία επικοινωνίας με τους έξω, άγχος, ψυχολογικός πόλεμος από τους αστυνόμους κλπ).
Οι σιωπές δεν είναι ποτέ αντιφατικές. Είναι βασικό επίσης ο κατηγορούμενος να μην "συνεργάζεται".
Οι αστυνόμοι ξεκινάνε συνήθως μια κουβέντα σε φιλικό στυλ, με αθώες ερωτήσεις για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κρατουμένου με σκοπό να τον παγιδέψουν.
Ειδικά ο πολιτικός κρατούμενος αν εκδηλώσει μια τάση "συνεργασίας", τότε εκτός από τις ενοχοποιητικές πληροφορίες που χαρίζει στην αστυνομία, είναι υποχρεωμένος να αρνηθεί κάθε πολιτική υποστήριξη που προέρχεται απ' έξω. ενώ δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι βελτιώνει τη θέση του.
Μια θαρραλέα στάση (αλλά όχι "αυθάδικη" μπορεί να γλιτώσει τον συλληφθέντα από πολλές φασαρίες.
Το σημαντικότερο για ένα πολιτικό κρατούμενο είναι να κρατάει μια επαφή με τους συντρόφους του απ' έξω, για να μπορούν να τον βοηθήσουν.
Αυτό που μετράει δεν είναι ο συσχετισμός δυνάμεων ανάμεσα στον ίδιο και τους ανακριτές του, αλλά ο συσχετισμός δυνάμεων συνολικά, (π.χ. Υπερασπίζουμε τη συμμετοχή μας σε μια διαδήλωση και τους στόχους της, ενώ δεν παίρνουμε την ευθύνη για ό,τι προέκυψε απ' αυτήν. Π.χ. τραυματισμός αστυνομικού κλπ).
Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα στις περισσότερες περιπτώσεις η πολιτική από την ποινική ευθύνη για μια συγκεκριμένη πράξη και μπορούν να διαχωρίζονται. Η στάση του κατηγορούμενου στην ανάκριση, που περιγράψαμε παραπάνω, μας επιτρέπει να παίρνουμε την πολιτική ευθύνη για τους στόχους μιας διαδήλωσης π.χ. ενάντια στην καταστολή, και να τους αποδεχόμαστε και να υπερασπίζουμε τη συμμετοχή μας.
Όταν όμως κατηγορούμαστε για τραυματισμούς αστυνομικών που έγιναν σ' αυτή τη διαδήλωση ή για συνθήματα που θεωρούνται υβριστικά κλπ, μπορούμε κάλλιστα να αρνηθούμε τη συμμετοχή μας σ' αυτές τις αξιόποινες πράξεις, χωρίς μάλιστα να μας υποχρεώνει κανείς να τις καταδικάσουμε, αφού μπορούμε να μην απαντήσουμε, αν μας γίνουν τέτοιες ερωτήσεις.
ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΛΗΣΗ ΣΕ ΑΣΤ. ΤΜΗΜΑ Ή ΔΙΚΛΣΤΙΚΗ ΑΡΧΗ
ΝΑ ΑΡΝΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟ
Όταν λάβουμε κλήση που μας καλεί να καταθέσουμε σαν κατηγορούμενοι, ή είμαστε κρατούμενοι και προσαχθούμε για απολογία πάμε πάντα με το δικηγόρο μας.
Πριν απολογηθούμε διαβάζουμε όλα τα έγγραφα της δικογραφίας και μπορούμε να πάρουμε αντίγραφα (με γραπτή αίτηση).
Κατόπιν μπορούμε να πάρουμε 48ωρη τουλάχιστον προθεσμία για να προετοιμάσουμε την απολογία μας.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ένας κατηγορούμενος στη διάρκεια της ποινικής διαδικασίας (σύλληψη μέχρι δίκη), ίσως δώσει παραπάνω από μια καταθέσεις (π.χ. στην αστυνομία, σε ανακριτή, στο δικαστήριο τέλος). Γι αυτό η απολογία πρέπει να είναι η ίδια κάθε φορά, για να μην πέφτει σε αντιφάσεις και καλά προετοιμασμένη σε συνεργασία με το δικηγόρο.
Είναι προτιμότερο στην Αστυνομία να μην απολογούμαστε αναλυτικά, παρά μόνο με τη φράση "Αρνούμαι όλες τις κατηγορίες".
Τώρα όταν καταθέτουμε δεν πρέπει να μας διακόπτουν, εκτός και αν είμαστε εκτός θέματος. Μετά την κατάθεση μπορεί να μας γίνουν ερωτήσεις που δεν πρέπει να είναι παραπειστικές.
Μπορούμε να αρνηθούμε να απαντήσουμε σε όλες τις ερωτήσεις ή σε μερικές από όσες μας κάνουν οι ανακριτές. Μόλις δώσουμε την απολογία, την διαβάσουμε και την υπογράφουμε.
Γ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΗ
Την προφυλάκιση την αποφασίζει ο ανακριτής με σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα, μετά την απολογία του κατηγορουμένου. Αν δεν συμφωνούν, τότε ο κατηγορούμενος αφήνεται προσωρινά ελεύθερος (Εάν φυσικά ήταν κρατούμενος) και η διαφωνία παραπέμπεται σε δικαστικό συμβούλιο, το οποίο αποφασίζει για την προφυλάκιση ή όχι.
Για να προφυλακισθεί κάποιος πρέπει να υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι έχει κάνει κακούργημα ή κάποιο πλημμέλημα για το οποίο προβλέπεται φυλάκιση πάνω από 3 μήνες και μόνο όταν είναι ύποπτος φυγής ή κρίνεται σαν ιδιαίτερα επικίνδυνος.
Αντί για προφυλάκιση (και eφόσον υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής μπορεί να διαταχθεί η καταβολή εγγύησης (η οποία είναι ανάλογη του αδικήματος και της οικονομικής κατάστασης του κατηγορούμενου) ή εμφάνιση στον ανακριτή (ή σε αστ. τμήμα) σε τακτά χρονικά διαστήματα, περιορισμοί στη διαμονή ή στη μετακίνηση, απαγόρευση εξόδου από τη χωρά κλπ.
Η προφυλάκιση μπορεί να κρατήσει μέχρι 9 μήνες για τα πλημμελήματα και μέχρι 18 μήνες για τα κακουργήματα.
Μόλις επιβληθεί προφυλάκιση ή κάποιος από τους παραπάνω περιορισμούς, μπορούμε να κάνουμε αίτηση στον ανακριτή ή προσφυγή στο συμβούλιο για άρση της προφυλάκισης, και των περιορισμών ή άρση της προφυλάκισης με εγγύηση κλπ.
Δ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΙΟ ΕΙΔΙΚΕΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ
(α) ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ
Αν ο εισαγγελέας πάρει κάποια μήνυση ή αναφορά και τη θεωρεί νομικά ή ουσιαστικά αβάσιμη, προβλέπεται μια διαδικασία για να τη βάλει στο αρχείο. Σε αντίθετη περίπτωση ασκεί ποινική δίωξη και πρέπει να διατάξει προανάκριση ή κύρια ανάκριση ή παραπομπή του κατηγορούμενου απευθείας στο δικαστήριο (εκτός από τα κακουργήματα). Πριν ασκήσει δίωξη μπορεί να ζητήσει ή να κάνει ο ίδιος ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ.
ΠΡΟΑΝΑΚΡΙΣΗ
Προανάκριση (καθώς και προκαταρτική εξέταση) μπορούν να κάνουν οι ειρηνοδίκες και οι βαθμοφόροι της αστυνομίας (υπενωματάρχης και πάνω · υπαρχιφύλακες και πάνω).
Για να γίνει προανάκριση χρειάζεται γραπτή παραγγελία του εισαγγελέα. Προβλέπεται ότι μπορεί να γίνει αστυνομική προανάκριση και χωρίς εισαγγελική παραγγελία στα αυτόφωρα και όταν υπάρχει κίνδυνος από την αναβολή (δηλ. κινδυνεύουν να χαθούν ουσιώδη αποδεικτικά στοιχεία).
Η προανάκριση είναι συνοπτική και τελειώνει με την παραπομπή του κατηγορούμενου στο ακροατήριο ή σε κυρία ανάκριση ή στο δικαστικό συμβούλιο. Θεωρείται περιττή η προανάκριση για τα πταίσματα, τα πλημμελήματα αρμοδιότητας μονομελούς και τα αυτόφωρα πλημμελήματα (χωρίς φυσικά να αποκλείεται να γίνει).
Πeριττή επίσης θεωρείται η προανάκριση για τα πλημμελήματα αρμοδιότητας τριμελούς όταν έχει προηγηθεί προκαταρτική εξέταση.
ΚΥΡΙΑ ΑΝΑΚΡΙΣΗ
1) Την κυρία ανάκριση την διενεργούν οι τακτικοί ανακριτές, μετά από γραπτή παραγγελία του εισαγγελέα.
Τα κακουργήματα πάνε πάντα στην κυρία ανάκριση. Ακόμα για τα πλημμελήματα που επιτρέπεται προφυλάκιση ή για να συμπληρωθεί η προανάκριοη είναι στην κρίση του εισαγγελέα να ζητήσει κύρια ανάκριση.
2) Υποτίθεται ότι σκοπός της ανάκρισης είναι η ανακάλυψη της αλήθειας και όχι η συλλογή κάποιων τυπικών αποδεικτικών στοιχείων και για το λόγο αυτό δεν υπάρχει κάποιος κατάλογος ανακριτικών πράξεων, γπαρχουν μόνο κάποιοι δικονομικοί περιορισμοί.
Εξετάζονται ακόμα και στοιχεία που αφορούν την προσωπικότητα του κατηγορουμένου, εφόσον μπορούν να παρθούν υπ' όψη για το μέγεθος της ποινής.
3) Κάθε ανακριτής (και ο προανακριτής) έχει απεριόριστες δυνατότητες και δικαιώματα στην ανάκριση. Μπορεί να κλείνει ολόκληρα σπίτια, να σφραγίζει κινητά και ακίνητα, νπ διατάζει να μην απομακρυνθεί κανείς μέχρι το τέλος της ανάκρισης, ερευνάς κλπ., να διατάζει την απομάκρυνση όσων εναντιώνονται, ακόμα και να τους επιβάλλει κράτηση μέχρι 24 ώρες. Μπορεί να διατάζει την απομάκρυνση (που μπορεί να εκτελεστεί και με τη βία) του εναντιονομένου συνηγόρου, αλλά τότε πρέπει να διορίσει άλλο συνήγορο, ιδιαίτερα αν το ζητήσει ο κατηγορούμενος.
Για κάθε ανακριτική πράξη ο ανακριτής πρέπει να κάνει έκθεση επί τόπου, με την παρουσία δικαστικού γραμματέα η άλλου ανακριτή ή δυο μαρτύρων.
4) Μόλις ο τακτικός ανακριτής τελειώσει την ανάκριση και πριν στείλει τη δικογραφία στον εισαγγελέα πρέπει ν' ανακοινώσει στον κατηγορούμενο το τέλος της ανάκρισης. Ο εισαγγελέας αφού πάρει τη δικογραφία, άμα θεωρεί κλεισμένη την ανάκριση, πρέπει να κάνει πρόταση. Αν ο κατηγορούμενος το ζητήσει, ο εισαγγελέας είναι υποχρεωμένος να τον ειδοποιήσει 24 ώρες νωρίτερα να λάβει γνώση της εισαγγελικής πρότασης.
Αν στην ανάκριση παραβιαστούν οι διατάξεις που αφορούν την εμφάνιση, εκπροσώπηση ή υπεράσπιση του κατηγορούμενου και την άσκηση των δικαιωμάτων του, οι πράξεις που έγιναν παράνομα είναι απόλυτα άκυρες. Αυτή η ακυρότητα συμπαρασύρει και τις επόμενες πράξεις που έγιναν μετά την άκυρη ή πιο πριν αλλά είναι συναφείς με την άκυρη. Όμως αυτή η ακυρότητα πρέπει να προβληθεί μέχρι την αμετάκλητη παραπομπή της υπόθεσης στο ακροατήριο, αλλιώς καλύπτεται. Αν δεν αφορά την προδικασία εξετάζεται αυτεπάγγελτα ακόμα και στον Άρειο Πάγο.
Στις περιπτώσεις που αναφέρονται από τη δικονομία δεν είναι ανάγκη να υποβάλλει αίτηση ο κατηγορούμενος για την άσκηση των δικαιωμάτων του. Η κυρία ανάκριση τελειώνει με την παραπομπή του κατηγορούμενου στο ακροατήριο ή στο δικαστικό συμβούλιο (για βούλευμα).
E-Lawyer: Η αβάσταχτη υποκρισία μιας κακώς νοούμενης διαφάνειας
E-Lawyer: Η αβάσταχτη υποκρισία μιας κακώς νοούμενης διαφάνειας
οπου εγραψα δυο σχολια :
2:11 μμ
Νοσφεράτος είπε...
αν κατι καταδεικνυει αυτή η υποθεση ειναι οτι εν τελει ζουμε ολοι σε ενα πληρες
Πανοπτικον
Το Φεσημπουκ , Η ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ ΚΛΠ
οπου καθε εκδηλωση ιδιωτικου αυθορμητισμου εστω και ... ανηθικου
καθε μη υποκριτική εστω και
κυνικη ομολογια περι των πραγματικών κινητρων σου (θα τα κονομησουμε..λες και οι λοιποι καρριεριστες τοκανουν για τη ψυχη τους
μπορει καποια στιγμή στο μελλον να χρησιμοποιηεθι εναντιον σου..
Στο πρωτο Πανοπτικό
παρακολουθειται η συμπεριφορά σου τωρα
στο Τωρινο παρακολουθειται νυν και αει
και στο μελλον
και για πάντα
αφου καθε τι που γραφεις λές κλπ μπορει ανα πασα στιγμή να ανασυρθει ..και να ερμηνευτει κατα το δοκουν αναλογα με το πως ερμηνευουν οι αντιπαλοι καριεριστες
Η μονη συμπεριφορά που σε σωζει(;;)
ειναι ο
ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΟΜΦΟΡΜΙΣΜΟΣ
1:15 μμ
Νοσφεράτος είπε...
και για να εξηγουμαι
το τι λεει ο καθενας στο Φαίησμπουκ ειναι εκδηλωση ιδωτικοτητας,εξομολογηση, προσωπική συζητηση
Τονα χρησιμοποιειται ομως
ως αποδειξη αμοραλισμου ανηθικοτητα και δεν ξερω τι αλλο
ειναι
αυτο καθ εαυτό Τρομαχτικό...
Εν τελει αυΤή η ΠΟΛΥΔΙΑΦΗΜΙΖΟΜΕΝΗ διαφανεια του ΙΝΕΤΡΝΕΤ
δεν ειναι ενας απιστευτος ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ;
δεν δειχνει μιακοινωνια που ερχεται
οπου το Μυχιο με το δημοσιο
η εξομολογηση το μυστικό το κουτσομπολιο εστω οτι δηλαδή χαρακτηριζε στην Νεωτερη εποχή τον χωρο του Ιδιωτικου
Μπορει να στραφει εναντιον σου με εναν τροπο που \ ουτε οι Θυρωροι στην εποχη του Χιτλερ δεν μπορουσαν καν να φανταστουν;
και να μας μιλανε και για ηθική απο πάνω ενοοωνας φυσικά εναν απιστυτο πουριτανισμό αλλά και ουτε καν διαννοουναι οτι
το να χρησιμοποιεις μια ιδωτική συζητηση εναντιον καποιου
(οσο ανηθικο κιαν θεωρεις αυτον τον καποιο )
αυτο κιαν ειναι εξορισμου
ΑΝΗΘΙΚΟ
5:34 μμ
οπου εγραψα δυο σχολια :
2:11 μμ
Νοσφεράτος είπε...
αν κατι καταδεικνυει αυτή η υποθεση ειναι οτι εν τελει ζουμε ολοι σε ενα πληρες
Πανοπτικον
Το Φεσημπουκ , Η ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ ΚΛΠ
οπου καθε εκδηλωση ιδιωτικου αυθορμητισμου εστω και ... ανηθικου
καθε μη υποκριτική εστω και
κυνικη ομολογια περι των πραγματικών κινητρων σου (θα τα κονομησουμε..λες και οι λοιποι καρριεριστες τοκανουν για τη ψυχη τους
μπορει καποια στιγμή στο μελλον να χρησιμοποιηεθι εναντιον σου..
Στο πρωτο Πανοπτικό
παρακολουθειται η συμπεριφορά σου τωρα
στο Τωρινο παρακολουθειται νυν και αει
και στο μελλον
και για πάντα
αφου καθε τι που γραφεις λές κλπ μπορει ανα πασα στιγμή να ανασυρθει ..και να ερμηνευτει κατα το δοκουν αναλογα με το πως ερμηνευουν οι αντιπαλοι καριεριστες
Η μονη συμπεριφορά που σε σωζει(;;)
ειναι ο
ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΟΜΦΟΡΜΙΣΜΟΣ
1:15 μμ
Νοσφεράτος είπε...
και για να εξηγουμαι
το τι λεει ο καθενας στο Φαίησμπουκ ειναι εκδηλωση ιδωτικοτητας,εξομολογηση, προσωπική συζητηση
Τονα χρησιμοποιειται ομως
ως αποδειξη αμοραλισμου ανηθικοτητα και δεν ξερω τι αλλο
ειναι
αυτο καθ εαυτό Τρομαχτικό...
Εν τελει αυΤή η ΠΟΛΥΔΙΑΦΗΜΙΖΟΜΕΝΗ διαφανεια του ΙΝΕΤΡΝΕΤ
δεν ειναι ενας απιστευτος ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ;
δεν δειχνει μιακοινωνια που ερχεται
οπου το Μυχιο με το δημοσιο
η εξομολογηση το μυστικό το κουτσομπολιο εστω οτι δηλαδή χαρακτηριζε στην Νεωτερη εποχή τον χωρο του Ιδιωτικου
Μπορει να στραφει εναντιον σου με εναν τροπο που \ ουτε οι Θυρωροι στην εποχη του Χιτλερ δεν μπορουσαν καν να φανταστουν;
και να μας μιλανε και για ηθική απο πάνω ενοοωνας φυσικά εναν απιστυτο πουριτανισμό αλλά και ουτε καν διαννοουναι οτι
το να χρησιμοποιεις μια ιδωτική συζητηση εναντιον καποιου
(οσο ανηθικο κιαν θεωρεις αυτον τον καποιο )
αυτο κιαν ειναι εξορισμου
ΑΝΗΘΙΚΟ
5:34 μμ
Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009
εξυπναδες και ολιγον Γειλ...
http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=725&reftab=37&t=%CE%9F-%CE%A4%CF%83%CE%AF%CF%80%CF%81%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%B1%CF%82
και...μπλα μπλα Δημοκρατια και...
Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009
η Αριστερά των πόλεων στον Εμφύλιο . αναδημοσιευση απο την ΑΥΓΗ
η Αριστερά των πόλεων στον Εμφύλιο
πηγη ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/11/2009
Του Ηλια Νικολακοπουλου
Ξεκινώντας, οφείλω να εκφράσω κι εγώ ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Γιούλια Λιναρδάτου, που η δικιά της ιδέα και επιμονή μας έφερε σήμερα εδώ. Το είχε στο μυαλό της εδώ και χρόνια, περίπου από τότε που πέθανε ο αείμνηστος Σπύρος Λιναρδάτος, ότι χρωστούσαμε ένα καθυστερημένο ευχαριστώ σε ανθρώπους που πραγματικά είχαν σταθεί δίπλα στους διωκόμενους, σε στιγμές πολύ δύσκολες. Το σκεπτικό της εκδήλωσης το ανέπτυξε ο Σπύρος Ασδραχάς [το κείμενό του δημοσιεύθηκε στην Εποχή, 1.11.2009]. Θα περιοριστώ έτσι σε λίγα μόνο λόγια για τις συνθήκες της εποχής -- το γράφουν άλλωστε η πρόσκληση και το πρόγραμμα: «60 χρόνια από το τέλος του Εμφυλίου».
Ο Εμφύλιος είχε πολλές όψεις: ήταν διαφορετικός στις πόλεις και διαφορετικός στα βουνά. Ιδιαίτερα στην τελευταία φάση του, την πιο αιματηρή και (κατά τη γνώμη μου) αδιέξοδη, από τα τέλη του 1947, όταν πλέον κηρύσσεται και επίσημα από όλες τις πλευρές, μέχρι τον Αύγουστο του 1949, υπάρχουν δύο σαφώς διαφορετικές όψεις. Στα μεν βουνά γινόταν ένας ανηλεής πόλεμος: το βλέπουμε και στην πρόσφατη ταινία του Παντελή Βούλγαρη, που επικεντρώνεται στην τελική φάση, τη δεύτερη μάχη του Γράμμου.
Στις πόλεις όμως ο η κατάσταση ήταν τελείως διαφορετική. Η Αριστερά των πόλεων, δεν διεξήγαγε τον Εμφύλιο, αλλά τον υπέστη: κυνηγήθηκε, εξορίστηκε, φυλακίστηκε. Και ας προσθέσουμε κάτι που συχνά μας διαφεύγει: τις ομαδικές εκτελέσεις. Οι εκτελεσθέντες κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου ξεπερνούν τις 3.000. Οι ομαδικές εκτελέσεις δεν αφορούσαν, κατά κανόνα, αντάρτες, αλλά ανθρώπους που είχαν αρνηθεί να υπογράψουν δήλωση ή, το πολύ, προσπαθούσαν να διατηρήσουν στη ζωή τις παράνομες οργανώσεις του ΚΚΕ, του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ.
Ακόμα χρωστάμε ένα μνημόσυνο, για όλους αυτούς και αυτές που οδηγήθηκαν στο απόσπασμα, απλώς επειδή δεν δέχτηκαν να κάνουν δήλωση. Γιατί σπανίως οι καταδίκες είχαν κάποιο πραγματικό έρεισμα -- κι ακόμα και αν είχαν, αυτό δεν θα μπορούσε να αποτιμηθεί δικαστικά, υπό κανονικές συνθήκες, πέρα από κάποια λίγα χρόνια φυλάκισης. Κι όμως, στο τέλος του Εμφυλίου, υπήρχαν πάνω από 17.000 φυλακισμένοι, περίπου 5.000 υπόδικοι και περίπου 20.000 εκτοπισμένοι, εκ των οποίων 13.000 στη Μακρόνησο. Ένας αριθμός διωκόμενων δηλαδή που ξεπερνάει συνολικά τις 40.000, ενώ από τους καταδικασμένους πάνω από 2.000 είχαν καταδικαστεί εις θάνατον. Δεν εκτελέστηκαν τελικά, είχαν όμως τουφεκιστεί οι προηγούμενοι, οι 3.000 που ανέφερα προηγουμένως.
Οι δίκες ήταν ομαδικές, οι καταδίκες επίσης, «σα ραπανάκια», όπως έλεγαν εκείνη την εποχή. Είχαμε --και αυτό επίσης είναι σχετικά άγνωστο-- πολλές εκτελέσεις γυναικών. Μέχρι στο 1946, ελληνικό δικαστήριο δεν είχε καταδικάσει σε θάνατο γυναίκα. Αμέσως μετά την υιοθέτηση του Γ΄ Ψηφίσματος, τον Ιούνιο του 1946, πριν καν γενικευθεί ο Εμφύλιος, έχουμε τον επόμενο μήνα τις πρώτες ομαδικές εκτελέσεις. Τότε εκτελείται και η Ειρήνη Γκίνη, δασκάλα από τη Νάουσα, που με τη σλαβομακεδονική εκδοχή του ονόματός της, Μίρκα Γκίνοβα, είναι σήμερα ηρωίδα από την άλλη πλευρά -- εμείς δεν φροντίσαμε εγκαίρως να την τιμήσουμε. Ακολούθησαν και πολλές άλλες εκτελέσεις. Για τις 17 εκτελεσμένες γυναίκες από τις Φυλακές Αβέρωφ οι συγκρατούμενές τους φύτεψαν αργότερα 17 δέντρα στην αυλή του σπιτιού της Ολυμπίας Παπαδούκα. Κι όταν αργότερα το σπίτι πουλήθηκε, οι καινούργιοι ιδιοκτήτες φύτεψαν κι ένα 18ο δέντρο, γιατί είχαν κι αυτοί συγγενή εκτελεσμένο.
Σε αυτό ακριβώς το κλίμα λειτούργησαν όλοι οι αφανείς άνθρωποι, στους οποίους είναι αφιερωμένη η σημερινή εκδήλωση. Άνθρωποι που, χωρίς να έχουν κάποια συγκεκριμένη ένταξη ή με ένταξη μόνο περιθωριακή, διακινδύνευαν, και ο κίνδυνος ήταν τεράστιος: στρατοδικείο, εξορία, φυλακή. Γνωρίζω ανθρώπους που πήγαν ακόμα και πέντε χρόνια εξορία, επειδή παραστάθηκαν απλώς, ως ακροατές, σε δίκη κάποιου φίλου τους, όταν κανείς δεν τολμούσε να πάει: οι δίκες στα στρατοδικεία γίνονταν, κατά κανόνα, χωρίς δικηγόρους και χωρίς κανείς να αποτολμά να καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισης.
Νομίζω ότι αυτά τα λίγα, για εκείνη την περίοδο, φτάνουν. Σκέφτομαι μόνο ότι η θερμή και μεγάλη υποδοχή που συνάντησε η σημερινή εκδήλωση, η οποία πραγματικά μας εξέπληξε, αντανακλά το αίσθημα ότι αυτό το «ευχαριστώ» έπρεπε να ειπωθεί, έστω και καθυστερημένα. Εξού και όλοι οι άνθρωποι που προσεγγίστηκαν για την εκδήλωση ανταποκρίθηκαν τόσο πρόθυμα. Θα ήθελα, τελειώνοντας, να διαβάσω τα ονόματα όσων προσέφεραν, από το υστέρημά τους, για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί αυτή η σειρά εκδηλώσεων καθώς και το ομώνυμο φιλμ, με σκηνοθέτη τον Ηλία Γιαννακάκη. Ανάμεσά τους και όλοι σχεδόν οι εν ζωή βουλευτές της προδικτατορικής ΕΔΑ: ο Μανώλης Γλέζος, η Βάσω Θανασέκου, η Μαρία Καραγιώργη, ο Παναγιώτης Κατερίνης, ο Λεωνίδας Κύρκος, η Ελένη Μπενά, ο Βασίλης Μπρακατσούλας, ο Γιάννης Παπαδημητρίου, ο Βαγγέλης Σακελλάρης καθώς και ο Νίκος Γανίτης και ο Μιχάλης Χριστογιώργος, που έφυγαν πρόσφατα. Επίσης η Γιούλια Λιναρδάτου, ο Χαρίλαος Μηχιώτης, η Ρίτσα Παπαϊωάνου, η Φιφή Πρωτογερέλλη, η Μάντα Σολωμού, η Πάτρα Χατζησάββα και η Ρόη Ψυχοπαίδη.
Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009
Ν. Κόσμος: Μπαλάκι οι ευθύνες για την παραπληροφόρηση της ΕΛΑΣ
Ν. Κόσμος: Μπαλάκι οι ευθύνες για την παραπληροφόρηση της ΕΛΑΣ
http://www.tvxs.gr/v27597
Την απόπειρα συγκάλυψης των ρατσιστικών επιθέσεων της 23ης Νοεμβρίου εις βάρος μεταναστών στον Νέο Κόσμο κατήγγειλαν τα μέλη της Επιτροπής Ελλήνων και Μεταναστών Κατοίκων Νέου Κόσμου, σε παράσταση διαμαρτυρίας που πραγματοποίησαν την Πέμπτη έξω στο Αστυνομικό Τμήμα Κουκακίου. Οι αξιωματικοί του τμήματος επέρριψαν ευθύνες για τη λάθος ανακοίνωση της Αστυνομίας στους συναδέλφους τους του Α.Τ. Κυψέλης που χειρίστηκαν την υπόθεση.
ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Οι τραυματίες του Ν. Κόσμου καταγγέλλουν την ΕΛ.ΑΣ
Δημοσίευση: 30-11-2009 23:31
Υπενθυμίζεται πως η επίσημη ανακοίνωση της ΕΛΑΣ έκανε λόγο για «συγκρούσεις μεταξύ μεταναστών», παρά το γεγονός ότι τόσο οι μετανάστες όσο και οι έλληνες κάτοικοι της περιοχής είχαν από την πρώτη στιγμή καταγγείλει πως η επίθεση έγινε από ομάδα ελλήνων με ακροδεξιά χαρακτηριστικά.
Αντιπροσωπεία της Επιτροπής Κατοίκων με επικεφαλής τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρή Δρίτσα συναντήθηκε με τους αξιωματικούς του τμήματος Κουκακίου αλλά και της ΓΑΔΑ που είχαν κληθεί για αυτό το σκοπό. Η επιτροπή διατύπωσε το αίτημά της να συλληφθούν και να τιμωρηθούν οι δράστες της βάρβαρης ρατσιστικής επίθεσης και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι της επίσημης παραπληροφόρησης από την Αστυνομία.
Η επιτροπή των κατοίκων ωστόσο, διατυπώνει σοβαρές επιφυλάξεις για τη δράση του τμήματος Κουκακίου αφού σε αυτό υπάγονται τα δύο περιπολικά που έφτασαν στο σημείο της επίθεσης και δεν κατεδίωξαν τους δράστες παρά τις επίμονες υποδείξεις των θυμάτων και ενώ η ρατσιστική συμμορία βρισκόταν ακόμα στο οπτικό τους πεδίο.
Εξάλλου με ανακοίνωσή τους οι κάτοικοι ζητούν να αποζημιωθούν από την πολιτεία οι ιδιοκτήτες των σπασμένων καταστημάτων και να ενισχυθούν οικονομικά οι τραυματίες δηλώνοντας πως δεν θα επιτρέψουν να γίνει η γειτονιά του Ν. Κόσμου πεδίο πολέμου και ρατσιστικού μίσους.
Υπενθυμίζεται πως η επιδρομή στα καταστήματα των μεταναστών στο Νέο Κόσμο άφησε πίσω της 5 μετανάστες τραυματίες (οι τρεις πιο σοβαρά, ένας μετανάστης με σπασμένο χέρι, ένας με σπασμένο πόδι και ένας με ράμματα στο κεφάλι).
Το Σάββατο 5/12, στις 11 π.μ. στη γωνία των οδών Κασομούλη και Ντουρμ, θα γίνει κινητοποίηση στη λαϊκή αγορά της περιοχής ενώ Θα ακολουθήσει πικετοφορία, με μοίρασμα κειμένου καταγγελίας και συλλογή υπογραφών από τους κατοίκους.
http://www.tvxs.gr/v27597
Την απόπειρα συγκάλυψης των ρατσιστικών επιθέσεων της 23ης Νοεμβρίου εις βάρος μεταναστών στον Νέο Κόσμο κατήγγειλαν τα μέλη της Επιτροπής Ελλήνων και Μεταναστών Κατοίκων Νέου Κόσμου, σε παράσταση διαμαρτυρίας που πραγματοποίησαν την Πέμπτη έξω στο Αστυνομικό Τμήμα Κουκακίου. Οι αξιωματικοί του τμήματος επέρριψαν ευθύνες για τη λάθος ανακοίνωση της Αστυνομίας στους συναδέλφους τους του Α.Τ. Κυψέλης που χειρίστηκαν την υπόθεση.
ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Οι τραυματίες του Ν. Κόσμου καταγγέλλουν την ΕΛ.ΑΣ
Δημοσίευση: 30-11-2009 23:31
Υπενθυμίζεται πως η επίσημη ανακοίνωση της ΕΛΑΣ έκανε λόγο για «συγκρούσεις μεταξύ μεταναστών», παρά το γεγονός ότι τόσο οι μετανάστες όσο και οι έλληνες κάτοικοι της περιοχής είχαν από την πρώτη στιγμή καταγγείλει πως η επίθεση έγινε από ομάδα ελλήνων με ακροδεξιά χαρακτηριστικά.
Αντιπροσωπεία της Επιτροπής Κατοίκων με επικεφαλής τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρή Δρίτσα συναντήθηκε με τους αξιωματικούς του τμήματος Κουκακίου αλλά και της ΓΑΔΑ που είχαν κληθεί για αυτό το σκοπό. Η επιτροπή διατύπωσε το αίτημά της να συλληφθούν και να τιμωρηθούν οι δράστες της βάρβαρης ρατσιστικής επίθεσης και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι της επίσημης παραπληροφόρησης από την Αστυνομία.
Η επιτροπή των κατοίκων ωστόσο, διατυπώνει σοβαρές επιφυλάξεις για τη δράση του τμήματος Κουκακίου αφού σε αυτό υπάγονται τα δύο περιπολικά που έφτασαν στο σημείο της επίθεσης και δεν κατεδίωξαν τους δράστες παρά τις επίμονες υποδείξεις των θυμάτων και ενώ η ρατσιστική συμμορία βρισκόταν ακόμα στο οπτικό τους πεδίο.
Εξάλλου με ανακοίνωσή τους οι κάτοικοι ζητούν να αποζημιωθούν από την πολιτεία οι ιδιοκτήτες των σπασμένων καταστημάτων και να ενισχυθούν οικονομικά οι τραυματίες δηλώνοντας πως δεν θα επιτρέψουν να γίνει η γειτονιά του Ν. Κόσμου πεδίο πολέμου και ρατσιστικού μίσους.
Υπενθυμίζεται πως η επιδρομή στα καταστήματα των μεταναστών στο Νέο Κόσμο άφησε πίσω της 5 μετανάστες τραυματίες (οι τρεις πιο σοβαρά, ένας μετανάστης με σπασμένο χέρι, ένας με σπασμένο πόδι και ένας με ράμματα στο κεφάλι).
Το Σάββατο 5/12, στις 11 π.μ. στη γωνία των οδών Κασομούλη και Ντουρμ, θα γίνει κινητοποίηση στη λαϊκή αγορά της περιοχής ενώ Θα ακολουθήσει πικετοφορία, με μοίρασμα κειμένου καταγγελίας και συλλογή υπογραφών από τους κατοίκους.
τι ειπε ο Μαρξ για τη βια
σε ενα μπλογκ ειδα να γραφεται το εξής:
''από την εποχή του Μαρξ που διατύπωσε την γνωστή φράση ( ‘..Η βία είναι η μαμή της επανάστασης..’). ''
και σχολιασα:
μονο που η φραση αυτη του Μαρξ ειχε εντελως αλλο νοημα
αναφερεται στην πρωταρχική συσωρευση του κεφαλαιου και εδειχνε το πως η ανοδος του καπιταλισμου δεν ηταν ειρηνικη αλλά εντελώς βιαιη
και δεν ελεγε ( ‘..Η βία είναι η μαμή της επανάστασης..’).
αλλά Η βια ειναι η Μαμη της ιστοριας
''από την εποχή του Μαρξ που διατύπωσε την γνωστή φράση ( ‘..Η βία είναι η μαμή της επανάστασης..’). ''
και σχολιασα:
μονο που η φραση αυτη του Μαρξ ειχε εντελως αλλο νοημα
αναφερεται στην πρωταρχική συσωρευση του κεφαλαιου και εδειχνε το πως η ανοδος του καπιταλισμου δεν ηταν ειρηνικη αλλά εντελώς βιαιη
και δεν ελεγε ( ‘..Η βία είναι η μαμή της επανάστασης..’).
αλλά Η βια ειναι η Μαμη της ιστοριας
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009
65 χρόνια από τη Μάχη του Κιλκίς: Η αναμέτρηση δύο κόσμων Αναδημσιευση απο το Erodotos Weblog
Erodotos Weblog
65 χρόνια από τη Μάχη του Κιλκίς: Η αναμέτρηση δύο κόσμων
Ένα άρθρο του καθηγητή Ιστορίας του ΑΠΘ Γιώργου Μαργαρίτη
Ο ΕΛΑΣ μπαίνει στη Θεσσαλονίκη
Για τις λεπτομέρειες της μάχης στο Κιλκίς στις 4 Νοέμβρη του ‘44, άλλοι είναι ίσως πιο αρμόδιοι από εμένα να μιλήσουν. Θα ήθελα, παρ’ όλα αυτά, να ξεχωρίσω ένα στοιχείο από τα πολλά: Οι αριθμητικοί συσχετισμοί υπόσχονταν μία αβέβαιη μάχη: Από 6 έως 9.000 υπολογίστηκαν από τις πηγές οι ένοπλοι και εκείνοι που τους συνόδευαν και είχαν κλειστεί στο Κιλκίς, έναντι 6.000 περίπου μαχητών του ΕΛΑΣ, οι περισσότεροι των οποίων δεν πρόλαβαν να πάρουν μέρος στη μάχη. Τελικά, σε κανένα σημείο δεν υπήρξε αμφιβολία ως προς την τελική έκβασή της. Ισως αυτό προδίδει την πολιτική – αποφεύγω τη λέξη αλλά μάλλον είναι σωστή στην προκειμένη περίπτωση: την ηθική ανωτερότητα του ΕΛΑΣ – αυτό το είδος της υπεροχής που δεν μετριέται με αριθμούς τουφεκιών, σφαιρών και πυροβόλων.Ηθική, καθότι ήταν ουσιαστικά πολιτική. Ο ΕΛΑΣ είχε εκείνο το Νοέμβρη πίσω του έναν επικό αγώνα ενάντια στον κατακτητή και ενάντια σε όλο το θεσμικό, οικονομικό και κοινωνικό σύστημα της Κατοχής, μέσα από το οποίο οι τότε άρχουσες τάξεις της χώρας αποπειράθηκαν να εντάξουν τη χώρα στη Νέα Ευρώπη του ναζισμού. Ο ΕΛΑΣ είχε πίσω του τη μαζικότερη πολιτική οργάνωση που είχε γνωρίσει έως τότε η Ελλάδα, το ΕΑΜ, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Είχε πίσω του το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, μέρος ενός παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος που στα 1944, αφού επέβαλε την ισότιμη αποδοχή του στην Αντιφασιστική Συμμαχία, ολοκλήρωνε τη συντριβή του ναζισμού, την επιβολή του πολιτισμού πάνω στη ρατσιστική βαρβαρότητα. Είχε πίσω του την ακτινοβολία της Σοβιετικής Ενωσης και του Κόκκινου Στρατού. Τέλος, και το πιο σπουδαίο ήταν αυτό, είχε πίσω του τους αγρότες, τους εργάτες, πλατιά στρώματα ενός ελληνικού πληθυσμού που είχε τα πάνδεινα υποφέρει στην Κατοχή, αλλά και πριν από αυτήν, και προσδοκούσε επιτέλους να απολαύσει τους καρπούς του δικού του μόχθου, τις κατακτήσεις που με το αίμα του κέρδισε…
Δοσίλογοι – «τσολιάδες» του Ι. Ράλλη συνοδεύουν Ελληνες πατριώτες που έπιασαν σε μπλόκο της Αθήνας, για να τους παραδώσουν στα «Ες Ες»
Από την άλλη μεριά, ήταν τα υποπροϊόντα μιας «παρεξήγησης»: Κοινωνικά ήταν αγρότες και πρόσφυγες σε μεγάλο βαθμό οι κλεισμένοι στην πόλη του Κιλκίς. Σε κάποιο ποσοστό τους τουρκόφωνοι – κατάσταση που τους είχε αποκόψει από την επαφή με το γύρω τους κόσμο και από την παρακολούθηση των κοσμοϊστορικών αλλαγών. Ερμαια της πολιτικής των Γερμανών και των στελεχών της «Ελληνικής Πολιτείας» – του κράτους του δοσιλογισμού. Ερμαια των βρετανικών ραδιουργιών, έρμαια των οπλαρχηγών και των πολιτευτών που λεηλατούσαν προπολεμικά την ψήφο και την ψυχή τους. Ερμαια, όπως εκείνοι οι λαοί που δεν τολμούν να βγουν από τις βαθιές σπηλιές της άγνοιας και της οπισθοδρόμησης και ν’ αποφασίσουν στο φως για την τύχη του εαυτού τους, των παιδιών τους, της χώρας τους…. Εξαρτήματα ενός κόσμου, που στα 1944 έδειχνε να πεθαίνει, μόλις είχαν γευτεί την περιφρόνηση και τελικά την εγκατάλειψη από τους παλαιούς τους κυρίους τους Γερμανούς – για χάρη των οποίων είχαν βαθιά βουτήξει τα χέρια τους στο αίμα των συμπατριωτών τους. Πλησίαζαν το απόλυτο τίποτα, όπως συμβαίνει με εκείνους τους λαούς που εναποθέτουν τη μοίρα τους σε προστάτες και σωτήρες…Αυτά ήταν τα αντίπαλα στρατόπεδα στη μάχη των δύο κόσμων που αναμετρήθηκαν στην Ελλάδα της Κατοχής και στο μικρό αλλά πολύπαθο Κιλκίς.
Αυτήν την ηθική υπεροχή του ΕΛΑΣ προσπαθούν έκτοτε να καταστρέψουν οι αντίπαλοί του. Από την επομένη κιόλας της σύγκρουσης, ξεκίνησε μία προπαγανδιστική εκστρατεία ενάντια στον ΕΛΑΣ και στο ΚΚΕ όπου, τα όσα έγιναν τον Νοέμβριο του 1944 στο Κιλκίς, όπως και όσα είχαν προηγηθεί σε προηγούμενες συγκρούσεις του ΕΛΑΣ με τα Τάγματα Ασφαλείας και τους άλλους σχηματισμούς συνεργασίας – ο Μελιγαλάς στη Μεσσηνία είναι κάτι αντίστοιχο. Η προπαγανδιστική αυτή εκστρατεία πήρε τερατώδεις διαστάσεις μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, το Φεβρουάριο του 1945, αποτέλεσε τη «νομιμοποιητική» βάση για τη δολοφονική σταυροφορία της «Λευκής αντικομμουνιστικής τρομοκρατίας» στα 1945 – 1947 και συνόδευσε όλο το μετέπειτα μετεμφυλιακό καθεστώς των διωγμών και των απαγορεύσεων. Γνώρισε μία αναμενόμενη έξαρση στη χούντα – όπου μάλιστα οι κάθε λογής συνεργάτες των κατακτητών αναγορεύτηκαν, στα 1969, ως «εθνική αντίσταση». Στις μέρες μας, μέρες πολύμορφης κρίσης και ανησυχίας, το ίδιο προϊόν το σερβίρουν ξαναζεσταμένο οι «αναθεωρητές» προπαγανδιστές – φοβούμαι ότι δεν μπορώ να τους ορίσω ως ιστορικούς, ως επιστήμονες ή ως τίποτε άλλο – Καλύβας – Μαρατζίδης και λοιποί.
Ανακοίνωση – διαταγή του αρχηγού των Ταγμάτων Ασφαλείας, στο πρωτοσέλιδο του «ΒΗΜΑΤΟΣ»
Σύμφωνα, λοιπόν, με τη δική τους εκδοχή, οι κομμουνιστές στην Ελλάδα ως μέρος της ευρύτερης εγκληματικής συνωμοσίας που ταλαιπώρησε τον κόσμο ολόκληρο στη διάρκεια του εικοστού αιώνα, έδειξαν, στην Κατοχή και τον Εμφύλιο – όταν, δηλαδή, είχαν τα όπλα και τις δυνατότητες – το πραγματικό τους πρόσωπο και σχέδιο: Αρχισαν, δηλαδή, να εξοντώνουν τους αντιπάλους τους έτσι ώστε να μείνουν μόνοι αυτοί στον κόσμο και ν’ απολαύσουν την επί του κενού στηριγμένη εξουσία τους. Για το λόγο αυτό στο Κιλκίς, στο Μελιγαλά και στις όποιες «πηγάδες», σκότωναν δικαίους και αδίκους, έτσι χωρίς λόγο και χωρίς νόημα….Η «πτωματολογία» αποτέλεσε εξάλλου σταθερή παρα-επιστημονική (όπως λέμε μετα-φυσική) μέθοδο της ελληνικής δεξιάς (το προσδιορίζω γιατί τη μέθοδο αρχικά τη δίδαξε ο ναζισμός και ο ευρύτερος αντι-κομμουνισμός του μεσοπολέμου) από τον καιρό της έκθεσης ξεθαμένων πτωμάτων μπροστά στο Ζάππειο ή στο Περιστέρι στην μετά τα Δεκεμβριανά Αθήνα. Τότε, μάλιστα, ήρθαν και Βρετανοί «σύμβουλοι» για να βοηθήσουν τη σχετική σκηνοθεσία και να ικανοποιήσουν τους δημοσιογράφους του «ελεύθερου κόσμου» που προσπαθούσαν να εξηγήσουν στους αναγνώστες τους τα ανεξήγητα – το πώς και το γιατί ο βρετανικός στρατός, μεσούντος του πολέμου, προτίμησε να εκστρατεύσει ενάντια στον ΕΛΑΣ παρά ενάντια στους Γερμανούς ναζί…
Το μνημείο για τη μάχη του ΕΛΑΣ στο Κικλίς
Η «πτωματολογία» έχει το προσόν ότι δεν εξηγεί τίποτα πέρα από το ότι οι κομμουνιστές είναι εγκληματίες και ότι η φύση και τα ένστικτα των ανθρώπων είναι ταπεινά και βίαια και ως εκ τούτου «προληπτικά» οι ανθρώπινες κοινωνίες πρέπει να εγκλείονται σε φυλακές με περιορισμένα δικαιώματα, κάμερες και άφθονες «δυνάμεις της τάξης». Δεν εξηγεί το γιατί, αποφεύγει την πολιτική, τη γνώση, την Ιστορία. Αποφεύγει να απαντήσει στο τι γύρευαν μερικές χιλιάδες άτομα κλεισμένα στο Κιλκίς τις λαμπρές, κατά τα άλλα, μέρες της Απελευθέρωσης από το ναζιστικό ζυγό. «Από το φόβο των κομμουνιστών», μας λένε χωρίς να μας εξηγούν γιατί τους φοβόντουσαν…
Τα πράγματα από κοντά
Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο. Πραγματικά σκοτώθηκαν πολλοί άνθρωποι στο Κιλκίς, στη μάχη και στις αμέσως επόμενες ημέρες. Σε καμία περίπτωση – εκτός από τους αμάχους που τυχαία σκοτώθηκαν στις μάχες – δεν ήταν πρόσωπα «αθώα» ή «άσχετα» με την πολιτική έννοια της λέξης. Επρόκειτο για ποικιλότροπα στρατευμένους στην υπόθεση της ναζιστικής Νέας Τάξης ανθρώπους, αυτής της «Νέας Τάξης» που βύθισε τον λαό μας στη δουλεία, στον θάνατο, στην εξαθλίωση. Να τι ξεχνούνε πρώτο – πρώτο οι «αναθεωρητές ιστορικοί» : ότι γινόταν πόλεμος εκείνο τον καιρό, ολοκληρωτικός πόλεμος με καίριο διακύβευμα – για την εφιαλτική προοπτική της επικράτησης του ναζισμού επρόκειτο (και είχε σχέδια ο ναζισμός : μετά τους κομμουνιστές, τους Εβραίους, τους Σλάβους ποιον είχε σειρά να εξοντώσει; …). Σε αυτόν τον πόλεμο οι κλεισμένοι στο Κιλκίς είχαν διαλέξει το στρατόπεδό τους : ήταν με τη Νέα Τάξη και πολέμησαν γι’ αυτήν! Γι’ αυτό και βρέθηκαν στο Κιλκίς – το σχέδιο ήταν να ακολουθήσουν τους υποχωρούντες Γερμανούς. Η απροθυμία των τελευταίων να τους φορτωθούν, αλλά και τα καταχθόνια σχέδια των Βρετανών – όπως θα δούμε στη συνέχεια τους παγίδεψαν στο Κιλκίς.
Αυτοί οι «οπλαρχηγοί», οι «εθελοντές» των λόχων και ταγμάτων, οι προσήλυτοι της «Εθνικοσοσιαλιστικής Οργανώσεως» της Κοζάνης, της «Εθνικής Αντικομμουνιστικής Οργανώσεως» της Κατερίνης, οι γερμανοντυμένοι του «Εθνικού Ελληνικού Στρατού» – το τάγμα «Λεωνίδας» του Πούλου που έφυγε έγκαιρα και συνέχισε να πολεμά στο πλευρό των Γερμανών ως τον Απρίλιο του 1945 στη Σλοβενία και στην Αυστρία… – είχαν, τον καιρό της Νέας Τάξης, σπείρει ανέμους και θύελλες, είχαν στο πλευρό των Γερμανών ματώσει τους συμπατριώτες τους, είχαν γίνει κυνηγιάρικα σκυλιά για να ξετρυπώνουν κομμουνιστές, πατριώτες, Εβραίους ή ό,τι άλλο επιθυμούσε ο αφέντης τους. Είναι αφύσικο το ότι θέρισαν θύελλες; Ηταν αφύσικο ότι μερικοί από αυτούς λιντσαρίστηκαν από τους συγχωριανούς τους;
Αυτό, όμως, δεν απαντά στο ερώτημα του πώς μαζεύτηκαν μερικές χιλιάδες άτομα πρόθυμα μέσα στην απελπισία τους ν’ ακολουθήσουν τους Γερμανούς στο μαύρο δρόμο της καταστροφής και της ήττας. Οι πιο σοβαροί από τους συντηρητικούς ιστορικούς – όπως ο Στράτος Δορδανάς – περιγράφουν αυτόν τον κόσμο του δοσιλογισμού, της συνεργασίας με τον κατακτητή και της προδοσίας με τα πιο μελανά χρώματα. Οι ηγέτες του ήταν οπωσδήποτε εξαιρετικά αμφιλεγόμενες και σκοτεινές προσωπικότητες και μεγάλο ποσοστό από αυτούς είχε στο παρελθόν διαπρέψει είτε στους χώρους του εγκλήματος, είτε στον εξίσου βρώμικο χώρο των «εθνικιστικών» και «ακροδεξιών» οργανώσεων του ελληνικού φασισμού και εθνικοσοσιαλισμού. Θα ήταν όμως υπερβολικό να αποδώσουμε τη δράση τους στον καιρό της κατοχής αποκλειστικά και μόνο στο παρελθόν τους και στην ηθική τους υπόσταση. Πολιτικές και κοινωνικές ήταν οι επιλογές τους σε αυτήν την περίοδο και πάνω σε αυτό πρέπει να σταθούμε, για να καταλάβουμε το τι συνέβη. Δεν ντύθηκαν «γερμανικά» επειδή ήταν «κακοί». Πρόδωσαν την πατρίδα και το λαό τους επειδή είχαν συγκεκριμένα συμφέροντα δικά τους και αλλωνών να προασπίσουν.
Οι βιογραφίες πολλών από αυτούς – όσων δεν πρόφτασαν να ενταχθούν στη μεταπολεμική τάξη και να στρατολογηθούν στο κυβερνητικό στρατόπεδο στον Εμφύλιο – μας είναι γνωστές από τις δικογραφίες των ειδικών δικαστηρίων δοσιλόγων που συστήθηκαν στα 1945 – 1946 από τις τότε κυβερνήσεις της Αθήνας. Τα τότε δικαστήρια, όπως και οι σημερινοί συντηρητικοί ιστορικοί, εξηγούσαν το φαινόμενο με ηθικούς όρους : ο κακός και ο άσχημος…. Επίμονα επένδυσαν σε αυτήν την ερμηνεία και εκδοχή, τόσο επίμονα που νόμιμα μπορούμε να υποψιαστούμε ότι είχαν κάτι το πολύ σοβαρό να αποκρύψουν, ότι ήθελαν να μεταφέρουν την όλη συζήτηση στο επουσιώδες, στο προσωπικό και στο τυχαίο – μακριά από τους μηχανισμούς της τότε κοινωνίας και μακριά απ’ όσους σημαντικούς – τις ομάδες, τις κοινωνικές τάξεις – ωφελούνταν στη μαύρη περίοδο της Κατοχής.
Στις δικογραφίες που παρέδωσε μετά τη Βάρκιζα το δικαστικό τμήμα του ΕΛΑΣ στις αρμόδιες πλέον δικαστικές υπηρεσίες – δυστυχώς οι περισσότερες από αυτές για ευνόητους λόγους καταστράφηκαν – διακρίνεται ξεκάθαρα η σχέση που είχαν οι ένοπλοι στην υπηρεσία του κατακτητή με τους οικονομικά ισχυρούς, μερικούς μεγαλογαιοκτήμονες αλλά κυρίως μεγαλεμπόρους της μαύρης ή της άσπρης αγοράς – προμηθευτές του στρατού κατοχής, εργολάβους, πλοιοκτήτες και μεταφορείς και βιομηχάνους. Με όλους δηλαδή τους εκπροσώπους του ελληνικού καπιταλισμού που είδε τις δουλειές και τα κέρδη του να αυγαταίνουν κατακόρυφα τον καιρό της Νέας Τάξης. Η λεηλασία του μόχθου των αγροτών – μέσα από την αρπαγή, την «υποχρεωτική συγκέντρωση», τη φορολογία της δεκάτης ή το παρακράτημα, και στη συνέχεια εμπορευματοποίησή της με όρους ληστρικούς από τους συνδεδεμένους με την κατοχική εξουσία άφηνε δυσθεώρητα κέρδη όπως και η εμπορευματοποίηση των εφοδίων που ο Ερυθρός Σταυρός έστελνε για στήριξη και αρωγή των πεινασμένων. Τα στρατιωτικά έργα για λογαριασμό του κατακτητή (αεροδρόμια, οχυρά, δρόμοι, λατομεία – ορυχεία, στρατόπεδα, κ.λπ.) συχνότατα με τη χρήση δουλικού εργατικού δυναμικού που προμηθεύονταν οι εργολάβοι από τις «αγγαρείες» ή από τα στρατόπεδα προμήθειας δούλων (του Παύλου Μελά ήταν ένα τέτοιο στη Θεσσαλονίκη) επίσης έκαναν τους οικονομικά ισχυρούς ακόμα ισχυρότερους. Οι βιομηχανίες – μερικές με «μεσεγγυούχους» διαχειριστές – δούλευαν επίσης νυχθημερόν για τις ανάγκες του στρατού κατοχής ή για την οικονομία του Τρίτου Ράιχ. Οπωσδήποτε δεν έχαναν οι ιδιοκτήτες τους και οι διαχειριστές τους – κάθε άλλο μάλιστα !
Διεξαγόταν αμείλικτος ταξικός αγώνας
Αυτό που μας κρύβουν οι συντηρητικοί ιστορικοί – και δε μιλώ εδώ για τους «αναθεωρητές» που έχουν λυμένο το πρόβλημα (= για όλα φταίει η εγκληματική φύση του κομμουνισμού…), είναι ότι στην Κατοχή δεν υπήρχε μία και μόνο, αδιαίρετη, ενωμένη και μεταφυσική ελληνική κοινωνία αλλά ότι στο γενικό πλαίσιο του πολέμου και της Νέας Ευρώπης διεξαγόταν μια έντονη κοινωνική σύγκρουση, ένας αμείλικτος ταξικός αγώνας. Ο ελληνικός καπιταλισμός κέρδιζε πολλά, υπηρετώντας τους κατακτητές, δουλεύοντας για τον δικό τους κόσμο και τα δικά τους συμφέροντα, σε αυτή την κατάσταση: κέρδιζε επειδή – χάρη στο κατοχικό πολιτικό καθεστώς – προωθούσε την χωρίς όρια εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, του μόχθου των ανθρώπων και την χωρίς φραγμούς λεηλασία των παραγωγών της υπαίθρου, των αγροτών.
Πολλές ενδείξεις πιστοποιούν τις διαστάσεις της συσσώρευσης πλούτου από τον ελληνικό καπιταλισμό, είτε τον προϋπάρχοντα, είτε τον νέο που ακριβώς οι συνθήκες της κατοχής δημιούργησαν. Η δίψα για χρυσό, η μαζική αγορά ακινήτων στις πόλεις, τα πορίσματα της ειδικής επιτροπής οικονομικών δοσιλόγων που συστάθηκε και βραχύβια λειτούργησε στα 1945, μας δείχνουν τις διαστάσεις του φαινομένου. Τα ποσά των κερδών και των ωφελημάτων του ελληνικού καπιταλισμού σε αυτήν την περίοδο προκαλούν ίλιγγο. Οσα έχαναν οι φτωχοί τα αποκτούσαν οι πλούσιοι. Και με τις λόγχες των κατακτητών ως υπομόχλιο, οι εργαζόμενοι είχαν πολλά, πολλά να χάσουν – κυριολεκτικά οι όποιες περιουσίες και ο μόχθος τους καταστροφικά λεηλατήθηκαν.
Φυσικά, οι άρχουσες τάξεις, φυσικά οι μεγαλέμποροι και οι βιομήχανοι, θα προάσπιζαν τον πλούτο και τη θέση τους – φυσικά θα συγκρούονταν μέχρι θανάτου με την απειλή που αντιπροσώπευε γι’ αυτούς το ΚΚΕ, το ΕΑΜ το ταξικό και ταυτόχρονα πατριωτικό – ενάντια στην προδοσία που ο ελληνικός καπιταλισμός είχε επιλέξει ως τρόπο πλουτισμού – κίνημα. Η στρατολόγηση ενόπλων σωμάτων δεν γινόταν μόνο για την εξυπηρέτηση του κατακτητή – γινόταν και για την προάσπιση της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης – νεόκοπης ή παλιάς, πειρατικής ή συμβατικής – καπιταλιστικής δηλαδή, το ίδιο είναι !
Το αίμα που χύθηκε από δοσίλογους μπορούμε να το χρεώσουμε απευθείας στον καπιταλισμό και στους τρόπους που παλεύει να κρατηθεί.
Αυτό δεν μπορούν να μας το πουν οι συντηρητικοί ιστορικοί – στην υπόθεση της άρχουσας τάξης είναι στρατευμένοι – γι’ αυτό και περιγράφουν τον δοσιλογισμό ως υπόθεση του «κακός, εγκληματίας και άσχημος» για να μην αναφερθούν στην ταξική φύση του φαινομένου.
Τα ένοπλα σώματα σχετίζονταν άμεσα με την πολιτική και προπαντός με την υλική στήριξη της άρχουσας τάξης στην κατοχή. Ηταν ένα είδος εγγύησης γι’ αυτήν, ένα είδος σωματοφυλακής για τα πρόσωπα και τα θησαυροφυλάκιά τους. Στην περίπτωση της βόρειας Ελλάδας το σύνολο σχεδόν των συνεργαζομένων με τη γερμανική στρατιωτική ή οικονομική μηχανή «επιχειρηματιών» συνέδραμαν οικονομικά τη συγκρότηση ένοπλων ομάδων. Η οργάνωση ολόκληρων χωριών ενίοτε στο αντικομμουνιστικό μέτωπο προφανώς δεν ήταν προϊόν της όποιας τρομοκρατίας που επέβαλε ο ΕΛΑΣ, καθότι για να υπάρξει τέτοιου είδους «τρομοκρατία» έπρεπε πρώτα τα χωριά αυτά να ενταχθούν στο αντικομμουνιστικό ένοπλο στρατόπεδο (ενίοτε εκδιώκοντας όσους από τους κατοίκους τους διαφωνούσαν). Οι ειδικές παροχές (από τη βοήθεια του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού ενίοτε), προνόμια και δικαιώματα εξηγούν αυτήν την εξαγορά η οποία συμβαίνει σε κοινότητες των οποίων οι κάτοικοι είχαν παρουσιάσει δυσκολίες επικοινωνίας με τους γείτονές τους στον αγροτικό χώρο. Οι χθεσινοί περιφρονημένοι μπορούσαν έτσι να επιδείξουν μια κάποια δόξα στους γείτονες τους – μια σκοτεινή έστω δόξα. Στην ανθρώπινη ιστορία – μας λένε οι μύθοι – πολλοί έσπευσαν να πουλήσουν την ψυχή τους στον όποιο διάβολο για πολύ μικρότερα οφέλη…
Ονόμασαν τους δοσίλογους «εθνικό στρατό»
Η μη παράδοση και η απόφαση αντίστασης στον ΕΛΑΣ – ακόμα και όταν οι Γερμανοί τους εγκατέλειψαν – έχει τη δική της εξήγηση, εξήγηση κατά το μάλλον ή ήττον βρετανική.
Από τον Σεπτέμβριο του 1944 κιόλας, οι Βρετανοί άρχισαν να εφαρμόζουν μία διπλή πολιτική – όπως λέμε διπλά βιβλία.
Από τη μία, προχώρησαν σε ανοικτή καταγγελία των ένοπλων σωμάτων που δημιούργησαν οι Γερμανοί και ζήτησαν την άμεση παράδοσή τους στις συμμαχικές δυνάμεις – στον ΕΛΑΣ, δηλαδή, που ήταν κυρίαρχος στην ελληνική ύπαιθρο, ενώ συνυπόγραφαν τις αποφάσεις για βίαιη διάλυση των όσων εξακολουθούσαν να αντιστέκονται, θεωρώντας αυτούς τους σχηματισμούς «εχθρικές δυνάμεις». Από την άλλη, όμως, μεριά, οι Βρετανοί αξιωματικοί σύνδεσμοι ξεδίπλωσαν κάθε είδους εφευρετικότητα για να διατηρήσουν αυτούς τους μηχανισμούς όσο το δυνατόν πιο αλώβητους και συγκροτημένους.
Η κεντρική ιδέα – που εφαρμόστηκε στο μακεδονικό κυρίως χώρο – ήταν η έγκαιρη μετεξέλιξη των δοσιλογικών σωμάτων σε «συμμαχικά» τμήματα. Με άλλα λόγια, όταν οι Γερμανοί θα αποχωρούσαν, τα ένοπλα αυτά σώματα θα «στασίαζαν» κατά των απόντων έτσι και αλλιώς Γερμανών και θα προσχωρούσαν στις συμμαχικές δυνάμεις. Φυσικά, αυτό δε θα γινόταν με τον ΕΛΑΣ, ο οποίος, μάλλον, δε θα ήθελε να παίξει αυτό το παιχνίδι, αλλά με οργανώσεις που την τελευταία στιγμή συγκροτούνταν στο χώρο. Ετσι, λοιπόν, εμφανίστηκαν στην Κεντρική Μακεδονία οργανώσεις του ΕΔΕΣ – ή μάλλον ένα άθροισμα στρατολογημένων «παραγόντων», οι οποίοι ήταν απολύτως πρόθυμοι να υιοθετήσουν τα απολωλότα πρόβατα στην ανοικτή αγκαλιά του ΕΔΕΣ και να τα μεταβαπτίσουν σε αντιστασιακούς, παρέχοντάς τους τις σχετικές περγαμηνές.
Μάλιστα, οι ίδιοι οι Βρετανοί φρόντισαν, ώστε οι εκπρόσωποι του ΕΔΕΣ να ταξιδέψουν δεξιά και αριστερά υπό την προστασία τους για να γίνουν οι σχετικές συνεννοήσεις.
Με μαγικό σχεδόν τρόπο, ο ένας μετά τον άλλον, οι στρατιωτικοί σχηματισμοί των δοσίλογων άρχισαν να εμφανίζονται ως τάγματα και συντάγματα του ΕΔΕΣ, ενώ διστακτικά οι Βρετανοί αξιωματικοί έσπευδαν να πληροφορήσουν το επιτελείο του ΕΛΑΣ για τις απροσδόκητες αυτές εξελίξεις.
Ας σταθούμε για λίγο εδώ, πρώτον, γιατί αυτά τα πράγματα δεν είναι πολύ γνωστά, αφ’ ετέρου, διότι πρέπει να αποτίσουμε φόρο τιμής στη βρετανική πονηρία, ραδιουργία, διπλοπροσωπία και ό,τι άλλο μπορεί να βρει κανείς για να ορίσει ετούτα τα απίστευτα .
Στις αρχές του Οκτωβρίου, παρά τις απόλυτα καταδικαστικές συμμαχικές διαταγές ως προς την τύχη των στρατιωτικών σχηματισμών της κατοχικής εξουσίας που ήδη έχουν χαρακτηριστεί τμήματα ενός εχθρικού στρατού και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από τις συμμαχικές δυνάμεις, οι Βρετανοί άρχισαν την επιχείρηση διάσωσης των δοσίλογων τμημάτων της Βόρειας Ελλάδος.
Ενας απίστευτος ελιγμός
Στις 11 Οκτωβρίου του 1944 ήρθαν διαταγές από το Λονδίνο στη δύναμη «133» (κεντρική διοίκηση όλων των Βρετανών συνδέσμων που βρίσκονταν εκείνο τον καιρό σε ελληνικό έδαφος ) που της ζητούσαν να διατάξει τον στρατηγό Στέφανο Σαράφη (επικεφαλής του ΕΛΑΣ) να εντάξει στη δύναμή του τον «Ελληνικό Εθνικό Στρατό» του Παπαδόπουλου. Επρόκειτο προφανώς για δοκιμαστική κρούση και για διερεύνηση των αντιδράσεων του ΕΛΑΣ.
Ακόμα και οι Αγγλοι αξιωματικοί της περιοχής εξεπλάγησαν από αυτήν τη διαταγή και πολύ θα αναρωτήθηκαν αν το Λονδίνο είχε όρεξη για αστεία τέτοιους καιρούς. Το Λονδίνο, όμως, μιλούσε σοβαρά.
Στις 14 Οκτωβρίου, λίγες μέρες μετά αφού η τράπουλα ανακατεύτηκε η κεντρική ιδέα των Βρετανών ιθυνόντων ξεκαθάρισε.
Αφού αργεί ο ΕΛΑΣ να αποφασίσει, ο «Ελληνικός Εθνικός Στρατός» θα υιοθετηθεί από τον Ζέρβα. Η δύναμη 133, που άρχισε επιτέλους να κατανοεί το κόλπο, αντέδρασε περιγράφοντας το ποιόν του ΕΕΣ και τις ειδικές δυσκολίες που θα συναντούσε η ένταξή τους στον Ζέρβα, απάντησε δε ότι θα ήταν προτιμότερο να συνεχιστεί η προηγούμενη σκηνοθεσία, δηλαδή για την επιβίωση του ΕΕΣ ίσως να ήταν πιο έξυπνη ιδέα η προσφορά του στον Σαράφη, στον ΕΛΑΣ, δηλαδή, ο ΕΛΑΣ ίσως να μη διέλυε ένα τμήμα που θα είχε τοποθετηθεί κάτω από τις προσταγές του.
Από ό,τι φαίνεται, ο ΕΛΑΣ το συζήτησε αυτό το θέμα με την έννοια την εξής: Παραδοθείτε, ενταχθείτε, μεταστραφείτε, στασιάστε, κάντε ό,τι νομίζετε, παραδώστε τα όπλα οι πολλοί από εσάς πηγαίνετε σπίτια σας, όσοι είναι δακτυλοδεικτούμενοι και κατηγορούνται ελάτε εδώ και θα σας παραδώσουμε στα δικαστήρια και τούτο καθεξής.
Οταν ήρθαν αυτά τα πρώτα μηνύματα του ΕΛΑΣ, αντέδρασαν οι ίδιοι οι ένοπλοι, λέγοντας ότι «εδώ ο ΕΛΑΣ θα μας πάει στα δικαστήρια. Τι είναι ακριβώς αυτό το πράγμα, εμείς γι’ αυτό ακριβώς το πράγμα αλλάζουμε για να μην πάμε στα δικαστήρια». Και κάπου εκεί χάλασε το σχέδιο .
Αλλά καθώς οι Εγγλέζοι επέμεναν στις 25 Οκτωβρίου (το Λονδίνο είχε τρελάνει τη δύναμη 133 με διαταγές τις σχετικές, κάπου εκεί η δύναμη 133 στασίασε η ίδια «τι μας ζητάνε εδώ, μας ζητάνε κάτι το αδύνατο») η δύναμη 133 στέλνει στο Λονδίνο μια μακροσκελέστατη αναφορά, περιγράφει τι ακριβώς είναι αυτοί οι ένοπλοι εθελοντές των Μακεδονικών Σωμάτων που τους ζητούνε να τους εντάξουν πότε στον ΕΛΑΣ και πότε στον ΕΔΕΣ.
Αυτή ακριβώς η αναφορά είναι από τις καλύτερες περιγραφές που έχουμε για το τι ακριβώς ήταν αυτές οι ομάδες. Υπογράμμισε αυτή η αναφορά: Την απόλυτη ταύτισή τους με τους Γερμανούς, το γενικό μίσος του πληθυσμού εναντίον τους και, τέλος, υπενθυμίζει ότι οι κατευθυνόμενοι προς το Κιλκίς ένοπλοι έχουν επανειλημμένα συμπλακεί και σκοτώσει Βρετανούς αξιωματικούς και στρατιωτικούς εν γένει σε διάφορες μάχες κτλ. Και μάλιστα, για να το κάνει πιο βαρύ αυτό, αναφέρει την εμπλοκή αυτών των σωμάτων στη Μάχη της Κοζάνης, όπου στρατεύματα του ΕΛΑΣ, μαζί με Βρετανούς σαμποτέρ, επιτέθηκαν στην πόλη και η πόλη σώθηκε χάρη στη μέχρι αυτοθυσίας άμυνα από τμήματα των ενόπλων καπεταναίων για την προάσπιση των Γερμανών. Οτι συμμετείχαν ενεργά σε αυτή τη μάχη, πράγμα που κόστισε απώλειες και στον ΕΛΑΣ και στους Βρετανούς. Στην αναφορά τους, λοιπόν, υπενθύμισαν αυτό το γεγονός.
Αλλά όλη αυτή η ιστορία, η οποία εξακολουθεί μέχρι το τέλος Οκτωβρίου, δημιουργεί μια εύλογη σύγχυση στους επικεφαλής των ενόπλων του Κιλκίς, οι οποίοι δεν είχαν ξεκαθαρίσει ακόμα στο μυαλό τους (και αυτό μας το περιγράφει καλά ο Δαρδανας) τι ήθελαν οι Αγγλοι, θα τους προστάτευαν ή θα τους θυσίαζαν. Θα έπρεπε να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ για να σωθούν και αργότερα να χρησιμεύσουν ως εφεδρείες της αντίδρασης ή ήταν η σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ η τελευταία τους ευκαιρία. Οι Αγγλοι αξιωματικοί σύνδεσμοι είχαν μπερδευτεί και οι ίδιοι τι ακριβώς θέλανε να κάνουν με αυτούς. Ο ΕΔΕΣ ήταν εικονική πραγματικότητα στην περιοχή και οι άλλοι καπετάνιοι (όπως τους ονομάζει ο Μαρατζίδης) μέσα σ’ αυτήν τη σύγχυση και την ταραχή αφέθηκαν κυριολεκτικά στην τύχη τους. Αυτό εξηγεί πώς βρεθήκανε 9.000 ίσως άτομα κλεισμένα στο Κιλκίς στις 4 Νοεμβρίου του 1944.
Η επόμενη μέρα αυτών που πλούτισαν στην κατοχή
Για την κατανόηση της σύγκρουσης, χρήσιμα είναι και ορισμένα ακόμα στοιχεία που αφορούν στη γενικότερη κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Η σύγκλιση των δύο αντικομμουνιστικών πόλων εξουσίας ήταν επιθυμία και επιλογή σημαντικών κοινωνικών στρωμάτων, στηριζόταν σε ισχυρό κοινωνικό έρεισμα. Η κατοχή, με τις ανατροπές και τις νέες λειτουργίες που προκάλεσε, ήταν περίοδος έντονης οικονομικής δραστηριότητας και πεδίο ευκαιριών, πάνω στις οποίες μπορούσαν εύκολα να κτισθούν μεγάλες ή μικρές περιουσίες1. Οι εξαιρετικά προσοδοφόρες δραστηριότητες αφορούσαν σε κάποιο ποσοστό ευκαιριακές, πρόσκαιρες καταστάσεις που εμφανίζονταν στο περιθώριο της νομιμότητας, έστω και με την κατοχική εκδοχή της. Η μαύρη αγορά, στη μεγάλη κλίμακα, ήταν μία από αυτές, σημαντική εξαιτίας των επιπτώσεων που είχε στη ζωή των πολλών, όχι όμως η πιο αποδοτική στο οικονομικό πεδίο. Στο τελευταίο, οι περισσότερο νόμιμες δραστηριότητες απέδιδαν σαφώς περισσότερα. Το χονδρεμπόριο, λόγου χάρη, ειδών διατροφής, συνδεόταν με τρεις πηγές πλούτου: τους μηχανισμούς της κρατικής συγκέντρωσης της αγροτικής παραγωγής, από τη μεταφορά της ειδικά ως την κατανομή της στο λιανικό εμπόριο, τους μηχανισμούς διαχείρισης των αγαθών που έφερνε ο Ερυθρός Σταυρός και οι άλλοι οργανισμοί από το εξωτερικό και τελευταίο, τις παραγγελίες και τον εφοδιασμό των στρατευμάτων κατοχής. Ολα αυτά ήσαν και νόμιμα και «επίσημα», γεγονός που επέτρεπε σε όσους διέπρεπαν σε τέτοιες δραστηριότητες να βρίσκονται κοντά στην κατοχική εξουσία και στις κοινωνικές λειτουργίες.
Η βιομηχανική παραγωγή δεν ήταν επίσης μία αδιάφορη δραστηριότητα. Η έκδοση αδειών για ίδρυση ή επέκταση βιομηχανικών καταστημάτων, στο χώρο της υφαντουργίας για παράδειγμα, γνώρισε αξιοσημείωτες αιχμές το 1943. Η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων λιγνίτη στα πέριξ της Αθήνας και στην υπόλοιπη Αττική δημιούργησε πλήθος μικρών εκμεταλλεύσεων που ανέδειξαν ισάριθμους εργολάβους. Για τους τελευταίους, όμως, σε μικρή, οικογενειακή, ή σε μεγάλη, εταιρική κλίμακα, οι μεγάλες ευκαιρίες παρουσιάστηκαν στο πεδίο των στρατιωτικών έργων, για λογαριασμό, φυσικά, του στρατού κατοχής. Στη διάρκεια της κατοχής κατασκευάστηκαν ή επεκτάθηκαν ή βελτιώθηκαν είκοσι περίπου αεροδρόμια (το Ελληνικό περιλαμβάνεται σε αυτά), ναυτικές βάσεις, πολλά χιλιόμετρα δρόμων, στρατόπεδα, αποθήκες καταφύγια και ολόκληροι οικισμοί για λογαριασμό του κατοχικού στρατού, καθώς και πλήθος οχυρώσεων κάθε μορφής, έκτασης και είδους. Το σύστημα των εργολαβιών και των υπεργολαβιών κυριάρχησε σε αυτές τις κατασκευές σε όφελος Ελλήνων επιχειρηματιών ή τεχνιτών. Η εργατική δύναμη που χρησιμοποιήθηκε σε αυτά τα έργα ήταν επίσης σημαντική, ήταν σε μικρό ποσοστό υποχρεωτική – με την έννοια των «αγγαρειών» κυρίως – στις περισσότερες των περιπτώσεων όμως και στα πιο σημαντικά από τα έργα στηριζόταν στη μισθωτή εργασία με τις αμοιβές σε χρήμα ή σε είδος, ανάλογα με την εποχή και την περίσταση.
Η έλλειψη οικονομικών μελετών για την περίοδο καθιστά αδύνατο προς το παρόν τον προσδιορισμό των εισοδημάτων που προέκυπταν από αυτό το είδος των δραστηριοτήτων. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος των πρώτων δεν μπορούμε παρά να καταφύγουμε σε ενδείξεις. Από τις τελευταίες η πιο ενδιαφέρουσα, καθώς μάλιστα αφορά κυρίως το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας, είναι η αγοραπωλησία ακινήτων που πήρε διαστάσεις επιδημίας όχι τόσο στον καιρό της πείνας και των ελλείψεων του 1941 – 1942, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, αλλά στα 1943 – 1944, όταν δηλαδή τα εισοδήματα κοινωνικών ομάδων της πόλης πήραν σημαντικές αποστάσεις από τα αντίστοιχα εισοδήματα των πολλών – των μισθοσυντήρητων. Εκτός από αυτό το φαινόμενο (θα μας απασχολήσει σε άλλη αναφορά για την Αθήνα του 1944), η γοητεία του χρυσού, η πυρετώδης αναζήτηση χρυσών λιρών αποτυπώνει επίσης την ύπαρξη εισοδημάτων τα οποία προσπαθούσαν απεγνωσμένα να εκφραστούν σε επένδυση που θα διέσωζε την αξία τους στη διάρκεια των αναταράξεων και της γενικής ρευστότητας της εποχής.
Πέρα από τους οικονομικούς ελιγμούς για τη διασφάλιση των αποκτηθέντων, οι ομάδες αυτές κατανοούσαν ότι το πλέον σημαντικό, σε μία κατάσταση ρευστή, όπως εκείνη της Ελλάδας του 1944, ήταν η διασφάλιση πολιτικών ερεισμάτων που θα προστάτευαν τη νέα οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση. Ως εκ τούτου, τα μέλη τους ανήκαν σε εκείνους που επιθυμούσαν διακαώς την πολιτική σύγκλιση μεταξύ των πολιτικών εκείνων σχηματισμών που θα ήταν σε θέση να κατανοήσουν την ειδική κατάσταση των «πλουτισάντων» και να την προασπίσουν απέναντι στην κυριότερη απειλή – το ΕΑΜ και το κίνημα της Αντίστασης. Το μεγάλο τους κεφάλαιο σ’ αυτήν την προτεινόμενη συνεργασία ήταν η ίδια η δύναμη του κινήματος της Αντίστασης που επέβαλε, για την αντιμετώπισή της, τη συγκρότηση ισχυρών συμμαχιών, στο πλαίσιο των οποίων μπορούσαν να «ξεχαστούν» πολλές θλιβερές καταστάσεις του πρόσφατου παρελθόντος. Η συναλλαγή δεν ήταν άνιση. Στον αγώνα μάλιστα ενάντια στην Αντίσταση και την αριστερά οι δυνάμεις αυτές ήσαν ιδιαίτερα αξιόπιστες. Σε αυτές τις ομάδες περίσσευε ο φανατισμός καθώς επίσης περίσσευε ο φόβος και το άγχος. Η θέση τους ήταν επισφαλής, τα εισοδήματά τους οφείλονταν σε μία συγκυρία που χανόταν και η διασφάλισή τους εξαρτιόταν άμεσα και απόλυτα από την πολιτική ατμόσφαιρα που θα επικρατούσε μετά την απελευθέρωση.
Οι «ενωτικοί»
Αλλα κοινωνικά στρώματα, ισχυρότερα αριθμητικά, προσδένονταν στο κράτος της Αθήνας με λιγότερο προσοδοφόρους τρόπους. Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι τραπεζοϋπάλληλοι, για παράδειγμα, είχαν πρωτοστατήσει στις κινητοποιήσεις του 1943 με γενικό αίτημα την καλύτερη πρόσβαση στα εφόδια του Ερυθρού Σταυρού ή στα διαθέσιμα του κρατικού μηχανισμού. Οι κινητοποιήσεις αυτές πέτυχαν σε ικανοποιητικό βαθμό και δημιούργησαν επίσημους μηχανισμούς «επιδότησης» αυτών των μισθωτών. Οι συνεταιρισμοί, οι ενώσεις, τα ταμεία αλληλοβοήθειας των τελευταίων δεν ήσαν πλέον υποχρεωμένα να συνδιαλλαγούν με την ύπαιθρο για την εξασφάλιση των όσων ήσαν απαραίτητα στα μέλη τους. Στα 1944 στηρίζονταν στους επίσημους μηχανισμούς του κράτους. Στις πολιτικές τους πεποιθήσεις, πολλοί από αυτούς που τρέφονταν πλέον από το σύστημα παρέμεναν στο χώρο της αριστεράς, ένιωθαν κάποιους δεσμούς με το κίνημα στις γραμμές του οποίου είχαν αγωνιστεί και χάρη στο οποίο είχαν ξεφύγει από τα φάσμα της οικονομικής και κοινωνικής υποβάθμισης. Η συμπόρευσή τους όμως είχε πάψει να είναι ανατρεπτική, επαναστατική. Αφορούσε τη διασφάλιση της τρέχουσας κατάστασης και όχι την ανατροπή ενός συστήματος χάρη στο οποίο επιβίωναν με αξιοπρεπή τρόπο σε καθόλου αξιοπρεπείς εποχές. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ο κοινωνικός αυτός χώρος παρουσιαζόταν ως «ενωτικός», επιθυμούσε να δει την επιτάχυνση της σύγκλισης με τρόπο ήπιο, τέτοιο ώστε να μη θέτει σε κίνδυνο τις εύθραυστες κατακτήσεις αυτών των στρωμάτων.
Ενας απρόβλεπτος παράγοντας
Τέλος, υπήρχε ένας κοινωνικός χώρος ισχυρός αριθμητικά και απρόβλεπτος πολιτικά. Αφορούσε κυρίως τις πόλεις. Καθώς η κατοχή βάδιζε προς το τέλος της περιορίζονταν ή σταματούσαν τα στρατιωτικά έργα και συρρικνώνονταν οι μηχανισμοί που συνδέονταν με τις δυνάμεις κατοχής. Το ίδιο συνέβαινε και στο τμήμα εκείνο της βιομηχανίας που εργαζόταν στη βάση παραγγελιών για τους Γερμανούς. Η διαδικασία αυτή άφηνε πίσω της σημαντικό αριθμό από ανέργους σε μία εποχή όπου όλες οι αβεβαιότητες και οι ανασφάλειες για το μέλλον εμφανίζονταν και πάλι ισχυρές. Οι μηχανισμοί πρόνοιας, προστάτευσαν αυτόν τον ευρύτατο χώρο από τη λιμοκτονία και από την εξαθλίωση. Πολύ λιγότερα πράγματα όμως μπορούσαν να γίνουν για τις ανησυχίες αυτών των ανθρώπων που ένιωθαν ότι οι εξελίξεις τούς οδηγούσαν έξω από τον ενεργό κοινωνικό ιστό.
Περισσότερο από κάθε τι άλλο ο κοινωνικός αυτός χώρος ήταν αμήχανος και ανήσυχος. Οι προοπτικές του ήσαν εξαιρετικά θολές. Στην ουσία, περίμενε την «ανοικοδόμηση» ως νέο μάννα εξ ουρανού χωρίς όμως να προσδιορίζει την ακριβή έννοια της λέξης. Η προσδοκία ότι η απελευθέρωση θα έφερνε σχετική ευημερία και θα έλυνε τα προβλήματα ακόμα και των πλέον άτυχων της δεδομένης συγκυρίας λειτουργούσε ως κατευναστική ελπίδα αλλά και επικίνδυνη θρυαλλίδα στην περίπτωση που οι εξελίξεις θα παρουσιάζονταν κατώτερες των προσδοκιών. Ηταν χώρος απρόβλεπτος, έτοιμος να εκραγεί σε μία θύελλα διεκδικήσεων ή να υποταχθεί σε όποια κρατική ή κοινωνική αρωγή. Στο πολιτικό πεδίο ήταν μια πηγή κινδύνου. Μπορούσε να ερμηνεύσει με τον τρόπο του τόσο την «Λαϊκή κυριαρχία» και την «Λαοκρατία» της Αντίστασης όσο και την «Μεγάλη Ελλάδα» των οπαδών της παλιννόστησης. Και τα δύο συνθήματα εμπεριείχαν κάποια υπόσχεση ευημερίας…
Σημείωση:
1. Οι «πλουτίσαντες επί κατοχής» και γενικά όσοι βρήκαν τρόπους να μεταβάλουν την περιουσιακή τους κατάσταση και την κοινωνική τους θέση στη διάρκειά της θα έπρεπε να αποτελέσουν καίριο πεδίο για τη μελέτη της περιόδου. Τα φαινόμενα κοινωνικής και οικονομικής ανόδου ή έστω τα αντίστοιχα της πρόσδεσης σε ένα οικονομικό σύστημα, εξηγούν σε πολλές περιπτώσεις τις πολιτικές επιλογές των ανθρώπων και των ομάδων. Δυστυχώς, πρόκειται για ένα πεδίο που αφήνει αδιάφορους τους μελετητές. Οσα εδώ αναφέρονται μένουν έτσι στο επίπεδο των αρχικών παρατηρήσεων καθώς δεν μπορούν να στηριχθούν σε πρωτογενείς έρευνες και πηγές.
Το χρονικό
Αποσπάσματα από την αφήγηση του Στ. Ορφανίδη (Καραφωτιά) διοικητή του 6ου Λόχου, του 2ου Τάγματος, του 13ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ (στο περιοδικό «Εθνική Αντίσταση»)
Η μάχη του Κιλκίς που έγινε στις 4 Νοέμβρη 1944 ήταν μια από τις φονικότερες και σκληρές μάχες που έδωσε ο ηρωικός ΕΛΑΣ ενάντια σε κατακτητές και εθνοπροδότες. Η μάχη στην οποία είχαμε πάνω από 126 νεκρούς και από 230 τραυματίες κράτησε από τις 5.30 το πρωί μέχρι τις 16.30 ώρα περίπου (…) Οι Γερμανοί που κινούνταν προς βορρά με σιδηροδρομικό θωρακισμένο συρμό και τμήμα καταστροφών, στο πέρασμά τους, κατέστρεψαν ό,τι είχε απομείνει, μπροστά στα μάτια ή με τη βοήθεια των ελληνόφωνων συνεργατών τους των ταγμάτων ασφάλειας που αυτοτιτλοφορούνται τώρα αγωνιστές Εθνικής Αντιστάσεως (…) Αυτοί ήταν οι λεγόμενοι εθνικόφρονες, οι χιλιάδες οπλισμένοι από τους καταχτητές οπλίτες της ΠΑΟ η δήθεν Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση των Εθνικοφρόνων, που αργότερα για να ξεγελάσουν το λαό την ονόμασαν ΕΕΣ (Εθνικός Ελληνικός Στρατός) τα ελληνικά ΕΣ – ΕΣ του Κώστα Παπαδόπουλου, του Παπαδόγκονα – Κισά Μπατζάκ κλπ. μαζί με τους ληστοσυμμορίτες του Πούλου και του Δάγκουλα, και τουςΕΑΣΑΔίτες της Θεσσαλίας βοηθούσαν την υποχώρηση των αφεντικών τους.
Οι 9.000 περίπου ταγματασφαλίτες, αφού βοήθησαν τους Γερμανούς να συμπτυχθούνε στη Γιουγκοσλαβία, συγκεντρώθηκαν και οχυρώθηκαν καλά στην ηρωική πόλη του Κιλκίς με βασικό στήριγμά τους το ύψωμα 371 του Αγίου Γεωργίου, τις Στρατώνες, το νεόκτιστο Νοσοκομείο, τις αποθήκες καπνού Σιδηρόπουλου, τα σχολεία κλπ. Ηταν καλά εξοπλισμένοι και είχαν αρκετόν εφεδρικό οπλισμό, κυρίως ιταλικό, στις αποθήκες Σιδηρόπουλου (…) Σκοπός των συνεργατών ήταν να αμυνθούνε στο Κιλκίς μέχρι να έρθουν τα νέα τους αφεντικά (…) Ο εργατικός Αγγλος βουλευτής Ουίλκις το 1946 στην επιθεώρηση «Νέος πολιτικός και Εθνος» στο άρθρο του με τίτλο, ΕΛΑΣ – ΓΕΡΜΑΝΟΙ – ΑΓΓΛΟΙ, έγραφε: «Οταν έφυγα από το Κάιρο τον Ιούλη 1944 η γνώμη εκείνων που χειρίζονταν τα Ελληνικά πράματα ήταν ότι τα Τάγματα Ασφάλειας ήταν φιλοβρετανικότερα από τον ΕΛΑΣ. Και γι’ αυτό έπρεπε να τα υποστηρίξουμε. Παράλληλα, πιστεύαμε ότι θα μπορούσαν να εξοντώσουν τον ΕΛΑΣ και επομένως θα ήταν οι μόνες δυνάμεις που θα βρίσκαμε μόλις φτάναμε στην Ελλάδα!»
Πριν αρχίσει η μάχη του Κιλκίς, ο ΕΛΑΣ τους κάλεσε να παραδοθούν με τη ρητή εγγύηση για τη ζωή τους. Οι οπλαρχηγοί τους όπως οι Κ. Παπαδόπουλος, Κισά Μπατζάκ Καζαμίας, Τσαμκιράνης, Δάγκουλας κ.λπ. απέρριψαν την πρόταση.
Με διαταγή της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας, συγκροτήθηκε ειδικό Απόσπασμα του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον καπετάνιο της Χης Μεραρχίας.
Στις 3 Νοέμβρη 1944 τα τμήματα είχαν πια φτάσει στις βάσεις εξόρμησής τους. Ο λαός πανηγύρισε, τραγουδώντας και χορεύοντας με τους ήρωες του ΕΛΑΣ χωρίς να φανταστεί τι θα επακολουθούσε.
Τα τμήματα της IX και Χ Μεραρχίας αποτέλεσαν Κλιμάκιο του αποσπάσματος με αρχηγό τον καπετάν Πέτρο (Χρ. Μόσχο). Ενώ των τμημάτων της ΧΙης Μεραρχίας επικεφαλής ήταν η διοίκηση της Μεραρχίας.
Μέρα επίθεσης το Σάββατο 4 Νοεμβρίου, ώρα 5.30 πρωί. Τα τμήματα όλα βρίσκονταν πια στις θέσεις εφόδου. Δόθηκε το σύνθημα και άρχισε η επίθεση. Σφοδρή και πεισματώδης μάχη που άλλαξε σε ορισμένα σημεία πολλές φάσεις.
Στον 6ο Λόχο, στον οποίο δόθηκε ο τομέας από χαράδρα Σφαγείων – μύλο Καντίδη – Φοροφυλάκιο – δρόμος προς Ποταμιά στάλθηκε το παρακάτω σημείωμα από τον διοικητή του 2ου Τάγματος Κόλια ή Αεροπόρο – έτσι τον λέγαμε επειδή είχε υπηρετήσει και στην αεροπορία. (Νίκος Νικητίδης θύμα του εμφυλίου πολέμου 1946 – 1949), στο οποίο έγραφε: σ. Καραφωτιά, ο Τομέας Σφαγείων είναι καλά οχυρωμένος, δυνατό να έχει και νάρκες ή παγιδευμένες χειροβομβίδες. Το έδαφος μέχρι τα σπίτια της πόλης είναι ακάλυπτο. Ανάμεσα στους ταγματασφαλίτες έχει κόσμο με τη βία οπλισμένο. Μπορεί οι ταγματασφαλίτες πιεζόμενοι να πέσουν πάνω σας για να φύγουν από τη χαράδρα. Είμαι βέβαιος ότι και τώρα θα πάρετε όλα τα μέτρα και θα ανταποκριθείτε. Μ.σ.χ. Κόλιας 4.11.1944 ώρα 6.15.
Οι ταγματασφαλίτες από τον Αγιο Γεώργιο θέριζαν όλο το ακάλυπτο έδαφος μπροστά μας και με δυσκολία προωθούσαμε τις θέσεις μας. Με σημείωμά μου στον διοικητή Κόλια ζήτησα να χτυπηθεί η βάση στον Αγιο Γεώργιο, που εμπόδιζε κάθε κίνηση. Σε λίγο, άρχισε σφοδρός βομβαρδισμός του υψώματος από το Λόχο Μηχανημάτων του 13ου Συν/τος, όπου διοικητής του ήταν ο μόνιμος ανθυπολοχαγός Χρήστος Ζαχαριάδης και από τους όλμους των άλλων τμημάτων και το ελαφρό πυροβολικό συνοδείας πεζικού. Οι ταγματασφαλίτες άρχισαν να το βάζουν στα πόδια προς το εσωτερικό της πόλης. Τα εχθρικά πυρά από τον Αγιο Γεώργιο σταμάτησαν και φωτοβολίδες ανάγγειλαν την κατάληψή του από το 3/30 και το τμήμα ανταρτισσών του 30 Συν/τος του ΕΛΑΣ.
Μπήκαμε στα πρώτα σπίτια και στα χαρακώματά τους, που τα εγκατέλειπαν και φεύγαν πια πανικόβλητοι στο εσωτερικό της πόλης. Η μάχη είχε κριθεί, είχε κερδηθεί. Σε όλα τα σημεία, οι συγκρούσεις ήταν σκληρές και οι ήρωες του ΕΛΑΣ πολέμησαν με ανδρεία. Στα χαρακώματα βρήκαμε μόνο τους πατριώτες που οπλίστηκαν με τη βία. Γνωριμίες – αγκαλιάσματα – κλάματα.
Αρχισαν οι οδομαχίες. Ο κόσμος κάθε ηλικίας, τρελός από χαρά, αψηφώντας όλα, τρέχει προς τις δικές μας θέσεις με λουλούδια – αγκαλιάσματα – φιλιά – δάκρυα. Γρήγορα ξεκαθαρίσαμε τις αντιστάσεις των ταγματατασφαλιτών στην Αυστρο-ελληνική Εταιρεία καπνού και την Υποδιοίκηση Χωροφυλακής και φτάσαμε στο Κέντρο της πόλης στη Λεωφόρο 21 Ιουνίου. Οι δρόμοι γεμάτοι πτώματα. Πολίτες έδειξαν το πτώμα του ταγματάρχη Καζαμία. Πολλοί ταγματασφαλίτες κάνουν λούφα, ντύνονται πολιτικά και κρύβονται. Αλλοι πιο θαρραλέοι βγαίνουν και ανακατεύονται με το ενθουσιασμένο πλήθος, μα ο κόσμος γνωρίζει όσους εγκλημάτισαν και τους δείχνει. Ετσι γνωρίσανε τον περιβόητο φρούραρχο στους Βάλτους Κιλκίς στη φάλαγγα αιχμαλώτων που είχαμε και όρμησαν να τον ξεσκίσουν, γιατί δεν άφησε κοπέλες και γυναίκες απείραχτες. Δεν τους αφήσαμε και σύμφωνα με διαταγή που υπήρχε, τους στείλαμε όλους στο Σταθμό Διοίκησης.
Η μάχη τώρα εντοπίστηκε στο χώρο του νοσοκομείου και γύρω συνοικισμούς. Πιο πέρα από τις αποθήκες Σιδηρόπουλου συναντήσαμε μια μικρή αντίσταση που την ξεκαθαρίσαμε (…) Οι ταγματασφαλίτες που ήταν κυκλωμένοι στο νοσοκομείο σήκωσαν άσπρα μαντήλια για να παραδοθούνε. Ο ταγματάρχης Αριανός γελάστηκε και με μια διμοιρία προχώρησε, όμως οι άλλοι τους βάλαν δραστικά πυρά. Σκοτώθηκαν οι περισσότεροι και τραυματίστηκε βαριά ο Αριανός. Υστερα χρησιμοποιήθηκαν γερμανικά Πάντσερ Φάουστ – τα λεγόμενα μπαζούκας και ξεκαθαρίστηκε το Νοσοκομείο.
Κάπου 800 από τους ταγματασφαλίτες φτάσαν τροχάδην μέχρι τη Θεσ/νίκη και οχυρώθηκαν στο Συνοικισμό Βαρδάρη. Χτυπήθηκαν από το 3ο τάγμα του 50ού Συντάγματος, σκοτώθηκαν 30 και πιάστηκαν κάπου 750 ανάμεσά τους 45 τραυματίες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)